Οι Black Reuss κυκλοφορούν στις 27 Φεβρουαρίου 2026 το νέο τους album “Death”! Με την ευκαιρία αυτή το Metalwar.gr επικοινώνησε με τη μπάντα για να μάθουμε όλες τις πληροφορίες.
Metalwar: Οι Black Reuss ολοκληρώνουν με το Death την τετραμερή «River-Of-Life» σύλληψη. Είχες σχεδιάσει αυτό το τέλος από την αρχή ή η ιστορία εξελίχθηκε φυσικά με τον χρόνο;
Black Reuss: Το τέλος είχε σχεδιαστεί από την αρχή. Η τετραλογία είχε συλληφθεί εξαρχής ως ένας ολοκληρωμένος κύκλος, με τα Metamorphosis, Journey, Arrival και Death να αντιπροσωπεύουν καθορισμένες καταστάσεις μέσα στην ίδια ροή. Ακόμη και η οπτική γλώσσα και τα εξώφυλλα και των τεσσάρων άλμπουμ δημιουργήθηκαν μαζί ως μέρος αυτής της ιδέας. Αυτό που εξελίχθηκε με τον χρόνο δεν ήταν η δομή, αλλά το βάθος που προέκυψε μέσα από το βίωμα κάθε κεφαλαίου.
Metalwar: Τι συμβολίζει η έννοια του «θανάτου» στο σύμπαν των Black Reuss και σε προσωπικό επίπεδο για εσένα;
Black Reuss: Με το Death, η προσέγγιση ήταν θεμελιωδώς διαφορετική από τα προηγούμενα κεφάλαια. Στα Metamorphosis, Journey και Arrival μπορούσα να βασιστώ πολύ περισσότερο στις δικές μου εμπειρίες και εσωτερικές διεργασίες. Ο ίδιος ο θάνατος είναι διαφορετικός — είναι κάτι που δεν γνωρίζω πραγματικά. Γι’ αυτό δεν ήθελα να παρουσιάσω μία και μοναδική ερμηνεία.
Αντίθετα, το άλμπουμ εξερευνά τον θάνατο μέσα από πολλαπλές οπτικές, καθεμία εκφρασμένη σε διαφορετικά τραγούδια. Ένα κομμάτι προσεγγίζει τον θάνατο ως ένα είδος καθαρτηρίου — μια μετέωρη κατάσταση όπου τίποτα δεν επιλύεται και ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει. Ένα άλλο τον αντιμετωπίζει ως λήθη, όπου η ταυτότητα, η μνήμη και το νόημα διαλύονται. Άλλα τραγούδια υπονοούν τον θάνατο ως συνέχεια ή μεταμόρφωση, ενώ προς το τέλος του άλμπουμ παρουσιάζεται ως ανάπαυση ή γαλήνη — κάτι κοντά στην ιδέα της νιρβάνα, όχι ως ανταμοιβή αλλά ως απελευθέρωση.
Προσωπικά, αυτός ήταν ο μόνος ειλικρινής τρόπος να διαχειριστώ το θέμα. Αντί να προσποιούμαι ότι κατανοώ τον θάνατο, ήθελα να αναγνωρίσω την αβεβαιότητά του. Οι στίχοι δεν δίνουν απαντήσεις — δείχνουν πόσο διαφορετικά μπορεί να βιωθεί ο θάνατος, ανάλογα με την πίστη, τον φόβο ή την αποδοχή.
Metalwar: Πώς διαφέρει το Death συναισθηματικά και μουσικά από τα Metamorphosis, Journey και Arrival;
Black Reuss: Συναισθηματικά, το Death είναι πιο ήρεμο και συγκρατημένο. Τα προηγούμενα άλμπουμ ασχολήθηκαν περισσότερο με την κίνηση, την πάλη και την αντιπαράθεση. Το Death απομακρύνεται από αυτά και εστιάζει στην παρουσία και την ακινησία. Μουσικά, βασίζεται περισσότερο στην ατμόσφαιρα, την επανάληψη και την υφή. Η βαρύτητα δεν προέρχεται από την επιθετικότητα αλλά από το βάρος και την πυκνότητα. Είναι πιο γειωμένο και σκόπιμο.
Metalwar: Το άλμπουμ συνδυάζει βαρύτητα με βαθιά ενδοσκόπηση. Πώς προσέγγισες τη διαμόρφωση αυτού του ατμοσφαιρικού και γοτθικού ήχου;
Black Reuss: Επικεντρώθηκα στο να δημιουργήσω βάρος μέσω του χώρου και όχι της πολυπλοκότητας. Η ατμόσφαιρα ήταν πιο σημαντική από την τεχνική επίδειξη. Μακρόσυρτες νότες, φθορά, επανάληψη και εγκράτεια άφησαν τη μουσική να «αναπνεύσει» και να μεταφέρει το συναίσθημα φυσικά. Το γοτθικό στοιχείο προκύπτει από τη διάθεση και την υπομονή — αφήνοντας το σκοτάδι να υπάρχει χωρίς να το εξαναγκάζεις.
Metalwar: Έγραψες, ερμήνευσες και παρήγαγες ολόκληρο το άλμπουμ μόνος σου. Πόσο σημαντικός είναι ο πλήρης καλλιτεχνικός έλεγχος για το Black Reuss;
Black Reuss: Ο πλήρης έλεγχος είναι ουσιώδης για το Black Reuss. Το πρότζεκτ βασίζεται σε εσωτερικές καταστάσεις και ατμόσφαιρα, και αυτά δεν μεταφράζονται εύκολα μέσα από συμβιβασμούς. Δουλεύοντας μόνος, οι ιδέες παραμένουν ειλικρινείς από την πρώτη νότα μέχρι την τελική μίξη. Το μειονέκτημα είναι η ευθύνη, αλλά αυτή η μοναχικότητα είναι μέρος του ήχου.
Metalwar: Πώς επηρέασε τη τελική ηχητική ταυτότητα η συνεργασία με τον ντράμερ των Coroner, Diego Rapacchietti;
Black Reuss: Στο Death, τα τύμπανα είχαν έναν πολύ συγκεκριμένο ρόλο. Επειδή το άλμπουμ ασχολείται με διαφορετικές ερμηνείες του θανάτου — μετέωρη κατάσταση, αναπόφευκτο, διάλυση, συνέχεια — ο ρυθμός δεν μπορούσε να είναι εκφραστικός με την παραδοσιακή έννοια. Έπρεπε να αποπνέει γείωση, έλεγχο και αναπόφευκτο χαρακτήρα.
Ο Diego έφερε ακριβώς αυτό. Το παίξιμό του δεν βασίζεται στην πολυπλοκότητα για να δείξει παρουσία, αλλά στην ακρίβεια και την εγκράτεια. Κατανοεί πώς να αφήνει χώρο και πώς να δίνει βάρος στη σιωπή. Αυτό ήταν ουσιώδες, γιατί τα τύμπανα έπρεπε να στηρίζουν την ατμόσφαιρα και τον ρυθμό, όχι να οδηγούν το συναίσθημα. Η συμβολή του έδωσε στο άλμπουμ μια φυσική «ραχοκοκαλιά» χωρίς να διαταράσσει τη θεματική του ροή.
Metalwar: Τραγούδια όπως τα “Oblivion”, “Endgame”, “Phoenix” και “Elysium” εστιάζουν στη μεταμόρφωση. Είναι η αναγέννηση το κεντρικό μήνυμα του άλμπουμ;
Black Reuss: Η αναγέννηση είναι μία πιθανή ερμηνεία, αλλά δεν είναι το κεντρικό μήνυμα. Το άλμπουμ δεν προωθεί ένα και μοναδικό συμπέρασμα. Η μεταμόρφωση εμφανίζεται με διαφορετικές μορφές — διαγραφή, απελευθέρωση, συνέχεια, γαλήνη. Η αναγέννηση υπάρχει ως μία κατάσταση ανάμεσα σε πολλές, χωρίς υπόσχεση ή εξύμνηση. Είναι μέρος της ροής, όχι ο προορισμός.
Metalwar: Ποιο τραγούδι αντιπροσωπεύει καλύτερα τον συναισθηματικό πυρήνα του Death και γιατί;
Black Reuss: Το “Oblivion”. Μεταφέρει την ουσία της διάθεσης και της φιλοσοφίας του άλμπουμ. Είναι αδιαπραγμάτευτο, συγκρατημένο και συναισθηματικά ουδέτερο. Δεν προσφέρει παρηγοριά ή εξήγηση — και αυτή η ειλικρίνεια αντικατοπτρίζει το Death στο σύνολό του.
Metalwar: Τώρα που αυτός ο τετραμερής κύκλος ολοκληρώθηκε, το βλέπεις ως κλείσιμο ή ως την αρχή ενός νέου δημιουργικού κεφαλαίου;
Black Reuss: Είναι κλείσιμο για το concept, όχι για το Black Reuss. Η ολοκλήρωση της τετραλογίας μοιάζει περισσότερο με απελευθέρωση χώρου παρά με τέλος. Νέα μουσική βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη, χωρίς τη δομή μιας πολυ-άλμπουμ αφήγησης. Αυτή η ελευθερία ανοίγει νέες δυνατότητες.
Metalwar: Τι ελπίζεις να νιώσουν ή να ανακαλύψουν οι ακροατές βιώνοντας το Death από την αρχή μέχρι το τέλος;
Black Reuss: Ελπίζω να επιβραδύνουν. Δεν θέλω να τους κατευθύνω προς ένα συγκεκριμένο συναίσθημα ή μήνυμα. Αν το άλμπουμ δημιουργήσει ακινησία, στοχασμό ή μια αίσθηση παρουσίας, τότε έχει επιτελέσει τον σκοπό του. Το Death δεν προορίζεται να δώσει απαντήσεις — αλλά να επιτρέψει στα ερωτήματα να υπάρχουν.
