Ο Gus Drax δεν είναι απλώς ένας κιθαρίστας με εντυπωσιακή τεχνική· είναι ένας μουσικός που έχει περάσει από διαφορετικές εκφάνσεις της metal σκηνής και έχει αποδείξει ότι μπορεί να σταθεί με άνεση τόσο στο μελωδικό όσο και στο ακραίο φάσμα.

Με το Theories of Imperfection επιχειρεί το πιο προσωπικό και φιλόδοξο βήμα της μέχρι τώρα πορείας του: έναν instrumental δίσκο που δεν λειτουργεί ως επίδειξη ταχύτητας, αλλά ως ολοκληρωμένη μουσική πρόταση.

Το άλμπουμ απλώνεται σε οκτώ συνθέσεις που κινούνται στον χώρο του progressive metal, με έντονες δυναμικές εναλλαγές και καθαρή αφηγηματική ροή. Από τα πρώτα λεπτά γίνεται σαφές πως ο Drax δεν ενδιαφέρεται να γεμίσει τα κομμάτια με άσκοπο shred. Η τεχνική του είναι δεδομένη — και σε σημεία καταιγιστική — όμως αυτό που ξεχωρίζει είναι η δομή. Υπάρχει μέτρο, ανάπτυξη θεμάτων, επαναφορά μοτίβων.

Το «Sombrero Attack», που ήδη γνωρίσαμε ως single, είναι ίσως η πιο επιθετική στιγμή του δίσκου. Σφιχτό riffing, μεγάλη ενέργεια και μια φοβερή αίσθηση που θυμίζει τις thrash καταβολές του. Δεν είναι τυχαίο: η δεκαετής του παρουσία στους Suicidal Angels έχει αφήσει ανεξίτηλο αποτύπωμα στη γραφή του. Παράλληλα όμως, η μελωδική ευαισθησία που έχουμε ακούσει στους Sunburst και τους Black Fate επανέρχεται σε πιο λυρικές στιγμές του άλμπουμ, χαρίζοντας ισορροπία.

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στη ρυθμική βάση. Τα τύμπανα του George Kollias είναι καταιγιστικά αλλά ελεγχόμενα, ενώ το μπάσο και τα πλήκτρα λειτουργούν υποστηρικτικά χωρίς να υστερούν σε χαρακτήρα. Η παραγωγή του Simone Mularoni στο Domination Studio προσφέρει καθαρότητα και όγκο· κάθε νότα έχει χώρο να αναπνεύσει, χωρίς να χάνεται η επιθετικότητα.

Το Theories of Imperfection δεν είναι «δίσκος για κιθαρίστες». Είναι δίσκος για ακροατές που θέλουν να ακούσουν metal χωρίς φωνητικά αλλά με ουσία. Ένα έργο ώριμο, προσεγμένο και με ξεκάθαρη ταυτότητα. Αν αυτό είναι το προσωπικό του statement, τότε ο Gus Drax μόλις μπήκε σε μια νέα δημιουργική περίοδο.