«Καλώς ήρθατε σε ακόμα ένα αποκλειστικό αφιέρωμα εδώ στο SoundStoriesByJo, το οποίο φιλοξενείται επίσης στην επίσημη σελίδα του Metal War Radio. Σήμερα εξερευνούμε τον πολυσύνθετο κόσμο των Holosoil. Γεννημένο μέσα από τις στάχτες των R3VO και πλέον μέλος της θρυλικής InsideOutMusic, αυτό το κουαρτέτο με έδρα το Βερολίνο και το Ελσίνκι επαναπροσδιορίζει την προοδευτική (progressive) μουσική με έναν ήχο που είναι τόσο τεχνικός όσο και οργανικός. Ας βουτήξουμε στο σύμπαν τους.»

E: Emelie (Φωνητικά)
V: Victor (Μπάσο)
J: Jan (Κιθάρα)

Jo: Η μετάβαση από τους R3VO στους Holosoil μοιάζει με κάτι παραπάνω από μια απλή αλλαγή ονόματος—μοιάζει με αναγέννηση. Υπήρξε κάποιο συγκεκριμένο μουσικό «τείχος» στο οποίο προσκρούσατε ως R3VO, το οποίο μόνο η ταυτότητα των Holosoil μπόρεσε να γκρεμίσει?
V: Με τους R3VO φτάσαμε σε αδιέξοδο με την έννοια ότι δεν μπορούσαμε να συνεργαστούμε άλλο με τον προηγούμενο τραγουδιστή μας. Οι Holosoil μοιάζουν πιο ώριμοι, και η έλευση της Emelie στο συγκρότημα έφερε έναν νέο ήχο που δεν θα μπορούσε να υπάρξει με την παλιά σύνθεση.

Jo: Η σύνθεσή σας είναι ένα μείγμα Γάλλων και Γερμανών μουσικών με έδρα το Βερολίνο, με την Emelie να έρχεται από το Ελσίνκι. Πώς επηρεάζει τον τρόπο που συνθέτετε αυτή η αντίθεση «αρχιπελάγους εναντίον μεγαλούπολης»; Είναι η ένταση ανάμεσα στη φύση και την αστική ζωή ο πυρήνας του ήχου σας?
E: Μέχρι στιγμής, ο τρόπος που δουλεύουμε στη σύνθεση είναι ο εξής: ο Victor, ο Jan και ο Altair στο Βερολίνο γράφουν μόνοι τους τα ορχηστρικά μέρη και, μόλις δημιουργήσουν μια σταθερή ιδέα και δομή για ένα κομμάτι, μου το στέλνουν και εγώ γράφω τη φωνητική μελωδία και τους στίχους στο δικό μου στούντιο εδώ στη Φινλανδία. Μετά κάνουμε μικροδιορθώσεις ώστε να δέσουν όλα όμορφα. Οπότε, νομίζω ότι η μεγαλύτερη επιρροή αυτού του σχήματος «αρχιπέλαγος εναντίον μεγαλούπολης» έρχεται στο στάδιο που γράφω τη μελωδία και τους στίχους, γιατί τότε φέρνω μια ενέργεια από ένα πολύ διαφορετικό μέρος, η οποία πολλές φορές μπορεί να είναι κάτι αρκετά διαφορετικό από αυτό που είχαν οι υπόλοιποι στο μυαλό τους όταν δούλευαν το ορχηστρικό μέρος. Οπότε ναι, πιστεύω ότι η ένταση ανάμεσα στη φύση και την αστική ζωή έχει γίνει ένα αρκετά κεντρικό κομμάτι του ήχου μας, καθώς τα τραγούδια διοχετεύουν και τις δύο αυτές ενέργειες μέσα στον ήχο.

Jo: Emelie, ήρθες στο συγκρότημα χωρίς προϋπηρεσία στο heavy metal. Πώς άλλαξε αυτή η οπτική γωνία ενός «εξωτερικού παρατηρητή» τον τρόπο που γράφτηκαν τα ορχηστρικά μέρη; Ανάγκασε τα υπόλοιπα μέλη να επανεξετάσουν το πώς θα έπρεπε να ακούγεται το «prog»?
E: Νομίζω ότι δεν άλλαξε και πολύ τη διαδικασία συγγραφής των ορχηστρικών, γιατί όπως ανέφερα και πριν, τα παιδιά είναι ελεύθερα να δουλεύουν τα ορχηστρικά όπως θέλουν στο Βερολίνο. Όμως, το γεγονός ότι προέρχομαι από ένα διαφορετικό υπόβαθρο έχει σίγουρα αλλάξει τον ήχο, επειδή ο τρόπος που προσεγγίζω τη μουσική μπορεί να είναι διαφορετικός από κάποιον που έχει heavy metal υπόβαθρο. Φαντάζομαι, λοιπόν, ότι χρειάζεται αρκετή ανοιχτόμυαλη προσέγγιση από όλους μας για να φτιάξουμε αυτή τη μουσική, γιατί τα ορχηστρικά μέρη δεν είναι πάντα τα πιο εύκολα για να γράψεις πάνω τους και μερικές φορές παίρνει χρόνο μέχρι να «μπω» μέσα στη μουσική. Αντίστοιχα, αυτό που γράφω εγώ πάνω στα ορχηστρικά μπορεί να μην είναι πάντα αυτό που φαντάζονταν οι υπόλοιποι, οπότε κατά κάποιο τρόπο αναγκάζουμε ο ένας τον άλλον να επανεξετάσει τον ήχο του prog (γέλια).

Jo: Το συμβόλαιο με την InsideOutMusic είναι ένα τεράστιο ορόσημο για κάθε progressive μπάντα. Πώς έχει επηρεάσει τους δημιουργικούς σας στόχους για το επερχόμενο ντεμπούτο EP σας, Look Up, το γεγονός ότι ανήκετε σε ένα ρόστερ που περιλαμβάνει θρύλους όπως οι Dream Theater ή ο Devin Townsend?
J: Είναι τεράστια τιμή για εμάς να βρισκόμαστε στην InsideOutMusic! Έχουν μια εξαιρετική ομάδα με την οποία η συνεργασία είναι πολύ εύκολη και δείχνουν πραγματικό ενδιαφέρον — αυτό είναι ειλικρινά ό,τι θα ευχόταν κανείς από οποιονδήποτε συνεργάτη, αλλά φυσικά δεν είναι δεδομένο. Το να είμαστε μαζί τους μας δίνει ευκαιρίες που δεν είχαμε πριν, όπως το να δουλεύουμε με πραγματικά έμπειρο προσωπικό στα στούντιο. Η δημιουργία ενός απόλυτα επαγγελματικού ήχου και εμφάνισης είναι σίγουρα στόχος μας, και το να βρισκόμαστε στην ίδια εταιρεία με τόσο θρυλικούς καλλιτέχνες αποτελεί κίνητρο για εμάς.

Jo: Το single “Animal” περιγράφεται ως ένας φόρος τιμής στα μεγάλα ροκ τραγούδια της εποχής μας. Σε μια εποχή υπερβολικά περίπλοκων δομών, πόσο δύσκολο είναι να γράψεις ένα τραγούδι που να απευθύνεται τόσο σε «ποπ οπαδούς όσο και σε metalheads», χωρίς να χάσεις την progressive αιχμή σου?
V: Νομίζω ότι ό,τι κι αν γράψουμε, η progressive αιχμή θα είναι πάντα εκεί, γιατί μας αρέσει να δοκιμάζουμε περίεργα πράγματα. Ταυτόχρονα, όλοι εκτιμούμε ένα απλό κομμάτι με μια ωραία μελωδία, οπότε αυτός ο συνδυασμός του «αιχμηρού» και του ποπ προκύπτει φυσικά τις περισσότερες φορές.

Jo: Οι στίχοι σας συχνά αγγίζουν την «τυφλότητα της ανθρωπότητας» απέναντι στον ζωντανό κόσμο. Βλέπετε τους Holosoil ως μια πολιτικοποιημένη μπάντα ή το μήνυμά σας αφορά περισσότερο μια πνευματική επιστροφή στην αρχαία σοφία?
E: Νομίζω ότι αυτά τα δύο κατά κάποιο τρόπο συγχωνεύονται. Οι στίχοι συχνά αγγίζουν τη λαχτάρα για μια πνευματική επιστροφή στην αρχαία σοφία, αλλά μαζί με αυτό έρχεται και μια πολιτική κριτική στη σημερινή κοινωνία. Θα έλεγα, λοιπόν, ότι δεν αποφεύγω τις πολιτικές αναφορές στους στίχους, αλλά ταυτόχρονα ό,τι γράφω είναι βαθιά ριζωμένο στον φυσικό κόσμο· και μερικές φορές, οι πιο ηχηρές δηλώσεις δεν είναι απαραίτητα εκείνες που θα έχουν τον μεγαλύτερο αντίκτυπο.

Jo: Ο όρος “Holosoil” υποδηλώνει ότι το έδαφος είναι ένας ζωντανός, διασυνδεδεμένος οργανισμός. Στη δημιουργική σας διαδικασία, ποιος είναι το «χώμα» και ποιος ο «σπόρος»; Πώς εξισορροπείται τους ατομικούς εγωισμούς μέσα σε έναν τόσο εξεζητημένο ήχο?
J: Για να είμαι ειλικρινής, δεν μπορείς να προσδιορίσεις ακριβώς ποιος είναι ο «σπόρος» συνολικά — τις περισσότερες φορές, η αρχική ιδέα για ένα τραγούδι, είτε είναι ένα riff είτε κάτι ήδη αρκετά διαμορφωμένο, προέρχεται από τον Victor ή από εμένα. Μετά, όλοι αρχίζουν να πειραματίζονται με αυτό, μερικές φορές κάποιος άλλος «κόβει» μια σεκάνς, και πάει λέγοντας. Το βασικό riff του τραγουδιού μας “Look Up” είναι ένα καλό παράδειγμα: αρχικά το έστειλα σε 4/4 και μετά ο Altair το πήρε και το μετέτρεψε σε 8/8 και 7/8. Η εναλλαγή ανάμεσα σε αυτά τα δύο μοτίβα έθεσε τις βάσεις για τον ρυθμό που ακούτε σε όλο το κομμάτι. Έχουμε, λοιπόν, μια πολύ δημοκρατική προσέγγιση στη σύνθεση, κάτι που φυσικά είναι αρκετά προκλητικό κάποιες φορές. Αλλά θέλω να πιστεύω ότι η συμμετοχή όλων κάνει το αποτέλεσμα πολύ ολοκληρωμένο και δημιουργούμε μαζί αυτό το «χώμα» από το οποίο μπορεί να αναπτυχθεί κάτι όμορφο.

Jo: Το “Spirals” συνοδεύεται από ένα πολύ υπνωτικό, χορογραφημένο βίντεο. Πόσο σημαντικό είναι το στοιχείο του χορού και της φυσικής κίνησης στη μεταφορά των περίπλοκων ρυθμών της μουσικής σας στο κοινό?
E: Νιώθω ότι το μουσικό βίντεο για το “Spirals” άνοιξε μια νέα διάσταση στην οπτική μας έκφραση. Είναι κάτι που θα είχε ενδιαφέρον να εξερευνήσουμε ακόμα περισσότερο στο μέλλον. Πιστεύω ότι και στις επερχόμενες ζωντανές μας εμφανίσεις αυτό θα εξελιχθεί φυσικά — όχι απαραίτητα φέρνοντας μια χορογραφία στη σκηνή (αν και γιατί όχι;), αλλά βλέποντας απλώς πώς κινούμαστε πάνω στα τραγούδια, γιατί σίγουρα είναι μια σημαντική πτυχή για να μεταδώσουμε την ενέργεια και το μήνυμα των κομματιών στο κοινό. Ας το διασκεδάσουμε!

Jo: Έχετε εμφανιστεί στο Euroblast Festival και έχετε ανοίξει συναυλίες για μπάντες όπως οι Vukovi. Πώς προσαρμόζεται τον περίπλοκο ήχο του στούντιο σε ένα ακατέργαστο, ζωντανό περιβάλλον? Δίνεται προτεραιότητα στην τεχνική ακρίβεια ή στη συναισθηματική ενέργεια επί σκηνής?
V: Ο πυρήνας της μουσικής προέρχεται πραγματικά από τέσσερις μουσικούς που παίζουν ζωντανά. Χρησιμοποιούμε κάποια backing tracks στα live, αλλά δεν είναι ΤΌΣΟ σημαντικά. Η ακρίβεια πρέπει οπωσδήποτε να υπάρχει, αλλά προσωπικά θα προτιμούσα πάντα τη φοβερή ενέργεια έναντι του τέλειου παιξίματος.

Jo: Το “Look Up” είναι ο τίτλος του ντεμπούτο EP σας (κυκλοφορεί τον Απρίλιο του 2026). Είναι αυτή μια άμεση προσταγή προς μια κοινωνία «βυθισμένη» στις οθόνες; Αισθάνεστε ότι η σύγχρονη τεχνολογία είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της «προόδου» (progression) που υποστηρίζεται?
J: Σίγουρα είναι! Ο τίτλος του τραγουδιού μεταφέρει ένα τόσο άμεσο μήνυμα που μας φάνηκε πολύ φυσικό να τον χρησιμοποιήσουμε και ως όνομα του EP. Και δεν νομίζω ότι η σύγχρονη τεχνολογία είναι εχθρός από μόνη της, αλλά μερικές φορές έχω την αίσθηση ότι η ανθρωπότητα θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτική στον τρόπο που τη χρησιμοποιεί. Δεν χρειάζεται κάθε πτυχή της ζωής μας να είναι ψηφιακή.

Jo: Σε κομμάτια όπως το “Cracks”, ακούμε ένα μείγμα trip-hop και heavy metal. Υπάρχουν καθόλου «απαγορευμένα» είδη στο σύμπαν των Holosoil ή όλα είναι υπό συζήτηση αρκεί να μοιάζουν αυθεντικά?
J: Όχι ιδιαίτερα, για να είμαι ειλικρινής. Όπως είπε και ο Victor πριν, μας αρέσει να δοκιμάζουμε περίεργα πράγματα. Από την άλλη, είμαι μάλλον σίγουρος ότι η γερμανική Schlager μουσική είναι κάτι που θα αποφύγουμε με χαρά.

Jo: Το Βερολίνο είναι γνωστό για τη μπρουταλιστική αρχιτεκτονική του και την ηλεκτρονική του σκηνή, ενώ η Φινλανδία για την απέραντη φύση της. Αν η μουσική σας ήταν ένας φυσικός χώρος, θα ήταν ένα δάσος από τσιμέντο ή μια ψηφιακή άγρια φύση?
J: Η ιδέα ενός δάσους από τσιμέντο ακούγεται αρκετά καταθλιπτική, για να είμαι ειλικρινής. Οπότε νομίζω ότι η εικόνα μιας ψηφιακής άγριας φύσης ταιριάζει περισσότερο. Για μένα, αυτό συνάδει αρκετά καλά και με την οπτικοακουστική μας παρουσία, αυτό το στοιχείο της ωμότητας και της αγριότητας.

Jo: Αν μπορούσατε να εισαγάγετε έναν «κωδικό cheat» στη σημερινή μουσική βιομηχανία για να διασφαλίσετε ότι πειραματικές και μη συμβατικές μπάντες σαν τη δική σας θα έπαιρναν την προσοχή που τους αξίζει στην εποχή των αλγορίθμων, ποιος θα ήταν αυτός ο κωδικός?
V: Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιος κωδικός που θα μπορούσαμε να εισάγουμε στη βιομηχανία. Πιστεύω ότι το παν είναι η σκληρή δουλειά και η συνεχής προσπάθεια για να ακουστείς και να φανείς, και τελικά κάτι θα προκύψει από αυτό.
Ευχαριστούμε πολύ που μας δώσατε τον χώρο να απαντήσουμε σε τόσο ενδιαφέρουσες ερωτήσεις!
HOLOSOIL

Συνέντευξη – Κείμενο:
Joanna Gonas