Αφού την τελευταία δεκαετία πλησίαζαν όλο και περισσότερο στο χείλος του γκρεμού, οι Unverkalt βυθίζονται πλέον στο σκοτάδι που πάντα τους περίμενε από κάτω. Οι φωτισμένοι εκπρόσωποι του post-metal διατηρούν τη κινηματογραφική τους ματιά, όμως το νέο τους άλμπουμ — το πρώτο τους για τη Season of Mist — τραβά πίσω τη βελούδινη κουρτίνα, αντικαθιστώντας την με ένα μαυρισμένο πέπλο. Παλεύοντας με το βάρος των καταραμένων μας ιστοριών, το Héréditaire στέκεται ως η πιο βαριά αλλά και πιο συναισθηματικά φορτισμένη δουλειά τους μέχρι σήμερα.
«Τα αντιθετικά στοιχεία που συνυπάρχουν στο Héréditaire, από το ζοφερό στο οργισμένο και από το απόκοσμο στο εκρηκτικό, το καθιστούν μια συναρπαστική ακρόαση που ανταμείβει με τον χρόνο», γράφει το Dead Rhetoric σε κριτική 8/10. «Οι Unverkalt παλεύουν με τα συναισθήματα και την ατμόσφαιρα με μαεστρικό τόνο και πρόθεση, προκαλώντας μια αντίδραση που σε αφήνει να αναλογίζεσαι αυτό που μόλις άκουσες και να θέλεις να επιστρέψεις ξανά σε αυτό».
Σήμερα, οι Unverkalt παρουσιάζουν με ενθουσιασμό το νέο τους βίντεο για το κομμάτι που αποτελεί τον συναισθηματικό πυρήνα του Héréditaire. Το «I, The Deceit», εμποτισμένο με περιφρόνηση προς όσους αρκούνται να παρακολουθούν τον κόσμο να καίγεται, ακτινοβολεί δύναμη με τη συμμετοχή του Έλληνα «αδελφού εν όπλοις» Sakis Tolis των Rotting Christ.
«Απολαμβάνω να ανακαλύπτω νέα, μοναδική και ουσιαστική μουσική μέσα στον σημερινό καταιγισμό πληροφορίας, και πιστεύω πως το πέτυχα πραγματικά με τους Unverkalt», δηλώνει ο Sakis Tolis. «Πρόκειται για ένα εξαιρετικό έργο τέχνης, που αξίζει κάθε λεπτό ακρόασης».
«Το “I, The Deceit” αποτυπώνει την ακινησία όσων αφήνουν τον κόσμο να καίγεται — όχι από άγνοια, αλλά επειδή τους εξυπηρετεί», δηλώνει η τραγουδίστρια των Unverkalt, Dimitra Kalavrezou.
Το Héréditaire σηματοδοτεί μια σφυγμοχτυπούσα νέα κατεύθυνση για τους Unverkalt. Η αυξημένη του βαρύτητα αντλεί από τις πιο βαθιές και σκοτεινές ρίζες της ανθρώπινης ύπαρξης. Κάθε τραγούδι αφαιρεί ένα ακόμη στρώμα συλλογικού τραύματος που έχει μεταδοθεί από γενιά σε γενιά σαν ασθένεια.
«Το νέο μας άλμπουμ είναι ένας θρήνος για κάτι πολύ παλαιότερο από την ίδια μας την ύπαρξη», αναφέρει ο κιθαρίστας και βασικός συνθέτης Themis Ioannou. «Μιλά για ό,τι διαπερνά τις γενιές, αναζητώντας απάντηση σε ένα επίμονο ερώτημα: Τι κουβαλάμε που ποτέ δεν ήταν δικό μας;»
Αναδυόμενο από τα βάθη του Héréditaire, το «I, The Deceit» καίει σαν ανοιχτή πληγή. Με κάθε διαπεραστική νότα των εγχόρδων, η κιθάρα σφυροκοπά από πόνο. Το υπνωτικό ρεφρέν δεν έρχεται ως κύμα ανακούφισης, αλλά σαν αναισθητικό απέναντι στην επερχόμενη καταστροφή.
«Το τραγούδι αυτό κουβαλά το βάρος της ανθρώπινης αδιαφορίας απέναντι στην καταστροφή που προκαλούμε στον κόσμο», λέει η Kalavrezou. «Αυτή η σκληρότητα δεν εκτυλίσσεται ως μια μακρινή τραγωδία, αλλά ως κάτι οικείο, σχεδόν καθημερινό».
Τροφοδοτούμενο από σιγοβράζουσα περιφρόνηση, το κομμάτι ξεσπά μέσα από μια βαριά, μαυρισμένη ατμόσφαιρα με εκρήξεις blast beats. «The world falls apart / And you just stand there / Watching it burn down», γρυλίζει ο Sakis Tolis με οργή, στεκόμενος ακλόνητος στο μάτι του κυκλώνα.
Το Héréditaire μπορεί να κλείνει βυθισμένο στο σκοτάδι, όμως μια χαραμάδα φωτός εμφανίζεται μέσα από τα μαγευτικά καθαρά φωνητικά της Kalavrezou. «I want us to have one heart together». Όπως οι μνήμες, οι κραυγές και οι ικεσίες στα ελληνικά φορτίζουν την ατμόσφαιρα καθώς το τραγούδι οδηγείται στο φλογερό του φινάλε, υπενθυμίζοντάς μας όσα κινδυνεύουμε να χάσουμε.
«Ακόμα και μέσα στην αποπνικτική ακινησία, παραμένει ένας επίμονος πόνος για την αλήθεια», καταλήγει η Kalavrezou. «Για κάτι αμόλυντο. Και μέσα σε αυτή τη θύελλα, ίσως κάτι να παραμένει αληθινό».
Το βίντεο για το «I, The Deceit» σκηνοθετήθηκε και επιμελήθηκε από τον Themis Ioannou στο RAWBITE Studio.
Additional Video Credits:
Producer — Unverkalt
Cinematography — Themis Ioannou
Camera Equipment Support — Marcus Sander
2nd Camera Operator — Silvio Pelegrin (@silviopelegrin)
Photography — Silvio Pelegrin
On-Set Support — Silvio Pelegrin
Lighting — Hariolf “Harri” Lemke
Costume Design & Styling — Touché Privé, AllSaints, Disturbia
Location — WHITEBOX030
Special thanks to Sakis Tolis.
Tracklist:
1. Die Auslöschung (6:06)
2. Oath Ov Prometheus (5:40)
3. Ænæ Lithi (5:34)
4. A Lullaby for the Descent (5:11)
5. Penumbrian Lament (6:02)
6. Introjects (5:25)
7. I, The Deceit (feat. Sakis Tolis) (5:47)
8. Death is Forever (4:50)
9. Maladie de l’Esprit (5:34)
Full runtime: 50:11
Origin: Germany/Greece
Genre: Post-Metal
FFO: Julie Christmas, Cult of Luna, Myrkur, Sylvaine
Recording Lineup:
Dimitra Kalavrezou — Vocals
Themis Ioannou — Guitars, Keys
Eli Mavrychev — Guitars, Vocals
Joscha Hoyer — Bass
Christian Eggers — Drums
Guest Musicians:
Sakis Tolis — Vocals on “I, The Deceit”
Songwriting Credits:
Comped by Themis Ioannou.
Lyrics by Dimitra Kalavrezou & Eli Mavrychev.
Lyrics for “I, The Deceit” by Dimitra Kalavrezou & Joscha Hoyer.
Recording Credits:
Recorded & Engineered by Unverkalt.
Drums Recorded & Engineered by Christian Eggers at Noir Surge Sound, Berlin, Germany.
Production Credits:
Produced by Themis Ioannou.
Vocals produced by Dimitra Kalavrezou & Eli Mavrychev.
Mixed by Joshua Barber.
Mastered by Lasse Lammert at LSD Studios, Lübeck, Germany.
Cover Art:
Themis Ioannou
Order & Stream: https://orcd.co/unverkalthereditaire
Available Formats:
CD Digipak
2×12″ Vinyl Gatefold — Black
2×12″ Coloured Vinyl Gatefold — Black & Gold ‘Sunburst’
Follower Unverkalt:
Bandcamp: https://unverkalt.bandcamp.com/
Instagram: https://www.instagram.com/unverkalt/
TikTok: https://www.tiktok.com/@unverkalt/
Facebook: https://www.facebook.com/Unverkalt/
Twitter: https://x.com/unverkalt/
YouTube: https://youtube.com/@unverkaltofficial/
Spotify: https://open.spotify.com/artist/55vU7DZVwI4ks0NpfKDAvK/
Apple Music: https://music.apple.com/artist/unverkalt/1524174404/
Last FM: https://www.last.fm/music/Unverkalt/
Οι Unverkalt κινούνται διαρκώς στο χείλος του γκρεμού. Από τότε που αναδύθηκαν από το underground, το γερμανικό — με ελληνικές ρίζες — post-metal σχήμα ισορροπεί ανάμεσα σε αχανή ατμόσφαιρα και αποπνικτική βαρύτητα. Το τρίτο τους άλμπουμ και πρώτο μετά την υπογραφή τους στη Season of Mist δεν συνεχίζει απλώς προς αυτή την κατεύθυνση· βυθίζεται στο σκοτάδι που πάντα περίμενε από κάτω. Το Héréditaire σηκώνει το πέπλο από την καταραμένη μας ύπαρξη. Αυτό που αποκαλύπτεται είναι η πιο βαριά και πιο συναισθηματικά φορτισμένη δουλειά τους μέχρι σήμερα.
«Στόχος μας ήταν πάντα να συνδυάζουμε πιο ήπια, ρομαντικά στοιχεία με ακραίο χάος. Με το Héréditaire ήρθε επιτέλους η στιγμή γι’ αυτό», λέει ο κιθαρίστας και βασικός συνθέτης Themis Ioannou. «Αυτό το άλμπουμ είναι ένας θρήνος για κάτι πολύ παλαιότερο από την ίδια μας την ύπαρξη. Μιλά για ό,τι διαπερνά τις γενιές, αναζητώντας απάντηση σε ένα επίμονο ερώτημα: Τι κουβαλάμε που ποτέ δεν ήταν δικό μας;»
Από την αρχή, οι Unverkalt γεννήθηκαν από την ανάγκη να δώσουν μορφή στη θλίψη. Το 2017, ο Ioannou ίδρυσε το συγκρότημα μαζί με τη τραγουδίστρια Dimitra Kalavrezou, με την επιθυμία να δημιουργήσουν κάτι αργόσυρτο και σπλαχνικό, συντριπτικό αλλά και εύθραυστο. Το ντεμπούτο τους επιβεβαίωσε αυτή την υπόσχεση: «…τόσο καθηλωτικά όμορφο που χρειάζεται να βυθιστείς για να το αφομοιώσεις», έγραψε το Metal Hammer Greece για το L’Origine du Monde, κατατάσσοντάς το εύκολα στο Top-10 του 2020.
Τρία χρόνια αργότερα, το δεύτερο άλμπουμ τους συνέχισε να αποσπά διθυραμβικές κριτικές. Ταλαντευόμενο ανάμεσα στην εμμονή και την εξόντωση, το A Lump of Death: A Chaos of Dead Lovers όξυνε το όραμά τους, ενισχύοντας τον avant-garde χαρακτήρα τους. «Πέρα από κάποιες γενικές αναφορές σε επιμέρους είδη, είναι αδύνατο να τους συγκρίνεις με οποιονδήποτε άλλον», σημείωσε το The Sleeping Shaman, ενώ το Echoes and Dust συμπλήρωσε: «Στέκεται αυτόνομα ως ένα όμορφο κομμάτι κινηματογραφικού post-rock — ένα soundtrack χωρίς ταινία, πέρα από εκείνη που παίζει στο μυαλό σου».
Το Héréditaire παραμένει διαποτισμένο από κινηματογραφικό όραμα. Σαν κάμερα που εστιάζει σταδιακά, το lead single «Die Auslöschung» ξεπροβάλλει μέσα από πυκνή ομίχλη, μέχρι που τα φλεγόμενα blast beats του ντράμερ Christian Eggers το τινάζουν από την έκσταση. Το άλμπουμ μεταβάλλεται σε χρώματα, υφές, ακόμη και γλώσσες. Το «Ænae Lithi», με πένθιμα έγχορδα, ανασύρει μνήμες από τη Μεγάλη Πυρκαγιά της Σμύρνης που μεταδόθηκαν στον Themis από τη γιαγιά του. Εκεί που οι προηγούμενοι δίσκοι αντλούσαν έμπνευση από τη γαλλική ζωγραφική και το ευρωπαϊκό φιλμ νουάρ, αυτός τραβά πίσω τη βελούδινη κουρτίνα υπέρ ενός μαύρου πέπλου. Το «Oath Ov Prometheus» αποδομεί τον μύθο του ανθρώπου ως τέλειου δημιουργήματος του Θεού, με τα νεοεισαχθέντα, πιο «μαυρισμένα» φωνητικά της Kalavrezou.
«Μας αρέσει να πειραματιζόμαστε σε κάθε άλμπουμ», λέει ο Ioannou. «Στο Héréditaire θέλαμε να εισαγάγουμε ακραία φωνητικά γιατί αναδεικνύουν όλα αυτά τα βαριά συναισθήματα. Είναι σαν να σε ταρακουνούν για να ξυπνήσεις».
Παρότι αποτελεί μια δυναμική νέα κατεύθυνση για το συγκρότημα, το αφηγηματικό τόξο του δίσκου επιστρέφει στις πιο σκοτεινές απαρχές μας. Στο tremolo-picked χάος του «Penumbrian Lament», παγιωμένες πεποιθήσεις καταπίνονται στο κενό, μέσα από τα death growls του κιθαρίστα Eli Mavrychev. «It’s all sorts of dead ideas / They cling to us all the same», ψιθυρίζει η Kalavrezou, πριν ξεσπάσει σε κραυγές στο «Introjects», πάνω στη παλλόμενη μπασογραμμή του Joscha Hoyer. «Η κεντρική ιδέα του δίσκου συνδέεται με τη συνολική του βαρύτητα», εξηγεί. «Κάθε τραγούδι αφαιρεί ένα ακόμη μαυρισμένο στρώμα μνήμης, τραύματος και οδύνης που αιωρούνται πάνω μας σαν φαντάσματα: αόρατα, αλλά αδιάκοπα παρόντα».
Τα καθαρά φωνητικά της Kalavrezou παραμένουν ένα από τα χαρακτηριστικά στοιχεία των Unverkalt. Ακόμη κι όταν τρέμουν κάτω από το μνημειώδες riff του «I, The Deceit», η περιφρόνησή της για όσους στέκονται απαθείς ενώ ο κόσμος καίγεται εντείνεται με τη συμμετοχή του Αθηναίου «αδελφού εν όπλοις» Sakis Tolis από τους Rotting Christ. Καθώς όμως ο δίσκος οδεύει προς το τέλος, το Héréditaire κλείνει βυθισμένο στην αμφιβολία για το μέλλον. «Bathed in lies / Can we make it better», αναρωτιέται πριν χαθεί στο ρίγος που αφήνει πίσω του το «Maladie de ‘Esprit».
«Αυτό το άλμπουμ δεν προορίζεται να δώσει λύσεις», δηλώνει το συγκρότημα, «αλλά να διαλύσει τα μοτίβα όσων προηγήθηκαν — απρόσωπων αλλά οικείων. Τα χρώματα έχουν ξεθωριάσει. Ό,τι απομένει καλύπτεται από μαύρο· όχι ως σύμβολο, αλλά ως αλήθεια που σκεπάζει τα πάντα».
Στο Héréditaire, οι Unverkalt σηκώνουν το πέπλο της καταραμένης μας ύπαρξης, παραδίδοντας την πιο βαριά και πιο ειλικρινή δουλειά τους μέχρι σήμερα.
