Τους Madball τούς είχα πάντα μια ιδιαίτερη αδυναμία. Και για να είμαι δίκαιος, σε αυτό παίζει σίγουρα ρόλο και η καταγωγή μου. Γεννήθηκα στη Νέα Υόρκη, όπως εκεί γεννήθηκε και αυτή η μπάντα, οπότε υπάρχει ένα δέσιμο λίγο πιο προσωπικό.
Βέβαια οι Madball δεν χρειάζονται τη δική μου αδυναμία για να αποκτήσουν μεγαλύτερη σημασία. Μιλάμε για ένα από τα ονόματα που ταυτίστηκαν όσο λίγα με το New York Hardcore και που, σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά, εξακολουθούν να κουβαλάνε την ίδια νοοτροπία.
Γιατί στην περίπτωση των Madball το NYHC δεν ήταν ποτέ απλώς ένας ήχος. Ήταν το περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγάλωσαν. Η γειτονιά, τα μικρά clubs, οι παρέες, η οικογένεια, η πίστη στους δικούς σου ανθρώπους και αυτή η μόνιμη αίσθηση ότι, ό,τι κι αν γίνει, συνεχίζεις.
Και για να φτάσουμε στην αρχή της ιστορίας τους, πρέπει πρώτα να μιλήσουμε για έναν πιτσιρικά που βρέθηκε μέσα σε όλα αυτά πριν καλά-καλά προλάβει να γίνει έφηβος.
Η ιστορία των Madball είναι από εκείνες που σήμερα ακούγονται σχεδόν απίθανες.
Ο Freddy Cricien βρέθηκε μέσα στον πυρήνα της hardcore σκηνής της Νέας Υόρκης σε ηλικία που οι περισσότεροι από εμάς ακόμα ψάχναμε τι μουσική μας αρέσει. Ο μεγαλύτερος αδελφός του, Roger Miret των Agnostic Front, τον έφερνε μαζί του στα shows και ο μικρός Freddy άρχισε να ανεβαίνει στη σκηνή και να πιάνει το μικρόφωνο.
Οι Madball ξεκίνησαν ουσιαστικά μέσα από την οικογένεια των Agnostic Front, με τους Roger Miret, Vinnie Stigma και Will Shepler δίπλα στον πιτσιρικά Cricien. Το πρώτο τους show έγινε το 1988, όταν ο Freddy ήταν μόλις δώδεκα χρονών.
Από μόνο του αυτό λέει πολλά.
Γιατί το NYHC εκείνης της εποχής δεν ήταν κάποιο μουσικό trend στο οποίο αποφάσιζες ξαφνικά να συμμετέχεις. Ήταν κοινότητα. Ήταν οι άνθρωποι που ήξερες, τα clubs στα οποία σύχναζες, οι δρόμοι στους οποίους μεγάλωνες, οι φιλίες, οι καβγάδες, τα προβλήματα και ένας ολόκληρος τρόπος ζωής. Και οι Madball μεγάλωσαν κυριολεκτικά μέσα σε αυτόν.
Το Ball of Destruction ήρθε το 1989 και λίγα χρόνια αργότερα ακολούθησε το Droppin’ Many Suckers. Κάπου εκεί άρχισε να σχηματίζεται πραγματικά αυτό που σήμερα αναγνωρίζεις μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα ως Madball.
Groove. Breakdown. Τσαμπουκάς. Ρυθμός που σε κάνει σχεδόν αντανακλαστικά να θέλεις να ανοίξεις χώρο μπροστά σου.
Αλλά ποτέ μόνο αυτά.
Το 1994 κυκλοφορεί το Set It Off και πλέον τα πράγματα σοβαρεύουν.
Εδώ οι Madball αρχίζουν να ξεφεύγουν από τη σκιά των Agnostic Front και να γίνονται κανονικά Madball. Παίρνουν την punk ορμή του hardcore, βάζουν περισσότερο βάρος, περισσότερο metal και κυρίως αυτό το χαρακτηριστικό groove που αργότερα θα γίνει σχεδόν σήμα κατατεθέν τους.
Το Set It Off δεν ακούγεται σαν μια μπάντα που κάθεται και σκέφτεται πώς πρέπει να παίξει hardcore. Ακούγεται σαν μια μπάντα που απλώς δεν ξέρει να παίξει διαφορετικά. Και δύο χρόνια αργότερα έρχεται το Demonstrating My Style. Εκεί, για μένα τουλάχιστον, έχουμε πλέον Madball στην απόλυτη μορφή τους. Demonstrating My Style, Pride (Times Are Changing), Nuestra Familia…
Τραγούδια που δεν χρειάζονται πολλά πολλά. Ακούς το riff, μπαίνει ο Freddy και ξέρεις ακριβώς πού βρίσκεσαι.
New York fucking City.
Αν υπάρχουν κάποιες έννοιες που επιστρέφουν ξανά και ξανά στη διαδρομή των Madball, είναι η οικογένεια, η πίστη, ο σεβασμός και η περηφάνια. Όχι απαραίτητα μόνο με τη βιολογική έννοια. Οικογένεια είναι οι άνθρωποι που στέκονται δίπλα σου. Η σκηνή. Οι φίλοι. Αυτοί που πέρασαν τα ίδια σκατά μαζί σου. Το να ξέρεις ποιος είσαι, από πού έρχεσαι και ποιοι είναι οι άνθρωποί σου.
Σήμερα όλα αυτά μπορεί εύκολα να γίνουν slogan πάνω σε ένα μπλουζάκι. Στους Madball όμως δεν ακούστηκαν ποτέ έτσι. Γιατί αυτό ήταν η ίδια η μπάντα. Και νομίζω ότι εκεί βρίσκεται και ένα μεγάλο μέρος της διαχρονικότητάς της.
Οι εποχές άλλαξαν. Η Νέα Υόρκη άλλαξε. Το hardcore άλλαξε ακόμη περισσότερο. Πέρασε από γενιές, χώρες, διαφορετικές σκηνές και δεκάδες παρακλάδια.
Οι Madball όμως παρέμειναν Madball.
Το Look My Way του 1998 και το Hold It Down του 2000 είναι δύο ακόμη τεράστια κεφάλαια της ιστορίας τους. Εδώ πλέον έχουμε μία μπάντα που έχει βρει απόλυτα τη γλώσσα της. Δεν χρειάζεται να αποδείξει ότι είναι hardcore. Δεν χρειάζεται να αποδείξει ότι είναι σκληρή. Το ξέρεις ήδη.
Το groove γίνεται ακόμη πιο έντονο, η μεταλλική πλευρά δυναμώνει και ο Freddy έχει πλέον εξελιχθεί σε έναν από τους πλέον αναγνωρίσιμους frontmen ολόκληρης της hardcore σκηνής. Και κάπου εκεί γίνεται ξεκάθαρο και κάτι ακόμη. Αυτό που ξεκίνησε στη Νέα Υόρκη δεν ανήκει πλέον μόνο στη Νέα Υόρκη.
Η επιρροή των Madball έχει περάσει τον Ατλαντικό εδώ και χρόνια. Ευρώπη, Λατινική Αμερική και ουσιαστικά οπουδήποτε υπάρχει hardcore σκηνή, υπάρχει και ένα κομμάτι του DNA τους.
Η συνέχεια δεν ήταν πάντα εύκολη.
Οι Madball πέρασαν αλλαγές μελών, διάλυση στις αρχές των ’00s, επανένωση και μία μουσική βιομηχανία που άλλαξε σχεδόν ολοκληρωτικά γύρω τους. Αλλά συνέχισαν.
Legacy.
Infiltrate the System.
Empire.
Hardcore Lives.
For the Cause.
Προφανώς δεν είναι όλοι οι δίσκοι ίδιοι και ο καθένας έχει τις προτιμήσεις του. Αυτό όμως που δεν άλλαξε ποτέ είναι η ταυτότητα. Αυτό το χαρακτηριστικό bounce. Η κιθάρα που δεν σου πετάει απλώς ένα riff αλλά σε σπρώχνει πάνω στον διπλανό σου. Τα gang vocals. Και φυσικά η φωνή του Freddy. Μπορεί να έχουν περάσει σχεδόν τέσσερις δεκαετίες από την αρχή της ιστορίας, αλλά δύσκολα θα ακούσεις Madball και θα αναρωτηθείς ποιος παίζει.
Και φτάνουμε στο σήμερα.
Το 2026 οι Madball επέστρεψαν με το Not Your Kingdom, το δέκατο studio album τους και το πρώτο μετά το For the Cause του 2018. Οκτώ χρόνια είναι μεγάλο διάστημα, αλλά οι Madball δεν επέστρεψαν προσπαθώντας να ξαναγράψουν το Set It Off ή το Demonstrating My Style. Και καλά έκαναν.
Ο ίδιος ο Freddy έχει μιλήσει για μια μπάντα που σήμερα γνωρίζει πολύ καλύτερα ποια είναι. Στα πρώτα χρόνια ακόμα ανακάλυπταν τον εαυτό τους. Τώρα, τόσες δεκαετίες αργότερα, δεν υπάρχει ιδιαίτερη αμφιβολία για το τι σημαίνει το όνομα Madball.
Το Not Your Kingdom κρατάει όλα όσα περιμένεις από αυτούς, αλλά προφανώς πίσω από το μικρόφωνο δεν βρίσκεται πλέον εκείνο το δωδεκάχρονο παιδί που ανέβαινε στη σκηνή με τους Agnostic Front.
Υπάρχει ένας άνθρωπος που έχει ζήσει σχεδόν ολόκληρη τη ζωή του μέσα σε αυτή τη σκηνή και αυτό φαίνεται και στους στίχους.
Το Tethered είναι ίσως ένα από τα καλύτερα παραδείγματα. Ένα τραγούδι για όλα εκείνα που μας έχουν διαμορφώσει, καλά και άσχημα, και για τους δεσμούς με το παρελθόν που δεν κόβονται τόσο εύκολα.
Καθόλου τυχαία, το video γυρίστηκε στους δρόμους της Νέας Υόρκης.
New York Hardcore
Όταν σκέφτομαι New York Hardcore, υπάρχουν κάποια ονόματα που μου έρχονται αυτόματα στο μυαλό.
Agnostic Front. Sick Of It All. Cro-Mags.
Και φυσικά Madball.
Και εδώ επιστρέφω αναγκαστικά στο προσωπικό κομμάτι.
Δεν ξέρω αν φταίει το δικό μου δέσιμο με τη Νέα Υόρκη. Πιθανότατα φταίει. Κάθε φορά που βλέπω εκείνες τις εικόνες από Manhattan, Brooklyn, Queens, τα clubs, τα πεζοδρόμια, τις σκάλες των πολυκατοικιών, υπάρχει κάτι οικείο. Η πόλη μπορεί να έχει αλλάξει και προφανώς δεν είναι πια η Νέα Υόρκη των ’80s και των ’90s. Αλλά οι Madball είναι δεμένοι στο μυαλό μου με εκείνη την πλευρά της.
Όχι με τη Νέα Υόρκη των τουριστικών οδηγών και της Times Square. Με την άλλη.
Αυτή των μικρών venues, των matinee shows, των παιδιών που δεν είχαν πολλά αλλά είχαν τη μουσική τους, των διαφορετικών πολιτισμών που στριμώχνονταν ο ένας πάνω στον άλλον και τελικά δημιουργούσαν κάτι δικό τους.
Οι Madball δεν χρειάστηκε ποτέ να προσπαθήσουν να εκπροσωπήσουν αυτή την πόλη. Είναι κομμάτι της.
Και κάπως έτσι φτάνουμε και στον λόγο που τώρα είναι ίσως η καλύτερη στιγμή για να ξαναμιλήσουμε για τους Madball.
Το Σάββατο 10 Οκτωβρίου επιστρέφουν στην Αθήνα και ανεβαίνουν στη σκηνή του Arch Club Live Stage, έχοντας μαζί τους Desolated, Combust και Expectations. Και Madball στο σανίδι σημαίνει κάτι εντελώς διαφορετικό.
Γιατί όσο κι αν αγαπάς τα Set It Off, Demonstrating My Style, Look My Way και Hold It Down, αυτή ήταν πάντα μια μπάντα που πρέπει να τη ζήσεις μπροστά σου.
Ιδρωμένη, δυνατά, με τον Freddy πάνω-κάτω στη σκηνή, singalongs, stage dives και ένα pit που καλό θα ήταν να το κοιτάξεις λίγο πριν αποφασίσεις ότι είναι καλή ιδέα να μπεις μέσα.
Αυτή τη φορά υπάρχει και το Not Your Kingdom στις αποσκευές τους. Ένας καινούργιος δίσκος και μία μπάντα που, σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά την αρχή της, δεν έχει καμία απολύτως ανάγκη να αποδείξει ποια είναι.
Στις 10 Οκτωβρίου η Νέα Υόρκη μετακομίζει για μερικές ώρες στην Αθήνα.
Madball, Desolated, Combust και Expectations.
Arch Club Live Stage.
Σάββατο 10 Οκτωβρίου.
Και νομίζω ότι ξέρουμε πολύ καλά τι πρόκειται να γίνει εκεί μέσα.
Hardcore lives. Let’s Go Rangers.
Ντίνος Καρράς
Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμη. Γίνε ο πρώτος που θα σχολιάσει!