🎶 Misty Route
🌎Αθήνα, Ελλάδα
📀 Ethos
® Bitume Prods
📅 20/03/2026

Η αλήθεια είναι ότι ο ρόλος του δισκοκριτικού πολλές φορές είναι λίγο άχαρος ειδικά όταν πρέπει να γράψεις σκέψεις και (κυρίως) συναισθήματα για ένα καινούργιο άλμπουμ από μουσικούς με τους οποίους έχουν αναπτυχθεί φιλικές σχέσεις. Οι MISTY ROUTE είναι μια τέτοια περίπτωση μπάντας για μένα αλλά ευτυχώς το έργο μου διευκολύνεται εξαιτίας του πολύ καλού υλικού που μας παρουσιάζουν στο δεύτερο ολοκληρωμένο άλμπουμ τους «Ethos», σχεδόν 5 χρόνια μετά το ντεμπούτο τους, «Without A Trace».

Οι MISTY ROUTE πήραν το χρόνο τους, απόλαυσαν τη διαδρομή του «Without A Trace», μάζεψαν εμπειρίες και επέστρεψαν με ένα βαριά συναισθηματικά φορτισμένο άλμπουμ που μιλάει για την κοινωνική αδικία, τη σαπίλα της σημερινής κοινωνίας αλλά και την ατομική ευθύνη που έχει ο κάθε ένας από εμάς. Ένα άλμπουμ που αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της εξέλιξης του ήχου τους που έχει γίνει πλέον πιο βαρύς, στοχευμένος και χρησιμοποιεί στοιχεία από διάφορα είδη πάντα κάτω από την, ούτως ή άλλως, μεγάλη ομπρέλα του Alternative Metal.

Το «Hail» χαρακτηρίζεται από το groovάτο, ρυθμικό riff του ενώ το «Last Night’s Dream» έχει ένα πιο οργισμένο, θεατρικό ύφος. Το δυνατότερο στοιχείο του επόμενου τραγουδιού νομίζω είναι ο ίδιος ο τίτλος του, «Born With A Price Tag», μια φράση που περιγράφει μια ζοφερή κοινωνική πραγματικότητα όπου τα υλικά αγαθά έχουν μεγαλύτερη σημασία από τον άνθρωπο. Αν προσθέσουμε και το πιασάρικο ρεφρέν τότε έχουμε στα χέρια μας ένα από τα highlights του άλμπουμ. Με το «Blind God» όμως οι MISTY ROUTE φτάνουν στο δικό τους συνθετικό Έβερεστ (μέχρι το επόμενο) με ένα εξάλεπτο, ατμοσφαιρικό έπος. Μέσα σε λίγους στίχους, η μπάντα εξετάζει την έννοια του Θεού μέσα από τα μάτια ενός παιδιού που δεν μπορεί να κατανοήσει τη βία και την αδικία που βλέπει γύρω του. Το δυνατό στοιχείο του τραγουδιού είναι αναμφισβήτητα η προσθήκη χορωδιακών φωνητικών, κάτι που κάνουν για πρώτη φορά στη μέχρι τώρα πορεία τους.

Το δεύτερο μισό του άλμπουμ ξεκινάει με το «No Destination» στο οποίο εναλλάσσονται τα μελωδικά, κιθαριστικά μέρη του Λευτέρη Σαατσάκη με τα βίαια ξεσπάσματα από τα κατεδαφιστικά ντραμς του Κωνσταντίνου Καλούδη. Το μπάσο του Γιώργου Κονόμη είναι αυτό που δένει τα παραπάνω και συνολικά στο άλμπουμ δίνει το απαραίτητο βάθος και βάρος. Το «The Corridor» ξεκινάει με ένα μελαγχολικό southern rock ύφος για να κορυφωθεί η ένταση από τη μέση περίπου και μετά. Σχηματικά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο ήρωας ξεκινάει να περπατάει σε έναν μακρύ, σκοτεινό διάδρομο επιφυλακτικά και στην πορεία αντιμετωπίζει τις εντάσεις που φέρνει η ίδια η ζωή με το τέλος του διαδρόμου να είναι το αναπόφευκτο βιολογικό τέλος του ανθρώπου που τον φέρνει αντιμέτωπο όμως με τις πράξεις του. Το προτελευταίο τραγούδι του «Ethos» είναι το «Freedom», ένα από τα single που είχαν κυκλοφορήσει το προηγούμενο διάστημα. Οι εναλλαγές στο ρυθμό συνεχίζουν και τονίζονται ακόμα περισσότερο από τις Progressive πινελιές που είναι εμφανείς άλλωστε σε όλο το άλμπουμ. Τέλος, αυτό το rollercoaster συναισθημάτων κλείνει με το έντονο «Dictator» (αφιερωμένο στον Πλανητάρχη της καρδιάς μας) το οποίο θα μπορούσε άνετα να βρίσκεται σε κάποιο άλμπουμ των SOEN από κάθε άποψη αφού ακόμα και η ερμηνεία του Λευτέρη Σαατσάκη φέρνει λίγο σε Joel Ekelof. Οι στίχοι μάλιστα για το συγκεκριμένο έχουν γραφτεί από τον Κώστα Μπακόπουλο, τον παλιό ντράμερ της μπάντας.

H ανάμιξη του Γιώργου Προκοπίου (MOTHER OF MILLIONS) στη μίξη εγγυάται το τελικό αποτέλεσμα αλλά και τις Progressive επιρροές που αναφέρθηκαν και παραπάνω. Η παραγωγή έγινε από την ίδια την μπάντα και είναι η ιδανική αφού αφήνει χώρο σε κάθε όργανο να αναδειχθεί ενώ το εξώφυλλο επιμελήθηκε ο Μάνθος Στεργίου (Manster Design) συμπληρώνοντας ιδανικά το όλο concept. Οι MISTY ROUTE με το «Ethos» έκαναν το βήμα παραπάνω στην καριέρα τους, εμπλούτισαν τον ήχο τους τόσο ώστε να μη χάσουν την ταυτότητά τους και απέδειξαν ότι η μουσική και οι μουσικοί πρέπει να εμπνέονται (και) από τα κοινωνικά ζητήματα αφήνοντας το στίγμα τους.   

★ 9/10
✍🏻 Κώστας Μπουντούκος