“What is dead may never die”.
Μια έκφραση που χρησιμοποιείται συχνά από τον Οίκο Γκρέιτζοϊ και τους ακολούθους του (οι λάτρεις του Game of Thrones θα την αναγνωρίζουν), αλλά στην περίπτωση των Bewitched δεν ισχύει. Όπως δήλωσαν και οι ίδιοι, ποτέ δεν πέθαναν—παρά την εικοσαετή απουσία τους από τη δισκογραφία.

Το άλμπουμ ξεκινά με ένα πατροπαράδοτο intro, προετοιμάζοντας το έδαφος για το old school τελετουργικό που ακολουθεί. Και αυτό έρχεται αμέσως μετά, με το ομώνυμο Diabolical Death Mass και το Into the Fire. Χωρίς περιττές εισαγωγές, η μπάντα μπαίνει κατευθείαν στο ψητό.

Στη συνέχεια έχουμε το Crossing the Styx, ένα black/thrash έπος και ένα από τα δύο κομμάτια που ξεχώρισα ως κορυφαία του δίσκου. Με το Black Spells & Unclean Spirits, οι Bewitched επαναφέρουν τις Venom/Bathory επιρροές τους, με μια δόση από μπαρμπα-Lemmy για το απαραίτητο rock ’n’ roll βρώμικο feeling.

Η μπάντα συνεχίζει με την κλασική “Ripper” θεματολογία στο (Fear The) Revenge Of The Ripper, ίσως από τα πιο σκαλωτικά κομμάτια του δίσκου, με έντονη punk διάθεση. Από εκεί και πέρα, κομμάτια όπως τα By Satan Enslaved, Vicious And Wild, The Witch Spell και Those Of The Devil Born κινούνται στην ίδια δοκιμασμένη φόρμουλα—μπύρα, ιδρώτας και
νιτρογλυκερίνη—κρατώντας σταθερά την ένταση, αν και χωρίς μεγάλες εκπλήξεις.

Και ενώ μέχρι εκεί έχεις ήδη πάρει μια γερή δόση blackened thrash, το Diabolical Death Mass κρατά (τουλάχιστον για μένα) το καλύτερο για το τέλος. Το Enforcer Of Evil θα μπορούσε άνετα να έχει γραφτεί από τους Slayer το 1983: ένας ανεμοστρόβιλος μαυρισμένου thrash που σε αρπάζει από τα πρώτα δευτερόλεπτα και σε πετάει κατευθείαν στα καζάνια του Βελζεβούλη.

Με αυτόν τον δίσκο, οι Σουηδοί επιστρέφουν όχι μόνο στη δισκογραφία, αλλά και στη φυσική τους έδρα, την Osmose, αποτίοντας φόρο τιμής στην εποχή που τους καθιέρωσε τη δεκαετία του ’90 (Diabolical Desecration, Pentagram Prayer). Το αποτέλεσμα είναι ωμό, βίαιο και απόλυτα “straight to the point”. Το ακούς και σε μεταφέρει σε ένα μικρό venue με 300 άτομα, ιδρώτα και μπύρα στον αέρα, με το κεφάλι σου να κινδυνεύει να ξεβιδωθεί από το headbanging—αν δεν σε έχει ήδη καταπιεί το mosh pit.

Αν είστε fans του είδους, θα το λατρέψετε.
Αν ψάχνετε κάτι νέο ή επαναστατικό με σύγχρονο ήχο, καλύτερα να κοιτάξετε αλλού.
Ένα πολύ δυνατό comeback.

8.5/10
Ντίνος Καρρας