“Σε μια εποχή που η μουσική συχνά αναζητά την ασφάλεια των κλισέ, οι Αθηναίοι Calyces επιλέγουν τον δύσκολο δρόμο της εξέλιξης. Με το νέο τους άλμπουμ ‘Fleshy Waves of Probability’ να ηχεί ως ένας οργανικός ζωντανός οργανισμός, η μπάντα σπάει το ‘κέλυφός’ της και βουτάει σε αχαρτογράφητα progressive/sludge νερά. Σήμερα, στο Soundstoriesbyjo, το metalwar.gr, υποδεχόμαστε τους Calyces για μια βαθιά συζήτηση γύρω από τη μαθηματική ακρίβεια του συναισθήματος και τις ‘σαρκώδεις’ πιθανότητες της τέχνης τους, λίγο πριν τις πολυαναμενόμενες εμφανίσεις τους σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα.”

Jo: Το όνομα Calyces παραπέμπει στην προστασία του άνθους πριν ανθίσει. Στο νέο σας άλμπουμ “Fleshy Waves of Probability”, νιώθετε ότι αυτό το «κέλυφος» έσπασε οριστικά, αποκαλύπτοντας έναν ήχο πιο ευάλωτο αλλά και πιο ορμητικό από ποτέ?
Μάνθος: Το περιγράφεις πολύ όμορφα, και αυτός εξαρχής ήταν και ο σκοπός της δημιουργίας αυτού του άλμπουμ, να μην περιοριστεί σε κανένα «είδος» και να το αφήσουμε να εξελιχθεί από μόνο του. Σίγουρα θα έλεγα πως είναι το πιο συναισθηματικά φορτισμένο άλμπουμ μας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Jo: Η μουσική σας χαρακτηρίζεται από μια «μαθηματική» πολυπλοκότητα που όμως δεν χάνει ποτέ το συναίσθημα. Πώς καταφέρνετε στις πρόβες να μετατρέπετε τους δύσκολους ρυθμούς σε μια ρέουσα αφήγηση, χωρίς να παγιδεύεστε στην τεχνική κατάρτιση?
Μάνθος: Ίσως γιατί δίνουμε μεγαλύτερη βάση στο songwriting απ’ ό,τι στο τεχνικό κομμάτι, τουλάχιστον στο τελευταίο άλμπουμ αυτό κάναμε σίγουρα. Και ίσως επειδή, μετά από πολλά χρόνια που παίζουμε πολυρυθμικά και τεχνικά κομμάτια, η μουσική μας ωρίμανση, όπως εμείς τουλάχιστον τη βιώνουμε, βρίσκεται στο να απλοποιείς τα πράγματα και να αφήνεις χώρους αναπνοής εκεί που πρέπει.

Jo: Ο τίτλος του άλμπουμ μιλάει για «σαρκώδη κύματα πιθανοτήτων». Είναι μια αναφορά στην ανθρώπινη φύση που προσπαθεί να επιβιώσει μέσα στο χάος των επιλογών, ή μήπως η ίδια η μουσική των Calyces είναι το αποτέλεσμα αυτών των απρόβλεπτων πιθανοτήτων?
Μάνθος: Η ιδέα για το concept την πήρα από μια φράση σε ένα βιβλίο του Tom Robbins, το B for Beer. Στην ουσία είναι ακριβώς αυτό που λες. Είναι σαν να ξεκινάς με έναν λευκό καμβά, να πιάνεις το πινέλο και να αρχίζεις να ζωγραφίζεις χωρίς να ξέρεις τι φτιάχνεις, πώς αυτό θα καταλήξει και ποια θα είναι η επόμενή σου κίνηση. Οι επιλογές είναι αμέτρητες και κάθε κίνηση καθορίζει την επόμενη. Αυτό το χάος των επιλογών υπάρχει και στο μυαλό μου όταν γράφω μουσική. Ξεκινάω με ένα riff, το οποίο με πάει σε ένα άλλο, και το πού θα καταλήξει δεν έχεις ιδέα μέχρι να γίνει. Σαφώς, εκεί έχεις τη δυνατότητα να γυρίσεις πίσω και να αλλάξεις πράγματα, τουλάχιστον μέχρι να ηχογραφηθεί το τελικό αποτέλεσμα. Στη ζωή, πολλές φορές, δεν έχεις αυτό το προνόμιο.

Jo: Στο DNA σας υπάρχουν στοιχεία από 70s prog μέχρι σύγχρονο sludge. Πώς ισορροπείτε ανάμεσα στον σεβασμό προς τους θρύλους του παρελθόντος και στην ανάγκη σας να ακούγεστε φρέσκοι και «επικίνδυνοι» το 2026?
Μάνθος: Τα ακούσματά μας είναι πολλά. Είμαστε fans του παλιού progressive rock, όπως Rush, King Crimson, Genesis κτλ., αλλά οι ρίζες μας βρίσκονται σε πιο hardcore πράγματα, όπως Meshuggah, Gojira, Mastodon κ.ά. Δεν θέλουμε όμως εσκεμμένα να ακουγόμαστε σαν καμία από αυτές τις μπάντες. Μας αρέσει να παίρνουμε τις αγαπημένες μας στιγμές από όλους αυτούς και να δημιουργούμε κάτι που, στο τέλος, να είναι 100% δικό μας. Αυτό που περνάει πάντα το «πάσο» για να φτάσει στον ακροατή θέλουμε να είναι κάτι το οποίο, αν το ακούγαμε εμείς από μια άλλη μπάντα, να μπορούσε να μπει στο δικό μας αγαπημένο playlist.

Jo: Μάνθο, η φωνητική σου προσέγγιση σε αυτόν τον δίσκο μοιάζει πιο θεατρική και εξομολογητική. Πόσο σε επηρέασε η θεματολογία των στίχων στο να αναζητήσεις νέες χροιές και εντάσεις που δεν είχαμε ακούσει στις προηγούμενες δουλειές σου?
Μάνθος: Δεν θεωρώ τον εαυτό μου καλό τραγουδιστή. Πιστεύω όμως ότι αυτά που συνθέτω και γράφω μπορώ να τα τραγουδήσω καλύτερα απ’ τον καθένα. Με τα χρόνια έχω βελτιωθεί στο φωνητικό κομμάτι, και αυτό φαίνεται από άλμπουμ σε άλμπουμ και αυτό οδηγεί στο να δοκιμάζω πράγματα που δεν είχα την δυνατότητα να τα κάνω παλιότερα. Όλα ξεκινούν με κάποια μελωδία που μου έρχεται στο μυαλό, και πάνω εκεί «χτίζω» αυτά που θέλω να πω. Η μουσική είναι πάντα αυτή που καθορίζει το πώς θα ελιχθώ, τόσο σε σχέση με τις φωνητικές γραμμές όσο και στιχουργικά.

Jo: Η παραγωγή του δίσκου είναι ταυτόχρονα «ζεστή» και επιθετική. Ποιες ήταν οι ηχητικές κόκκινες γραμμές που θέσατε στο στούντιο ώστε να μην ακούγεται ο δίσκος υπερβολικά ψηφιακός ή «αποστειρωμένος»?
Μάνθος: Θέλουμε ο κόσμος αυτό που ακούει στα άλμπουμ μας να μπορεί να το βιώσει σε μεγάλο ποσοστό και σε ένα live show. Γι’ αυτό προτιμάμε τα πράγματα να είναι απλά και φυσικά, Δεν χρησιμοποιούμε samples στα τύμπανα, δεν κομπρεσάρουμε τη μίξη υπερβολικά, και γενικά θέλουμε η μουσική μας να «αναπνέει» και να βγάζει αυτή τη ’90s ατμόσφαιρα, όπου οι παραγωγές είχαν χαρακτήρα και ξεχώριζαν η μία από την άλλη. Το να είναι όλα «τέλεια» και κρυστάλλινα δεν μας αντιπροσωπεύει. Δίνουμε μεγάλη σημασία στις δυναμικές των παιξιμάτων μας και αυτό θέλουμε να παίρνει ο άλλος από εμάς, τόσο στο στούντιο όσο και στο live.

Jo: Μετά από τόσα χρόνια κοινής πορείας κάποιων μελών (από την εποχή των Tardive Dyskinesia), πώς έχει εξελιχθεί η μεταξύ σας επικοινωνία? Είναι πλέον η σύνθεση μια διαδικασία «τηλεπάθειας» ή εξακολουθείτε να συγκρούεστε δημιουργικά?
Μάνθος: Με τον Σταύρο, που παίζαμε μαζί για πολλά χρόνια και στους Tardive Dyskinesia, κάποια πράγματα πλέον γίνονται ασυνείδητα και χωρίς να τα υπεραναλύουμε, γιατί γνωρίζουμε πολύ καλά ο ένας τον άλλον, τόσο προσωπικά όσο και μουσικά. Οπότε η χημεία υπάρχει και είναι δυνατή. Σαφώς, οι συγκρούσεις είναι αναπόφευκτες όταν η περίσταση το απαιτεί, αλλά στο τέλος όλα γίνονται υπέρ του αποτελέσματος.

Jo: Η προσαρμογή (adaptation) είναι κεντρικό θέμα στους στίχους σας. Σε έναν κόσμο που αλλάζει βίαια, η μουσική των Calyces λειτουργεί ως το δικό σας εργαλείο προσαρμογής στην πραγματικότητα?
Μάνθος: Ναι, μπορείς να το πεις κι έτσι. Μόνο που θα έλεγα πως είναι περισσότερο ένα εργαλείο διαφυγής από την πραγματικότητα. Οι Calyces πλέον είναι ένα μεγάλο και αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας, όπως και οι δουλειές μας, οι οικογένειές μας κτλ. Σε έναν κόσμο που πολλές φορές καταρρέει και σε μια πραγματικότητα αρκετά δύσκολη για πολλούς από εμάς, βρίσκουμε διέξοδο σε αυτό. Είναι πάντα εκεί και στο τέλος της ημέρας είναι από τα λίγα πράγματα που παραμένουν αληθινά για τους εαυτούς μας.

Jo: Το artwork του άλμπουμ είναι εξαιρετικά ιδιαίτερο. Πόσο σημαντική είναι για εσάς η οπτική ταυτότητα της μπάντας και πώς συνδέεται το εξώφυλλο με τον «σαρκώδη» ήχο του “Fleshy Waves of Probability”?
Μάνθος: Για εμάς, η δημιουργία είναι μια ολιστική διαδικασία, όπου η εικαστική κατεύθυνση και το artwork είναι εξίσου σημαντικά. Η Μαρία Στεργίου, που επιμελείται τα εξώφυλλά μας, δημιουργεί έργα που απαιτούν 1-2 χρόνια για να ολοκληρωθούν. Πρόκειται για πίνακες ζωγραφικής σε καμβά, δουλεμένους με λάδια, που δίνουν μορφή στις ιδέες μας.Το αποτέλεσμα είναι ένας ζωντανός διάλογος ανάμεσα στη μουσική και την εικόνα. Το πρώτο μας άλμπουμ, Impulse to Soar, απεικόνιζε τη σύλληψη, την έναρξη της ζωής, με τη μητέρα στο εξώφυλλο να κρατά στοργικά το κουκούλι. Το νέο μας άλμπουμ, Fleshy Waves of Probability, είναι η συνέχεια αυτής της πορείας. Εξερευνά τη γέννηση, την προσαρμογή στον νέο κόσμο και τις άπειρες πιθανότητες που ανοίγονται μπροστά μας.

Jo: Έχετε ανακοινώσει μια εκτενή περιοδεία που σας βγάζει εκτός συνόρων. Πώς αισθάνεστε που οι Calyces θα ταξιδέψουν το “Fleshy Waves” σε χώρες με διαφορετικές κουλτούρες και τι προσδοκάτε από αυτή την επαφή με το διεθνές κοινό?
Μάνθος: Αισθανόμαστε ευγνώμονες που μπορούμε να το κάνουμε αυτό ακόμα, μετά από τόσα χρόνια πορείας. Ο σκοπός μας είναι να παίζουμε τη μουσική μας σε κοινό που δεν μας έχει ακούσει ή δει ποτέ ζωντανά, και είμαστε πολύ χαρούμενοι που αυτό το κοινό υπάρχει, ακόμα κι αν δεν έχουμε καταφέρει να παίξουμε σε όλες τις χώρες που θα θέλαμε. Πιστεύω ότι το να βγαίνεις στο δρόμο είναι ο μόνος τρόπος να συνδεθείς πραγματικά με ανθρώπους. Πλέον με ενδιαφέρει πάρα πολύ να κυνηγάω το να παίζω τη μουσική μου μπροστά σε 15 έστω άτομα που δεν μας έχουν δει ποτέ. Κάποιες φορές αυτό έχει μεγαλύτερη αξία από το να παίζεις σε 300 άτομα που σε έχουν δει τρεις και τέσσερις φορές στην πόλη που ζεις, χωρίς φυσικά να σνομπάρω σε καμία περίπτωση το δεύτερο.

Jo: Η ελληνική prog/alternative σκηνή βράζει τα τελευταία χρόνια. Νιώθετε ότι υπάρχει πλέον ένα κοινό έδαφος επικοινωνίας ανάμεσα στις μπάντες ή παραμένουμε «μονάδες» που παλεύουν η καθεμία μόνη της?
Μάνθος: Κανένας δεν μπορεί να παλέψει μόνος του. Ακόμα κι αν δεν υπάρχει πολλές φορές αυτό το κοινό έδαφος επικοινωνίας, ασυνείδητα, όταν μια μπάντα κάνει βήματα και πηγαίνει καλά, αυτό από μόνο του είναι καλό και για τις υπόλοιπες μπάντες της σκηνής, γιατί βάζει τον κόσμο στη διαδικασία να ψάχνεται περισσότερο.

Jo: Τι ορίζετε εσείς ως επιτυχία για τους Calyces το 2026; Είναι ο αριθμός των streams, η αποδοχή των κριτικών ή εκείνη η στιγμή στο live που νιώθετε ότι το κοινό έχει γίνει ένα με τη μουσική σας?
Μάνθος: Τα streams μπορείς να τα αποκτήσεις πολύ πιο εύκολα από το κοινό σου στα live, και επίσης δεν είναι πάντα ενδεικτικά της ποιότητας της μουσικής σου. Πολλές φορές υπάρχουν και τρόποι να «ξεγελάς» τον κόσμο. Η επιτυχία για εμάς είναι να καταφέρουμε να γίνει αυτή η σύνδεση μεταξύ μπάντας και κοινού. Και αυτό γίνεται όταν ο δίσκος σου φτάσει ως φυσικό προϊόν στη συλλογή κάποιου, και μετά έρθει να σε δει live σε κάποιο venue και φύγει έχοντας του αφήσει κάτι που θα θυμάται. Τα streams και η αποδοχή των κριτικών είναι εξίσου σημαντικά, φυσικά, και τα αναζητάμε. Αλλά, στο τέλος της ημέρας, αυτό που συμβαίνει σε ένα venue είναι κατά τη γνώμη μου πολύ ανώτερο.

Jo: Για να κλείσουμε αυτή την «Ιστορία Ήχου», ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να αφήσετε σε όσους ετοιμάζονται να βυθιστούν στον κόσμο των Calyces λίγο πριν τις εμφανίσεις σας σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα?
Μάνθος: Ξέρω ότι υπάρχει πολύς κόσμος εκεί έξω που ακόμα δεν μας έχει δει live. Αυτά τα δύο live είναι μια πρώτης τάξεως αφορμή για να το κάνει, καθώς βρισκόμαστε στην πιο ενεργή συναυλιακή περίοδο από την ημέρα που δημιουργήθηκε αυτή η μπάντα, κάτι που πλέον φαίνεται και πάνω στο stage. Μαζί μας θα έχουμε εξαιρετικό line-up, με τους Zabrahana στη Θεσσαλονίκη και τους Blame Kandinsky και Grim Love στην Αθήνα!

Ευχαριστούμε πολύ για την συνέντευξη. Ελπίζω να τα πούμε και από κοντά σύντομα!

“Η μουσική των Calyces είναι μια υπενθύμιση ότι η πολυπλοκότητα, όταν συνοδεύεται από ειλικρίνεια, μπορεί να αγγίξει τις πιο ευαίσθητες χορδές μας. Ευχαριστούμε θερμά τον Μάνθο και την παρέα του για αυτή την ‘Ιστορία Ήχου’ και τους ευχόμαστε καλή επιτυχία στην επερχόμενη περιοδεία τους εντός και εκτός συνόρων. Ραντεβού στα live τους στο Eightball (8/3) και στο Piraeus Academy (24/3). Μείνετε συντονισμένοι στο Soundstoriesbyjo, στο Metal War Radio, για περισσότερες ιστορίες που αψηφούν τους κανόνες.”

Blog: soundstoriesbyjoblog.wordpress.com

Metal War Portal: www.metalwar.gr

Συνέντευξη – Κείμενο: Joanna Gonas