Δύο χρόνια μετά τη δημιουργία τους και έχοντας ήδη δώσει ένα πρώτο δείγμα γραφής μέσω του debut single τους, οι Λαρισαίοι LAUGHING AFTER BOTOX παρουσιάζουν το πρώτο τους EP με τίτλο «Perception of Insanity», μια κυκλοφορία που λειτουργεί ως ουσιαστική εισαγωγή στον μουσικό τους κόσμο.

Το EP αποτελείται από 4 τραγούδια και 1 ορχηστρικό ιντερλούδιο τα οποία καταφέρνουν συνοπτικά και αποτελεσματικά να αποτυπώσουν μερικές από τις πτυχές των ταλαντούχων μουσικών που αποτελούν το συγκρότημα αλλά και κάποιες από τις επιρροές τους που κινούνται κυρίως μεταξύ Heavy, Doom και λιγότερο Progressive Metal. Η μουσική τους εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο του Alternative Metal. Οι ίδιοι το αναφέρουν ως «εκκεντρικό» αλλά εγώ θα το χαρακτήριζα περισσότερο ως «κινηματογραφικό».

Κομβικό ρόλο σε αυτό παίζει αναμφισβήτητα η τραγουδίστρια της μπάντας, Χρύσα Λάππα (ο τρόπος που τραγουδάει μου έφερε στο μυαλό τη Δήμητρα Καλαβρέζου των UNVERKALT) η οποία εναλλάσσει με άνεση τις δυναμικές και λυρικές προσεγγίσεις ερμηνεύοντας με μια γλυκιά και σε σημεία πομπώδη επιτήδευση που ταιριάζει τόσο πολύ με τον κινηματογραδικό χαρακτήρα του άλμπουμ.

Η αυλαία ανοίγει με το, μάλλον, βαρύτερο και επιθετικότερο τραγούδι του EP, το «Laughing After Botox» το οποίο χαρακτηρίζεται από τις Heavy Metal κιθάρες του Γιώργου Θεοδωρόπουλου και Τάσου Δαγκλή στην εισαγωγή του για να μπει με δύναμη η Χρύσα κορυφώνοντας την ερμηνεία της στο εθιστικό ρεφρέν.  Η συνέχεια έρχεται με το σχεδόν δίλεπτο ατμοσφαιρικό, ορχηστρικό «…And The Cycle Spins On» που ουσιαστικά αποτελεί τη γέφυρα-εισαγωγή για το «The Grin In My Mirror». Εδώ τον ρυθμό δίνουν τα κοφτά, γκρουβάτα ντραμς του Βασίλη Θεοδωρόπουλου. Δεν λείπουν βέβαια και τα κιθαριστικά σόλα, όπως αυτό στο μέσο του τραγουδιού, σε ένα ούτως ή άλλως guitar-driven άλμπουμ. Το mid tempo του «The Grin…» διαδέχεται το κάπως πιο αργόσυρτο και doomατο «Fragments of Lost Awareness». Όλα αυτά όμως μόνο στην αρχή αφού αργότερα μέσα από τις συνεχείς εναλλαγές ρυθμών αποτελεί το πιο κινηματογραφικό και σκοτεινό τραγούδι τους.  Εδώ ίσως μπορούμε να εκτιμήσουμε περισσότερο και τη συνεισφορά του μπασίστα Δημήτρη Εμμανουηλίδη αφού δημιουργεί ένα πυκνό χαλί πάνω στο οποίο απλώνονται οι νότες για τα υπόλοιπα όργανα. Το τελευταίο τραγούδι, «The River Dragon Has Come», διασκευή του κλασικού τραγουδιού των NEVERMORE από το μακρινό 2000 και το άλμπουμ «Dead Heart in a Dead World», ξεκινάει με μια μελωδική, κιθαριστική εισαγωγή μέχρι ο Βασίλης να αναλάβει δράση πίσω από το drum kit δίνοντας τον ρυθμό. Η κορύφωση βέβαια έρχεται από το δυσκολότερο εκτελεστικά σόλο του EP παιγμένο από τον Γιώργο αφού μιλάμε για έναν από τους καλύτερους κιθαρίστες της γενιάς του (και όχι μόνο) που κυκλοφορούν εκεί έξω.

Οι LAUGHING AFTER BOTOX συστήνονται ιδανικά στο κοινό με ένα μικρό αλλά χαρακτηριστικό δείγμα της μουσικής που θέλουν να παίζουν. Κάποτε μου είχε πει ένας βετεράνος μουσικός ότι η νέα γενικά μουσικών είναι τρομακτικά καλύτερη απ’ ότι οι προηγούμενες γενιές σε αυτές τις  ηλικίες και τα παιδιά τον επιβεβαιώνουν πανηγυρικά.

★ 8/10
✍🏻 Κώστας Μπουντούκος