Οι LAUGHING AFTER BOTOX αποτελούν μία από τις πιο ενδιαφέρουσες νέες παρουσίες της ελληνικής Progressive Metal σκηνής. Με αφορμή την κυκλοφορία του πρώτου τους EP, “Perception of Insanity”, συζητήσαμε με τον κιθαρίστα της μπάντας, Γιώργο Θεοδωρόπουλο, για τη δημιουργία του συγκροτήματος, τις μουσικές επιρροές τους, τη συνθετική διαδικασία και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει μια νέα μπάντα από την περιφέρεια.
Metalwar: Καλησπέρα Γιώργο! Καλώς ήρθες στο Metalwar.gr. Αρχικά θα ήθελα να συστηθείς στο κοινό του Metalwar και να μας παρουσιάσεις την μπάντα σας, τους LAUGHING AFTER BOTOX.
Γιώργος Θεοδωρόπουλος: Καλησπέρα. Καλώς σας βρήκα! Είμαστε μια πενταμελής μπάντα από τη Λάρισα. Στα ντραμς είναι ο Βασίλης Θεοδωρόπουλος, ο μικρότερος αδελφός μου, στο μπάσο ο Δημήτρης Εμμανουηλίδης, στη δεύτερη κιθάρα ο Τάσος Δαγκλής, στα φωνητικά η Χρύσα Λάππα και εγώ παίζω κιθάρα.
Metalwar: Πώς αποφασίσατε να δημιουργήσετε τους LAUGHING AFTER BOTOX;
Γιώργος Θεοδωρόπουλος: Όλα ξεκίνησαν το Πάσχα του 2024, όταν οι VOID DROID ήρθαν στη Λάρισα και αναζητούσαν support συγκρότημα. Στήσαμε το σχήμα αποκλειστικά για εκείνη τη συναυλία, χωρίς να υπάρχει η παραμικρή πρόθεση να συνεχίσει ως κανονική μπάντα.
Την ίδια περίοδο, όμως, είχα ολοκληρώσει για πρώτη φορά μια σύνθεση που πραγματικά ένιωθα ότι με αντιπροσώπευε και ήμουν σίγουρος ότι δεν είχα κλέψει κάποια ιδέα ή κάτι τέτοιο. Στην πρώτη πρόβα το κομμάτι λειτούργησε εξαιρετικά, η χημεία μεταξύ μας ήταν άμεση και μετά το live είπαμε: «Γιατί όχι; Ας δούμε πού μπορεί να οδηγήσει όλο αυτό».
Metalwar: Οπότε όλο αυτό προέκυψε κάπως φυσικά στην ουσία.
Γιώργος Θεοδωρόπουλος: Πιστεύω πως ναι. Δεν υπήρχε πίεση να αποδείξουμε κάτι. Κανείς μας δεν είχε στο πρόγραμμα να δημιουργήσει αυτή τη μπάντα. Οι περισσότεροι προερχόμασταν από άλλα projects, οπότε οι LAUGHING AFTER BOTOX εξελίχθηκαν εντελώς φυσικά. Ο Δημήτρης παίζει μπάσο και σε άλλη τοπική μπάντα που παίζουν πιο LAMB OF GOD καταστάσεις. Εγώ τότε βέβαια δεν υπήρχα ακόμα για τους FADING ECHOES αλλά ουσιαστικά προέκυψαν και τα δύο κάπως ταυτόχρονα. Οπότε όλοι προέρχονταν από κάποιο side project ή οι LAUGHING ήταν το side project τους. Μάλιστα, κάνουμε πλάκα μεταξύ μας ότι η μπάντα προέκυψε όπως στο «Παρά Πέντε», δηλαδή απλά άνοιξε η πόρτα ενός ασανσέρ και βρεθήκαμε εμείς οι 5.
Metalwar: Το όνομα της μπάντας είναι από τα πιο ιδιαίτερα που έχουμε συναντήσει. Πώς προέκυψε;
Γιώργος Θεοδωρόπουλος: Πάντα μου άρεσαν τα ονόματα που μοιάζουν περισσότερο με τίτλους τραγουδιών παρά με μία λέξη. Όπως επιλέγουν πολλές μπάντες του Metalcore…HEAVEN SHALL BURN, AS I LAY DYING κτλ. Η έμπνευση ήρθε πολύ τυχαία. Έβλεπα στην τηλεόραση δύο γυναίκες που είχαν κάνει botox και έδιναν μια συνέντευξη. Μιλούσαν και ήταν σαν να είναι μεταγλωττισμένη η εκπομπή. Γελούσαν δυνατά, αλλά το πρόσωπό τους παρέμενε σχεδόν ακίνητο. Προσπαθώντας να γίνουν πιο όμορφες, τελικά έχασαν το πιο όμορφο πράγμα που είναι το χαμόγελο. Αυτή η αντίθεση ανάμεσα στο γέλιο και στην έλλειψη έκφρασης μου έμεινε στο μυαλό και κάπως έτσι προέκυψε το “Laughing After Botox”. Είναι ένα όνομα που κουβαλά μια μικρή ιστορία και ταυτόχρονα έχει και μια δόση χιούμορ.
Metalwar: Πώς θα περιέγραφες τον ήχο σας σε κάποιον που δεν σας ξέρει;
Γιώργος Θεοδωρόπουλος: Οι περισσότεροι μας χαρακτηρίζουν ως progressive metal. Δεν είμαι ιδιαίτερα φίλος των ταμπελών, αλλά είναι ένας όρος που βοηθά τον κόσμο να αποκτήσει μια πρώτη εικόνα. Έχουν χρησιμοποιηθεί επίσης χαρακτηρισμοί όπως alternative ή ακόμη και “κινηματογραφικός” ήχος (νομίζω εσύ και κάποιος ακόμα το είχατε αναφέρει) κάτι που μου άρεσε αρκετά, γιατί η μουσική μας έχει έντονη θεατρικότητα και δημιουργεί εικόνες. Το θεωρώ πάντως μεγάλο κομπλιμέντο να μας λένε ότι παίζουμε Progressive γιατί αυτό προϋποθέτει ότι η μουσική μας βοηθάει το Metal να πάει παρακάτω, να προχωρήσει.
Metalwar: Ποιες είναι οι σημαντικότερες προσωπικές σου επιρροές όσον αφορά κιθαρίστες;
Γιώργος Θεοδωρόπουλος Συνθετικά, ο John Petrucci των DREAM THEATER είναι ίσως η μεγαλύτερη επιρροή μου. Θαυμάζω την ισορροπία που πετυχαίνει ανάμεσα στην τεχνική και στο τραγούδι.
Στο rhythm guitar έχω επηρεαστεί πολύ από τους BLACK DAHLIA MURDER, λίγο τους OPETH και φυσικά από τους PANTERA. Στα σόλο ξεχωρίζω τον Marty Friedman, ενώ ο Guthrie Govan είναι ίσως ο αγαπημένος μου κιθαρίστας συνολικά.
Metalwar: Όσον αφορά την μπάντα συνολικά;
Γιώργος Θεοδωρόπουλος: Ατομικά ο κάθε ένας έχει πολλές επιρροές αλλά ως μπάντα από την παγκόσμια σκηνή σίγουρα θα έβαζα τους NEVERMORE που είναι πάνω κάτω αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε. Να παίζουμε heavy μουσική που δεν πάει το μυαλό σου ότι μπορεί να έχει καθαρά φωνητικά. Άκουσα ας πούμε το «Born» των NEVERMORE και σκέφτηκα ότι δεν μπορεί αυτό το τραγούδι να έχει καθαρά φωνητικά. Κι όμως… Επίσης θα έβαζα και τους PORCUPINE TREE, κυρίως τα πιο heavy τραγούδια τους. Οι γραμμές των φωνητικών είναι τόσο καλογραμμένες που είναι ακόμα καλύτερα συγκριτικά με το να είχαν screams. Τέλος, ίσως και οι OPETH στα καθαρά τους μέρη, όχι τόσο στα death.
Metalwar: Μιας και αναφερθήκαμε στους PANTERA νωρίτερα, πήγες στο πρόσφατο live τους στην Αθήνα;
Γιώργος Θεοδωρόπουλος: Όχι δυστυχώς. Κατά 50% λόγω δουλειάς αλλά και άλλο τόσο επειδή με έπιασαν οι ηθικολογίες μου. Για να μην παρεξηγηθώ, τον Zakk Wylde τον λατρεύω αλλά θα ήθελα να ακούσω τους PANTERA όπως τους έχω μάθει. Αλλά από την άλλη και ο Zakk Wylde δεν θα μπορούσε να πάει και να αντιγράψει κάτι που δεν αντιγράφεται κιόλας.
Metalwar: Μεγάλο κεφάλαιο πάμε να ανοίξουμε που δεν μας φτάνει η ώρα να το αναλύσουμε. Οπότε ας επιστρέψουμε σε εσάς. Κυκλοφορήσατε πρόσφατα το πρώτο σας EP, «Perception of Insanity». Πρόκειται για concept κυκλοφορία;
Γιώργος Θεοδωρόπουλος: Ναι, αν και δεν ξεκίνησε έτσι. Είχαμε αρκετά τραγούδια έτοιμα, αλλά διαπιστώσαμε ότι τρία από αυτά συνδέονταν θεματικά και αφηγούνταν ουσιαστικά την ίδια ιστορία. Έτσι αποφασίσαμε να τα “δέσουμε” περισσότερο και να τα παρουσιάσουμε ως concept EP.
Η ιστορία αφορά τις αποφάσεις που παίρνει ένας άνθρωπος, το πώς αυτές τον επηρεάζουν ψυχολογικά και πώς, τελικά, μπορούν να τον οδηγήσουν στην εσωτερική διάλυση. Είναι ουσιαστικά ένας διάλογος με τον ίδιο του τον εαυτό.
Metalwar: Πώς λειτουργεί η συνθετική διαδικασία μέσα στη μπάντα;
Γιώργος Θεοδωρόπουλος: Συνήθως κάποιος φέρνει μια αρχική ιδέα, αλλά από εκεί και πέρα όλοι συμμετέχουν ενεργά. Αυτή είναι και η αγαπημένη μου διαδικασία: να στέλνω ένα riff και να επιστρέφει με διαφορετικά drums, διαφορετικές ιδέες και νέα προοπτική.
Υπάρχουν τραγούδια που ξεκίνησαν σχεδόν αποκλειστικά από εμένα και άλλα που γεννήθηκαν αυθόρμητα μέσα στην πρόβα. Στο τέλος, όμως, όλα περνούν από τα χέρια όλων. Το σημαντικό δεν είναι ποιος έγραψε τι, αλλά τι εξυπηρετεί καλύτερα το ίδιο το τραγούδι.
Metalwar: Εξήγησέ μας ένα ένα τα τραγούδια πώς προέκυψαν.
Γιώργος Θεοδωρόπουλος: Το «LaughingAfterBotox» ήταν ουσιαστικά η πρώτη σύνθεση που έγραψα, όταν ακόμη ετοιμαζόμασταν για εκείνο το πρώτο live με τους VOID DROIP. Περίπου το 80% της αρχικής μουσικής ήταν δικό μου. Βέβαια, το τραγούδι που ακούει σήμερα ο κόσμος δεν μοιάζει ιδιαίτερα με εκείνη την πρώτη εκδοχή. Ήταν περισσότερο μια σειρά από ιδέες ενωμένες μεταξύ τους χωρίς ομαλές μεταβάσεις. Στην πορεία το δουλέψαμε πολύ, αλλάξαμε τη δομή, προσθέσαμε νέα σημεία και αποκτήσαμε μια πολύ πιο φυσική ροή. Θυμάμαι μάλιστα ότι κάποια στιγμή κάποιος σχολίασε χαριτολογώντας πως το τραγούδι ακούγεται… punk. Αυτό με πείσμωσε αρκετά! Έκατσα ξανά πάνω στη σύνθεση, άλλαξα αρκετά riffs και επηρεάστηκα από συγκροτήματα όπως οι MALEVOLENCE, μέχρι να πάρει την τελική μορφή του.
Το «The Grin in my Mirror» προέκυψε περισσότερο μέσα από τη συλλογική δουλειά της μπάντας. Θέλαμε να δούμε πόσο βαρύ μπορεί να ακούγεται ένα τραγούδι χωρίς ιδιαίτερα χαμηλά κουρδίσματα. Βασίζεται σε πολύ απλές ιδέες, αλλά βγάζει αρκετή ένταση.
Υπάρχουν επίσης έντονες επιρροές από πιο μελωδικές πλευρές του black metal, κυρίως λόγω της Χρύσας, που ακούει πολύ αυτόν τον χώρο. Ίσως γι’ αυτό το κομμάτι απέκτησε αυτή τη σκοτεινή αλλά ταυτόχρονα αρκετά groovy ατμόσφαιρα.
Ήταν και το πρώτο κομμάτι που αποφασίσαμε να ηχογραφήσουμε, επειδή είχε την πιο ξεκάθαρη δομή και θεωρήσαμε ότι θα μας βοηθούσε να μπούμε ομαλά στη διαδικασία του στούντιο.
Το «Fragments of Lost Awareness»ήταν σίγουρα το πιο απαιτητικό τραγούδι του EP. Ξεκίνησε από μια ιδέα που δουλέψαμε όλοι μαζί, όμως στη συνέχεια το ανέλαβα περισσότερο εγώ μέχρι να αποκτήσει τον βασικό του κορμό. Προσπαθώ πάντα τα riffs να μπορούν να σταθούν και μόνα τους, ακόμη και χωρίς drums ή φωνητικά. Θέλω να έχουν τη δική τους μικρή ιστορία. Το δύσκολο σε αυτό το τραγούδι ήταν να προστεθούν όλα τα υπόλοιπα όργανα χωρίς να χαθεί αυτή η αίσθηση. Ιδιαίτερα απαιτητική ήταν η τοποθέτηση των φωνητικών. Έπρεπε να βρίσκονται μπροστά στη μίξη, χωρίς όμως να καλύπτουν τις κιθάρες ή να χάνεται η ατμόσφαιρα που δημιουργούν τα riffs.
Metalwar: Προέρχεστε από τη Λάρισα και όχι από την Αθήνα. Πόσο εύκολο είναι σήμερα για μια νέα μπάντα της περιφέρειας να κάνει το επόμενο βήμα;
Γιώργος Θεοδωρόπουλος: Στη Λάρισα τα πράγματα εξελίχθηκαν πιο εύκολα απ’ όσο περίμενα. Παίξαμε αρκετές συναυλίες πριν καν κυκλοφορήσουμε μουσική και αποκτήσαμε γρήγορα μια θέση στη τοπική σκηνή. Έχουμε αποκτήσει την εμπιστοσύνη του Skyland, που είναι και το μαγαζί στο οποίο διοργανώνονται κατά βάση τέτοια live.
Η δυσκολία εμφανίζεται όταν θέλεις να βγεις προς τα έξω. Στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη η πρώτη ερώτηση που θα ακούσεις είναι: «Πόσο κόσμο μπορείς να φέρεις;». Υπάρχει μια μικρή επιφύλαξη για τις μπάντες από την περιφέρεια. Είναι λογικό, γιατί τα live πρέπει να είναι βιώσιμα οικονομικά. Παρ’ όλα αυτά πιστεύω ότι, αν συνεχίσουμε να χτίζουμε το όνομά μας, οι ευκαιρίες θα έρθουν. Εκεί χρειάζεται και η έξτρα στήριξη από την τοπική κοινότητα. Για παράδειγμα, όταν είχαμε παίξει με τους FADING ECHOES στην Αθήνα στο πλαίσιο του διαγωνισμού για το Rockwave Festival, ήταν και μία μπάντα από την Κύπρο και βλέπαμε ότι η στήριξη που πήραν από τους Κύπριους που ζουν στην Αθήνα ήταν τεράστια.
Χρειάζεται λοιπόν, κάτι έξτρα σε αυτό το κομμάτι.
Metalwar: Γιώργο, εκτός από τις μπάντες στις οποίες συμμετέχεις, ασχολείσαι επαγγελματικά και με τη διδασκαλία της κιθάρας. Είναι ουσιαστικά η βασική σου δουλειά, κάτι που δεν συναντάμε συχνά στον χώρο της metal μουσικής. Πώς ξεκίνησε αυτή η διαδρομή;
Γιώργος Θεοδωρόπουλος: Η αλήθεια είναι πως αρκετοί μουσικοί αντιμετωπίζουν τη διδασκαλία ως δεύτερη επιλογή. Αν μπορείς να ζήσεις αποκλειστικά παίζοντας μουσική, προφανώς αυτό είναι το ιδανικό. Εγώ όμως διαπίστωσα πολύ γρήγορα ότι η διδασκαλία είναι κάτι που πραγματικά με γεμίζει.
Έχω παίξει και σε μαγαζιά, αλλά προσωπικά δεν με εξέφρασε ποτέ ιδιαίτερα η λογική του να παίζεις απλώς για το μεροκάματο. Δεν υποτιμώ αυτή τη δουλειά, όμως αισθανόμουν ότι η μουσική έχανε ένα μέρος της ουσίας της όταν γινόταν αποκλειστικά μέσο βιοπορισμού.
Αντίθετα, η διδασκαλία με ωθούσε διαρκώς να εξελίσσομαι. Δεν μπορείς να διδάσκεις χωρίς να συνεχίζεις να μαθαίνεις. Κάθε μαθητής σε αναγκάζει να οργανώσεις καλύτερα τη γνώση σου και τελικά εξελίσσεσαι κι εσύ ο ίδιος.
Σπούδασα μουσική στην Κέρκυρα και, όταν επέστρεψα στη Λάρισα, μου έγινε η πρόταση να διδάξω σε Ωδείο. Η αλήθεια είναι ότι δεν αισθανόμουν καθόλου έτοιμος.
Είχα στο μυαλό μου τον δικό μου δάσκαλο και σκεφτόμουν ότι η εμπειρία του ήταν τόσο μεγάλη, ώστε μου φαινόταν παράξενο να βρίσκομαι ξαφνικά κι εγώ στη θέση του καθηγητή. Ευτυχώς, αυτή η ανασφάλεια κράτησε λίγο.
Σκέφτηκα ότι θα ήταν λάθος να απορρίψω μια τόσο σημαντική ευκαιρία μόνο και μόνο επειδή φοβόμουν. Άλλωστε, η δουλειά μου ήταν η κιθάρα: με την κιθάρα πήγαινα στη δουλειά, με την κιθάρα έφευγα και με την κιθάρα περνούσα όλη μου τη μέρα. Από εκεί και πέρα όλα χτίστηκαν σταδιακά.
Η βασική μου δουλειά είναι η μουσική. Φυσικά, δε μιλάμε για μια ζωή με πολυτέλειες. Επίσης, ότι βγαίνει από εκεί κατά βάση επιστρέφει στη μουσική. Εξοπλισμός, μαθήματα, βιβλία κτλ.
Metalwar: Παλιότερα μου είχες αναφέρει ότι σκέφτεσαι σοβαρά το ενδεχόμενο να συνεχίσεις τις σπουδές σου στο εξωτερικό.
Γιώργος Θεοδωρόπουλος; Είναι κάτι που εξακολουθεί να βρίσκεται πολύ ψηλά στους στόχους μου. Περισσότερο με ενδιαφέρει το κομμάτι της εκπαίδευσης και της προσωπικής εξέλιξης παρά μια επαγγελματική μετακίνηση. Αν βέβαια βρεθεί και κάτι περισσότερο, δε θα πω όχι.
Θέλω να βγω από τη ζώνη άνεσής μου γιατί πιστεύω ότι, όταν νιώθεις πολύ βολεμένος, είναι η στιγμή που πρέπει να δοκιμάσεις κάτι καινούργιο για να συνεχίσεις να εξελίσσεσαι.
Metalwar: Πριν καιρό μου είχε αναφέρει ένας μεγαλύτερος σε ηλικία μουσικός ότι οι σημερινοί εικοσάχρονοι διαθέτουν πολύ υψηλότερο τεχνικό επίπεδο από τις προηγούμενες γενιές σε αυτές τις ηλικίες. Ως καθηγητής κιθάρας που έχεις επαφή με πολλούς νέους μουσικούς, πιστεύεις ότι αυτό ισχύει;
Το βλέπω καθημερινά. Έχω μαθητές δεκατεσσάρων ετών που παίζουν πράγματα τα οποία εγώ κατάφερα αρκετά χρόνια αργότερα.
Ο βασικός λόγος είναι η πρόσβαση στην πληροφορία. Σήμερα ένας νέος μουσικός μπορεί να βρει στο YouTube, στο Instagram ή στο TikTok χιλιάδες ώρες εκπαιδευτικού υλικού από κορυφαίους μουσικούς σε όλο τον κόσμο. Η πληροφορία είναι κυριολεκτικά απεριόριστη.
Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα γίνονται εύκολα. Η κλίση, η συνέπεια και η προσωπική δουλειά εξακολουθούν να παίζουν τεράστιο ρόλο. Όμως η γνώση βρίσκεται πλέον μπροστά σου με τρόπο που πριν από είκοσι χρόνια ήταν αδιανόητος.
Metalwar: Υπάρχει όμως και η άλλη όψη των social media. Πιστεύεις ότι επηρεάζουν αρνητικά τη δημιουργικότητα;
Γιώργος Θεοδωρόπουλος: Σε έναν βαθμό, ναι. Το διαδίκτυο προσφέρει απίστευτη πληροφορία, αλλά ταυτόχρονα μας μαθαίνει να καταναλώνουμε τα πάντα πολύ γρήγορα και αρκετές φορές επιφανειακά.
Μπορεί μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα να μάθεις μια τεχνική που θα σου αλλάξει τον τρόπο που παίζεις. Από την άλλη, μέσα στα ίδια δεκαπέντε δευτερόλεπτα μπορεί να νομίζεις ότι γνώρισες ένα ολόκληρο τραγούδι, ενώ στην πραγματικότητα είδες μόνο ένα μικρό απόσπασμα.
Η τεχνική σήμερα ανεβαίνει διαρκώς. Εκεί που θεωρώ ότι υπάρχει μεγαλύτερη πρόκληση είναι στη σύνθεση. Για μένα η σύνθεση είναι πάνω απ’ όλα αλληλεπίδραση, χρειάζεται συνεργατική δουλειά και ομάδα. Μπορεί να γράψω μόνος μου δέκα riffs, αλλά δεν θεωρώ ότι αυτό αρκεί για να γεννηθεί ένα τραγούδι.
Η πραγματική σύνθεση ξεκινά όταν μπαίνουν και οι υπόλοιποι στη διαδικασία, όταν ο καθένας προσθέτει τη δική του ιδέα και μέσα από τη συνεργασία προκύπτει κάτι που κανείς δεν θα είχε δημιουργήσει μόνος του.
Σήμερα βλέπεις πολλούς μουσικούς να γράφουν τα πάντα μόνοι τους, με drum machines, virtual όργανα και συνεργασίες εξ αποστάσεως. Το αποτέλεσμα μπορεί να είναι άψογο τεχνικά, όμως αρκετές φορές λείπει αυτή η ανθρώπινη αλληλεπίδραση που κάνει ένα τραγούδι πραγματικά ζωντανό.
Metalwar: Τα τελευταία χρόνια η τεχνητή νοημοσύνη μπαίνει όλο και περισσότερο στη μουσική παραγωγή. Ποια είναι η δική σου θέση απέναντι στο AI;
Γιώργος Θεοδωρόπουλος: Θεωρώ ότι μπορεί να αποτελέσει ένα εξαιρετικό εργαλείο, αρκεί να χρησιμοποιείται ως βοήθημα και όχι ως υποκατάστατο της δημιουργίας.
Για παράδειγμα, χρησιμοποιήσαμε AI για να δώσουμε στη γραφίστριά μας μια πρώτη εικόνα του αισθητικού προσανατολισμού που θέλαμε για το εξώφυλλο. Από εκεί και πέρα όμως όλη η εικονογράφηση έγινε από άνθρωπο.
Αυτός θεωρώ πως είναι ο σωστός τρόπος χρήσης του. Να σε βοηθά να επικοινωνήσεις καλύτερα μια ιδέα ή να επιταχύνεις μια διαδικασία, όχι να αντικαθιστά τη δημιουργικότητα.
Metalwar: Και όσον αφορά τις streaming πλατφόρμες; Πιστεύεις ότι έχουν αλλάξει τη σχέση του κόσμου με τη μουσική;
Γιώργος Θεοδωρόπουλος: Ανήκω στη γενιά που μεγάλωσε με το Spotify και το Apple Music, οπότε αναγνωρίζω πόσο εύκολη έχει γίνει πλέον η πρόσβαση στη μουσική. Παρ’ όλα αυτά εξακολουθώ να αγαπώ το φυσικό προϊόν. Μου αρέσει να αγοράζω CD, να διαβάζω το booklet, να αφιερώνω χρόνο στην ακρόαση ενός δίσκου. Είναι μια διαφορετική εμπειρία.
Γι’ αυτό και το «Perception of Insanity» θα κυκλοφορήσει και σε φυσική μορφή. Θέλουμε όποιος αγαπήσει πραγματικά τη μουσική μας να μπορεί να την κρατήσει και στα χέρια του.
Metalwar: Κλείνοντας θα ήθελα να μου πεις ποια είναι τα επόμενα σχέδια των LAUGHING AFTER BOTOX;
Αυτή την περίοδο οργανώνουμε τα επόμενα live. Υπάρχουν κάποιες συζητήσεις αλλά δεν έχουμε καταλήξει κάπου ώστε να είναι ανακοινώσιμο.
Όσον αφορά νέο υλικό, δημιουργικά είμαστε ήδη αρκετά μπροστά. Τα περισσότερα τραγούδια υπάρχουν και αρκετά από αυτά τα παρουσιάζουμε ήδη στις συναυλίες μας. Το μόνο που απομένει είναι να βρεθούν οι κατάλληλες συνθήκες και τα χρήματα φυσικά ώστε να μπορέσουμε να τα ηχογραφήσουμε όπως ακριβώς τα έχουμε φανταστεί.
Metalwar: Ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σου και να σας ευχηθώ τα καλύτερα και να πετύχετε ότι έχετε στο μυαλό σας.
Γιώργος Θεοδωρόπουλος: Κι εγώ ευχαριστώ!
Συνέντευξη: Κώστας Μπουντούκος
