Δύο χρόνια έχουν περάσει από την πρώτη φορά που ουσιαστικά γνώρισα και μίλησα με τον The Magus στην προακρόαση του «Βυσσοδομώντας», του πρώτου στούντιο άλμπουμ του μουσικού του project. Δύο χρόνια μετά λοιπόν, η δίψα και η δημιουργικότητα του Magus δεν έχουν μειωθεί στο ελάχιστο. Το αντίθετο θα λέγαμε..
Αυτό έγινε απολύτως εμφανές σε όλους όσοι είχαμε την χαρά να συναντηθούμε στα Pentagram Studios του Γιώργου Εμμανουήλ (του αφανούς μέλους των THE MAGUS όπως τον χαρακτήρισε ο ίδιος άλλωστε) στο κέντρο της Αθήνας για να μπούμε στο κλαμπ των εκλεκτών που άκουσαν το νέο άλμπουμ των THE MAGUS, «Daemonosophia» δύο και βάλε μήνες πριν κυκλοφορήσει επίσημα (20 Φεβρουαρίου η επίσημη ημερομηνία κυκλοφορίας). Εκ των πραγμάτων κάθε συνάντηση με τον The Magus αλλά και τους συνεργάτες του (Marios Dupont, Βασίλης Ζόμπολας και φυσικά Γιώργος Εμμανουήλ) είναι σαν ένα masterclass για την Black Metal αλλά και τη μουσική γενικότερα. Δεν έλειψαν βέβαια και οι φιλοσοφικού τύπου συζητήσεις αφού ο αποκρυφισμός και ο λουσιφεριανισμός είναι θέματα που αποτελούν αστείρευτη πηγή έμπνευσης για τις δουλειές του.
Αφού λοιπόν χωριστήκαμε σε δύο ομάδες, ξεκινήσαμε την ακρόαση του άλμπουμ με προσοχή και ευλαβικότητα όπως του έπρεπε. Πολλές λεπτομέρειες δεν θα αναλυθούν σε αυτό το κείμενο. Άλλωστε για να μπορέσει κάποιος να αποκρυπτογραφήσει τις συνθέσεις των τραγουδιών του THE MAGUS απαιτούνται πολλές ακροάσεις. Μιλάμε πάντως για ένα άλμπουμ που συγκριτικά με το «Βυσσοδομώντας» κινείται σε άλλα μονοπάτια. Το ίδιο σκοτεινά αλλά πιο επιθετικά και πιο «in your face». Η αίσθησή μου είναι ότι στο «Βυσσοδομώντας», ο The Magus θέλησε να παίξει και να πειραματιστεί περισσότερο ενώ τώρα στο «Daemonosophia» αποφάσισε να επιστρέψει στις ρίζες του διατηρώντας πάντως το στοιχείο της έκπληξης σε πολλές στιγμές μέσα στο άλμπουμ κάνοντας μάλιστα μουσικές αναφορές σε καλλιτέχνες όπως ο KING DIAMOND. Μετά την πρώτη ακρόαση, τραγούδια που ξεχώρισα ήταν το «The Era Of Lucifer Rising» με την εξαιρετική κιθαριστική εισαγωγή και τη μυστηριακή ατμόσφαιρα αλλά και το «La Llorona Negra» που είναι ίσως το πιο ιδιαίτερο τραγούδι του άλμπουμ και έχει τραγουδηθεί σε άλλη εκδοχή βέβαια από την τεράστια Diamanda Galas. Αυτό βέβαια πιθανώς να αλλάξει στο μέλλον όταν θα έχω το άλμπουμ στα χέρια μου. Δε λείπουν και οι γυναικείες φωνές βέβαια με την Ιωάννα Ζαχαροπουλου στο «La Llorona Negra» και τη Λαμπρινή Γιώτη στα υπόλοιπα.
Ειδική αναφορά θα πρέπει να γίνει και στο artwork που όπως πάντα δεν αφήνει τίποτα στην τύχη. Το εξώφυλλο δημιουργήθηκε από τον Μεξικανό καλλιτέχνη Nestor Avalos (EXODUS, DEICIDE, ROTTING CHRIST) και απεικονίζει έξι κολασμένες οντότητες, τους Λούσιφεε/Σάμαελ, Λεβιάθαν/Τιαμάτ και Βελίαλ/Σατανά. Το τρίπτυχο αυτό απεικονίζει με αποκρυφιστικό τρόπο την τριάδα του τί θέλω να κάνω, τι μπορώ να κάνω και τί τελικά κάνω.
Μετά από περίπου ένα τρίωρο μουσικής και συζητήσεων, σιγά σιγά οι καλεσμένοι αποχωρούσαμε γεμάτοι νέες ηχητικές προκλήσεις στα αυτιά μας και ανανεωμένη αγάπη για την αγαπημένη μας μουσική αλλά και για τους ανθρώπους που την απαρτίζουν.
Υ.Γ.: Επειδή μπύρα και metal συνήθως πάνε μαζί, να στείλουμε την αγάπη μας στην Strange Brew Athens Brewery που φρόντισε να μας ποτίσει. Αλλά και εμείς τους τιμήσαμε δεόντος αδειάζοντας με ευκολία ένα ολόκληρο ψυγείο με μπύρες.
Ανταπόκριση: Κώστας Μπουντούκος
