Υπάρχουν μπάντες που επαναπαύονται στην ασφάλεια της επιτυχίας τους και υπάρχουν και σχήματα που αντιμετωπίζουν τη μουσική ως ένα ζωντανό, μεταβαλλόμενο οργανισμό. Οι Ολλανδοί The Gathering ανήκουν χωρίς καμία αμφιβολία στη δεύτερη κατηγορία.
Από τις σκοτεινές, doom/death καταβολές των early ’90s μέχρι τον καθοριστικό επαναπροσδιορισμό του ατμοσφαιρικού metal και την ολοκληρωτική μετάβαση στο trip-rock, το progressive και το shoegaze, η διαδρομή τους αποτελεί ένα από τα πιο συναρπαστικά μουσικά ταξίδια του ευρωπαϊκού ήχου.
Τα πρώτα βήματα: Doom/Death θεμέλια και το “Always…” (1989-1994)
Η ιστορία ξεκινά το 1989 στο Oss της Ολλανδίας από τα αδέρφια Hans (τύμπανα) και René Rutten (κιθάρες), μαζί με τον Frank Boeijen (πλήκτρα). Με την κυκλοφορία του ντεμπούτου τους “Always…” (1992), οι The Gathering συστήθηκαν ως ένα από τα πιο υποσχόμενα σχήματα του ατμοσφαιρικού doom/death metal.
Ο συνδυασμός των βαρύτονων brutal φωνητικών του Bart Smits με τα αιθέρια καθαρά φωνητικά της Marike Groot, σε συνδυασμό με την έντονη χρήση των πλήκτρων, έθεσε τις βάσεις για αυτό που αργότερα θα ονομαζόταν “beauty and the beast” στυλ. Παρά τις αλλαγές στο line-up που ακολούθησαν στο “Almost a Dance” (1993), η μπάντα έψαχνε ακόμα τη χρυσή τομή και το στοιχείο που θα την εκτόξευε.
Η εποχή της Anneke van Giersbergen: Η χρυσή τομή και το “Mandylion” (1995-2007)
Το 1994, η είσοδος μιας νεαρής τραγουδίστριας με το όνομα Anneke van Giersbergen έμελλε να αλλάξει για πάντα την ιστορία των The Gathering —και ολόκληρου του ατμοσφαιρικού metal.
Η κυκλοφορία του “Mandylion” το 1995 έσκασε σαν κεραυνός εν αιθρία. Κομμάτια όπως τα “Strange Machines” και “In Motion #1” δεν ήταν απλώς τεράστιες επιτυχίες· όρισαν μια ολόκληρη σχολή. Η φωνή της Anneke, γεμάτη συναίσθημα, έκταση και μοναδικό μέταλλο, κούμπωσε απόλυτα πάνω στις βαριές αλλά γεμάτες μελωδία κιθάρες των Rutten.
Αντί όμως να επαναλάβουν τη συνταγή του Mandylion, οι The Gathering επέλεξαν την εξέλιξη:
“Nighttime Birds” (1997): Η φυσική, πιο ώριμη συνέχεια του Mandylion, με διαχρονικά διαμάντια όπως το ομώνυμο κομμάτι και το “On Most Surfaces”.
“How to Measure a Planet?” (1999): Η μεγάλη καμπή. Ένα διπλό άλμπουμ που άφησε πίσω του τα μεταλλικά στερεότυπα, αγκαλιάζοντας το space rock, το trip-hop και τις shoegaze τεχνοτροπίες.
“if_then_else” (2000), “Souvenirs” (2003) & “Home” (2006): Η εμπέδωση του “trip-rock” ήχου τους. Σκοτεινές, εσωτερικές συνθέσεις, ηλεκτρονικά στοιχεία και μια σπάνια συναισθηματική ωριμότητα.
Το 2007, η αποχώρηση της Anneke σηματοδότησε το τέλος μιας εποχής, αλλά όχι και το τέλος της ίδιας της μπάντας.
Νέο κεφάλαιο με τη Silje Wergeland και η σύγχρονη εποχή (2009 – Σήμερα)
Πολλοί υπέθεσαν ότι οι The Gathering δύσκολα θα επιβίωναν χωρίς την εμβληματική φωνή της Van Giersbergen. Η απάντηση ήρθε το 2009 με την ένταξη της Νορβηγίδας Silje Wergeland (Octavia Sperati).
Με τα άλμπουμ “The West Pole” (2009) και “Disclosure” (2012), η μπάντα απέδειξε ότι η συνθετική της ταυτότητα παραμένει ισχυρή. Η φωνή της Silje έφερε έναν φρέσκο, αέρινο αλλά και δυναμικό αέρα, με τη μπάντα να εμβαθύνει ακόμα περισσότερο στον progressive, post-rock και ambient ήχο.
Μετά από ένα μεγάλο διάλειμμα, η επιστροφή τους στη δισκογραφία το 2022 με το “Beautiful Distortion” επιβεβαίωσε ότι οι The Gathering παραμένουν κύριοι της τέχνης τους: ικανοί να δημιουργούν μελαγχολικά, πανέμορφα ηχοτοπία που σε ταξιδεύουν από την πρώτη ως την τελευταία νότα.
Γιατί οι The Gathering παραμένουν μοναδικοί;
Δεν φοβήθηκαν ποτέ το ρίσκο: Ήταν από τις λίγες μπάντες που τόλμησαν να εγκαταλείψουν έναν απόλυτα επιτυχημένο metal ήχο για να εξερευνήσουν alternative και experimental μονοπάτια.
Η συνθετική ευφυΐα: Πέραν των εκάστοτε φωνητικών, ο πυρήνας των Hans Rutten, René Rutten και Frank Boeijen είναι υπεύθυνος για μερικά από τα πιο ατμοσφαιρικά ριφ και πλήκτρα που ηχογραφήθηκαν ποτέ.
Η κληρονομιά: Χωρίς αυτούς, το σύγχρονο female-fronted metal, αλλά και η συνάντηση του rock με την electronic/ambient μουσική, θα είχε εντελώς διαφορετική μορφή.
Οι The Gathering δεν είναι απλώς ένα συγκρότημα, είναι ένα διαρκές ταξίδι αναζήτησης και ηχητικής ομορφιάς.
Η σχέση των The Gathering με την Ελλάδα δεν είναι απλώς μια τυπική σχέση μιας ξένης μπάντας με έναν σταθμό της περιοδείας της· είναι ένας παράφορος, αμοιβαίος έρωτας που κρατάει πάνω από δυόμισι δεκαετίες.
Για το ελληνικό κοινό, οι Gathering υπήρξαν λατρεία, ενώ για τους ίδιους τους Ολλανδούς, η Ελλάδα αποτελούσε πάντα ένα από τα αγαπημένα τους «καταφύγια» στη σκηνή.
Η αγάπη αυτή ρίζωσε στα μέσα των 90s. Όταν κυκλοφόρησε το Mandylion (1995) και στη συνέχεια το Nighttime Birds (1997), το ελληνικό μεταλλικό κοινό αγκαλιάζει το συγκρότημα ακαριαία. Οι εμφανίσεις τους στην Αθήνα (στο θρυλικό Ρόδον) και στη Θεσσαλονίκη εκείνα τα χρόνια έγραψαν ιστορία. Τα live ήταν ασφυκτικά γεμάτα, με το κοινό να τραγουδάει στίχο-στίχο κάθε νότα, αφήνοντας την μπάντα συχνά άφωνη από το πάθος.
Δεν είναι μυστικό ότι η Anneke van Giersbergen λατρεύτηκε στην Ελλάδα όσο λίγες φιγούρες του σκληρού και ατμοσφαιρικού ήχου. Η χαρισματική της παρουσία, το πλατύ της χαμόγελο και η αγγελική αλλά πανίσχυρη φωνή της συνδέθηκαν άρρηκτα με τις αναμνήσεις των Ελλήνων οπαδών. Η ίδια έχει δηλώσει αμέτρητες φορές σε συνεντεύξεις πόσο ξεχωριστή θέση έχει η Ελλάδα στην καρδιά της —κάτι που αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι επισκέπτεται τη χώρα μας συνεχώς μέχρι και σήμερα, είτε με προσωπικά σχήματα είτε για acoustic shows.
Όταν οι The Gathering πήραν το ρίσκο να αφήσουν το heavy/gothic metal και να μεταπηδήσουν στο trip-rock και το ατμοσφαιρικό progressive (How to Measure a Planet?, Souvenirs), πολλά ακροατήρια ανά τον κόσμο αιφνιδιάστηκαν. Το ελληνικό κοινό όμως όχι μόνο δεν τους γύρισε την πλάτη, αλλά ακολούθησε πιστά την ηχητική τους εξέλιξη, αποδεικνύοντας ότι η σχέση αυτή βασιζόταν στη βαθιά μουσική εκτίμηση και όχι σε μια πρόσκαιρη μόδα.
Ακόμα και μετά την αποχώρηση της Anneke και την έλευση της Silje Wergeland, η υποδοχή των Gathering στην Ελλάδα παρέμεινε θερμή. Οι Έλληνες οπαδοί εκτίμησαν το γεγονός ότι το συγκρότημα συνέχισε να δημιουργεί υψηλής ποιότητας ατμοσφαιρική μουσική χωρίς να ξεχνά τις ρίζες του.
Για τους The Gathering, η Ελλάδα ήταν πάντα η χώρα όπου τα live τους μετατρέπονταν σε συναισθηματική ιεροτελεστία. Για τους Έλληνες φίλους του ατμοσφαιρικού ήχου, οι The Gathering είναι η soundtrack επένδυση των πιο ταξιδιάρικων και μελαγχολικών μας στιγμών.
