Στα πιο βαθιά σοκάκια του Μπουένος Άιρες, εκεί όπου το Heavy Metal δεν είναι απλώς μουσική αλλά μια καθημερινή μάχη και ένας τρόπος επιβίωσης, γεννήθηκε το 1988 ένας από τους πιο αγνούς στρατιώτες του σκληρού ήχου στη Λατινική Αμερική:
οι Vorax.

Με επικεφαλής τα αδέρφια Rubén και Walter Martínez, η μπάντα σφυρηλάτησε αυτό που στην Αργεντινή αποκαλούν με υπερηφάνεια “Metal Pesado” (Βαρύ Μέταλλο). Μέσα από cult δίσκους όπως το “Por Sentimiento Pesado” και έχοντας ως παράσημο τη στενή τους σχέση με τον θρυλικό Ricardo Iorio, οι Vorax αρνήθηκαν να κάνουν συμβιβασμούς, να γλυκάνουν τον ήχο τους ή να προδώσουν την εργατική τάξη, στην οποία πάντα εκπροσωπούσαν με τους κοινωνικούς τους στίχους.

Σήμερα, το Sound Stories by Jo και το metalwar.gr έχουν τη μοναδική τιμή να φιλοξενούν τον frontman και κιθαρίστα της μπάντας, Rubén Martínez. Σε μια αποκλειστική και ξεχωριστή κουβέντα, βουτάμε στα περισσότερα από 35 χρόνια της underground αντίστασης τους, στο groove των riffs τους και στο αμείωτο πάθος που κρατά τη φλόγα τους αναμμένη μέχρι σήμερα.

Jo: Με περισσότερα από 35 χρόνια αδιάκοπης πορείας, οι Vorax παραμένουν σε θέση μάχης χωρίς να έχουν προδώσει ποτέ τον σκληρό ήχο. Αν έπρεπε να επιλέξεις μία μόνο λέξη για να ορίσεις το καύσιμο που σας κρατάει ζωντανούς με την ίδια ένταση από το 1988, ποια θα ήταν αυτή και γιατί;
Ruben: Το ορίζω με τη λέξη: «επιμονή». Αυτό ήταν το καύσιμο για να συνεχίσουμε τόσα χρόνια, κρατώντας το όνειρο ανέπαφο.

Jo: Ο αδερφός σου ο Walter στα τύμπανα και εσύ στη φωνή και την κιθάρα είστε τα θεμέλια της μπάντας. Το αργεντίνικο metal pesado έχει μια μακρά παράδοση στους δεσμούς αίματος. Πώς επηρεάζει αυτός ο οικογενειακός δεσμός τη διαδικασία της σύνθεσης και τη συμβίωση μέσα και έξω από τη σκηνή;
Ruben: Με τον Walter, από παιδιά, εμπλεκομαστε σε πολλά πράγματα μαζί και το να φτιάξουμε μια μπάντα ήταν το μεγαλύτερο όνειρό μας, από τότε που ανακαλύψαμε τις μεγάλες μπάντες που βλέπαμε σε βίντεο μέσα από τηλεοπτικές εκπομπές.

Jo: Πάντα λεγόταν ότι το metal στην Αργεντινή είναι διαφορετικό από τον υπόλοιπο κόσμο· έχει ένα συναίσθημα “pesado” (βαρύ) βαθιά ριζωμένο στην πραγματικότητα του δρόμου. Για έναν οπαδό στην Ελλάδα ή την Ευρώπη που δεν έχει πάει ποτέ στο Μπουένος Άιρες, πώς θα περιέγραφες την ουσία και την ψυχή μιας συναυλίας των Vorax;
Ruben: Το να ορίσεις την ουσία και την ψυχή μιας συναυλίας των Vorax είναι όπως σε όλες σχεδόν τις συναυλίες των Αργεντινών μεταλλάδων: πολύ παθιασμένη, με πολλή ενέργεια, όπου τόσο το κοινό όσο και οι μουσικοί τα δίνουν όλα.

Jo: Το άλμπουμ “Por Sentimiento Pesado” θεωρείται ένα cult κόσμημα του underground. Κοιτάζοντας πίσω, τι θυμάσαι από την ατμόσφαιρα εκείνων των ηχογραφήσεων και πώς νιώθεις ότι αυτός ο δίσκος καθόρισε την ταυτότητα της μπάντας για τις επόμενες δεκαετίες;
Ruben: Θυμάμαι ότι ο πρώτος μας δίσκος έγινε με πολύ χαμηλό προϋπολογισμό και οι ηχογραφήσεις έπρεπε να γίνουν όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Αυτό όμως μας έδωσε και μια αυθεντικότητα που αντανακλά σε όλο τον δίσκο. Παρά τον όχι και τόσο καλό ήχο, αποτύπωσε πολύ καλά την ουσία της μπάντας.

Jo: Οι στίχοι σου είχαν πάντα έντονο κοινωνικό χαρακτήρα και στοιχείο διαμαρτυρίας. Απέναντι στις συνεχείς πολιτικές και οικονομικές αλλαγές των τελευταίων δεκαετιών, πιστεύεις ότι το Heavy Metal παραμένει το πιο ειλικρινές εργαλείο αντίστασης για να δοθεί φωνή στην εργατική τάξη;
Ruben: Ναι, το heavy metal στη χώρα μας ήταν πάντα, μουσικά μιλώντας, το εργαλείο της αντίστασης. Εμείς δίναμε πάντα μεγάλη σημασία στους στίχους γιατί αυτός ήταν ο τρόπος ζωής μας: δηλαδή να δουλεύεις πολύ, να κερδίζεις λίγα και να προσπαθείς να ελπίζεις ότι τα πράγματα θα αλλάξουν. Οπότε, αυτό ακριβώς γράφαμε.

Jo: Κατά τη διάρκεια της ιστορίας των Vorax, έχετε μοιραστεί τη σκηνή με μεγάλους διεθνείς και εγχώριους θρύλους. Αν έπρεπε να ξεχωρίσεις ένα συγκεκριμένο live, αυτό που θεωρείς το πιο «ιερό» ή χαοτικό στην ιστορία της μπάντας, ποιο σου έρχεται πρώτο στο μυαλό;
Ruben: Υπάρχουν δύο shows που με σημάδεψαν πολύ. Το ένα ήταν όταν ανοίξαμε τους Judas Priest στην πρώτη τους επίσκεψη στην Αργεντινή, γιατί ήταν ένα αξέχαστο live. Θυμάμαι ότι παίζαμε και τα μέλη των Judas ήταν στην άκρη της σκηνής και μας χειροκροτούσαν… Και ένα άλλο show ήταν όταν ανοίξαμε τους Almafuerte· εκείνη η συναυλία έκανε τον Ricardo Iorio να καλέσει τον Walter στην μπάντα του.

Jo: Είχες την τιμή να συνεργαστείς και να παίξεις με τον σπουδαίο Ricardo Iorio, μια φιγούρα που άφησε ανεξίτηλο σημάδι. Ποιο ήταν το πιο πολύτιμο πράγμα που έμαθες δίπλα του, τόσο σε μουσικό όσο και σε ανθρώπινο επίπεδο, και πώς κρατάς ζωντανή την κληρονομιά του σήμερα;
Ruben: Το να παίξω με τον Ricardo Iorio ήταν ένα δώρο ζωής ως μουσικός. Πέρα από αυτό, μοιραστήκαμε πολλές στιγμές, τόσο ευτυχισμένες όσο και φρικτές, χάχα! Ήταν ένα μεγάλο μάθημα και η αλήθεια είναι ότι μας λείπει.

Jo: Πολλοί κιθαρίστες του metal εστιάζουν αποκλειστικά στην ταχύτητα και τη βαριά τεχνική, αλλά τα δικά σου riffs έχουν πολύ groove και τραχύτητα. Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες επιρροές σου εκτός του metal που βοήθησαν στο να διαμορφώσεις αυτόν τον μοναδικό τρόπο παιξίματος;
Ruben: Όταν ξεκίνησα να παίζω, οι μεγάλες μου επιρροές ήταν ο Brian May, ο Ace Frehley και ο George Harrison. Μετά άρχισαν να εμφανίζονται πολλοί κιθαρίστες και μπάντες που ανακαλύπτεις στην πορεία, και έτσι καταλήγεις να διαμορφώσεις το δικό σου στυλ.

Jo: Στην εποχή του streaming και των social media, όπου όλα είναι γρήγορα και εφήμερα, οι Vorax διατηρούν το κλασικό πνεύμα του “κάν’ το μόνος σου” (DIY). Πώς προσαρμόζεται μια θρυλική underground μπάντα σε αυτούς τους μοντέρνους καιρούς χωρίς να χάσει τον μυστικισμό της;
Ruben: Είναι δύσκολο να προσαρμοστείς στις νέες τεχνολογικές μορφές του σήμερα. Γι’ αυτό προσπαθώ να αναθέτω αυτά τα πράγματα σε άλλους και να συγκεντρώνομαι στο μουσικό κομμάτι. Πιστεύω ότι αυτό συμβαίνει σε όλους εμάς που ανήκουμε στην παλιά σχολή (old school).

Jo: Ας μιλήσουμε για το “Gritando Verdades”. Είναι ένας δίσκος που ξεχειλίζει από δύναμη και ειλικρίνεια. Υπάρχει κάποιο τραγούδι από αυτό το άλμπουμ που νιώθεις ότι ήταν το πιο δύσκολο να «γεννηθεί», είτε λόγω της μουσικής του πολυπλοκότητας είτε λόγω του συναισθηματικού του βάρους;
Ruben: Δεν έχω ηχογραφήσει εγώ το “Gritando Verdades”, είναι ένας δίσκος των φίλων μου, των Horcas.

Jo: Η metal σκηνή στην Ευρώπη τείνει να κοιτάζει πολύ προς την αγγλοσαξονική αγορά, αλλά όταν ανακαλύπτουν το metal με ισπανικό στίχο, μαγεύονται από το πάθος του. Έχετε σκεφτεί ποτέ να διασχίσετε τον ωκεανό και να φέρετε τη φωτιά των Vorax σε ευρωπαϊκά εδάφη, ή ίσως στην Ελλάδα;
Ruben: Πάντα υπάρχει το όνειρο να ταξιδέψουμε στην Ευρώπη, απλώς για εμάς είναι δύσκολο. Θα ήταν πολύ ωραίο να μπορούσαμε να πάμε τη μουσική μας όπου είναι δυνατόν. Αν μας καλέσουν, ερχόμαστε, χάχα!

Jo: Αν ολόκληρη η δισκογραφία των Vorax ήταν ένα βιβλίο ιστορίας της underground αντίστασης, ποιο από τα riffs σου ή ποια φράση από τους στίχους σου θα επέλεγες για να χρησιμεύσει ως ο τέλειος πρόλογος του έργου σας;
Ruben: Φράση για τον πρόλογο: «Στον κόσμο μου υπάρχει χώρος μόνο για όποιον πάει στα ίσια, μου πούλησαν μια καρτ ποστάλ από έναν τόπο διαφορετικό». Ανήκει στο τραγούδι “Cuando mates tus miedos” (Όταν σκοτώσεις τους φόβους σου).
Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων πάρα πολύ!!!

Κείμενο – συνέντευξη: Joanna Gkonas