Pantera στην Ελλάδα: Κάποια απωθημένα αξίζει να περιμένεις 25 χρόνια για να τα ζήσεις!
Υπάρχουν συναυλίες που λες «ωραία, θα πάω να δω μια αγαπημένη μπάντα». Και υπάρχουν συναυλίες που κουβαλάνε ιστορία.

Οι Pantera ανήκουν ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.

Όσοι είμαστε λίγο μεγαλύτεροι θυμόμαστε πολύ καλά τι είχε γίνει το 2001. Οι Pantera είχαν ανακοινωθεί μαζί με τους Slayer για την Ελλάδα και δεν υπήρχε μεταλλάς που να μην είχε κυκλώσει εκείνη την ημερομηνία στο ημερολόγιο. Μέχρι που ο Μπιν Λάντεν αποφάσισε να γαμήσει τα σχέδια ολόκληρου του πλανήτη, έριξε τους Δίδυμους Πύργους και μαζί πήγε περίπατο και εκείνη η περιοδεία.

Από τότε πέρασαν είκοσι πέντε ολόκληρα χρόνια.

Μεσολάβησαν τραγωδίες, η απώλεια του Dimebag Darrell και του Vinnie Paul, αμέτρητες συζητήσεις για το αν θα ξαναδούμε ποτέ τους Pantera και ακόμα περισσότερες κουβέντες για το αν αυτή η σύνθεση δικαιούται να χρησιμοποιεί αυτό το ιστορικό όνομα.

Η απάντηση θα ερχόταν λίγες ώρες αργότερα.

Η βραδιά ξεκίνησε… με βροχή και mosh pits
Η Πλατεία Νερού είχε γεμίσει από πολύ νωρίς. Όχι απλά γεμίσει… είχε γίνει το αδιαχώρητο. Έβλεπες βετεράνους με ξεθωριασμένες μπλούζες Pantera από τα ’90s δίπλα σε πιτσιρικάδες που γνώρισαν τη μπάντα μέσα από το YouTube και το Spotify. Τρεις γενιές μεταλλάδων στο ίδιο μέρος. Μόνο αυτό αρκούσε για να καταλάβεις πόσο σημαντική ήταν αυτή η βραδιά.

Την αρχή έκαναν οι Bodysnatcher και, αν κάποιος δεν τους γνώριζε, μέσα σε λίγα λεπτά κατάλαβε γιατί έχουν αποκτήσει τόσο δυνατό όνομα. Αγνό, ακραίο hardcore με death metal στοιχεία, ανελέητα breakdowns και μηδενική διάθεση για… ζέσταμα.

Τα πρώτα mosh pits άνοιξαν σχεδόν αμέσως.
Κάπου εκεί έκανε την εμφάνισή της και μια ψιλή βροχή.
Ξέρετε τι έγινε;
Απολύτως τίποτα.
Κανείς δεν κουνήθηκε. Κανείς δεν έτρεξε να καλυφθεί. Αντίθετα, όσοι βρίσκονταν μπροστά και είχαν ήδη λιώσει από τη ζέστη το χάρηκαν κιόλας. Ήταν μια ανάσα δροσιάς πριν συνεχιστεί ο χαμός. Από το σημείο που βρισκόμασταν, περίπου στη μέση ανάμεσα στη σκηνή και τον ηχολήπτη, τα pits άνοιγαν αριστερά και δεξιά ασταμάτητα. Δεν προλάβαινε να κλείσει το ένα και άνοιγε το επόμενο. Σπρωξίδια, ιδρώτας, χαμόγελα και άνθρωποι να σηκώνουν όποιον έπεφτε μέσα σε δευτερόλεπτα. Η εικόνα που όλοι αγαπάμε να βλέπουμε σε μια metal συναυλία.

Setlist:
The Maker
Behind the Crowd
Black of My Eyes
Infested
Take Me to Hell
Violent Obsession
Survive or Die
Murder8
Plague of Flies
King of the Rats
Twelve/Seventeen

Trivium: Επιτέλους Ελλάδα!
Αν οι Bodysnatcher άναψαν το φιτίλι, οι Trivium πέταξαν τη βενζίνη.

Άλλη μία μπάντα που, όσο περίεργο κι αν ακούγεται, δεν είχε εμφανιστεί ποτέ στη χώρα μας. Και αν κρίνουμε από την υποδοχή που γνώρισαν, μάλλον άργησαν πολύ.

Ο Matt Heafy ήταν απολαυστικός. Δεν πρέπει να πέρασαν πέντε λεπτά χωρίς να μας ευχαριστήσει στα ελληνικά ή να μας πει πόσο αγαπάει την Ελλάδα και το φαγητό μας. Σε κάποια φάση γελάσαμε μεταξύ μας γιατί έμοιαζε περισσότερο με ενθουσιασμένο τουρίστα που μόλις ανακάλυψε το σουβλάκι παρά με frontman μιας από τις μεγαλύτερες σύγχρονες metal μπάντες.

Και αυτό ήταν το ωραίο. Δεν το έκανε από υποχρέωση. Φαινόταν ότι το πίστευε.

Μουσικά, οι Trivium ήταν άψογοι. Δεμένοι, με φοβερό ήχο και απίστευτη ενέργεια. Το κοινό είχε πλέον ζεσταθεί για τα καλά και η αίσθηση ήταν πως όλη η Πλατεία Νερού περίμενε απλώς να σβήσουν τα φώτα για το μεγάλο γεγονός της βραδιάς.

Setlist:
The End of Everything (Intro)
Pull Harder on the Strings of Your Martyr
Strife
A Gunshot to the Head of Trepidation
The Sin and the Sentence
Down From the Sky
Until the World Goes Cold
Like Light to the Flies
Silence in the Snow
Throes of Perdition
Catastrophist
The Heart From Your Hate
In Waves

Και μετά… Pantera
Όταν έσβησαν τα φώτα, δεν χρειάστηκε να πει κανείς τίποτα.

Η αναμονή των 25 χρόνων έφτανε στο τέλος της.

Πριν από αυτή την περιοδεία, η μεγαλύτερη κουβέντα αφορούσε τη σύνθεση. «Δεν είναι οι πραγματικοί Pantera», έλεγαν πολλοί. Και έχουν δίκιο ως ένα σημείο. Χωρίς τον Dimebag Darrell και τον Vinnie Paul δεν θα υπάρξουν ποτέ ξανά οι αυθεντικοί Pantera.

Αλλά ξέρετε κάτι;

Μόλις ακούστηκε το πρώτο riff, αυτή η κουβέντα εξαφανίστηκε.

Για το υπόλοιπο βραδυ κανείς δεν ασχολιόταν με το Facebook, τα σχόλια ή τις ατελείωτες διαδικτυακές διαφωνίες. Εκείνη τη στιγμή υπήρχαν μόνο τέσσερις μουσικοί πάνω στη σκηνή και χιλιάδες άνθρωποι από κάτω που ζούσαν κάθε δευτερόλεπτο.

Ο Phil Anselmo έδειχνε να το απολαμβάνει πραγματικά. Χαμογελούσε, αστειευόταν, αλλά όταν έπρεπε να βάλει μια τάξη στα πρώτα μέτρα του κοινού, το έκανε με εκείνο το γνώριμο αυστηρό ύφος που πάντα τον χαρακτήριζε. Ήταν εμφανές πως είχε εντυπωσιαστεί από το ελληνικό κοινό και δεν το έκρυβε.

Και μετά υπάρχει ο Zakk Wylde…

Τι θηρίο.

Δεν προσπάθησε ποτέ να αντιγράψει τον Dimebag. Δεν θα μπορούσε άλλωστε. Ανέβηκε στη σκηνή ως Zakk Wylde και τίμησε τον φίλο του με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Κάθε riff είχε αυτό το τεράστιο βάρος που πρέπει να έχει, κάθε solo έκανε τον κόσμο να παραληρεί και κάθε φορά που πλησίαζε στην άκρη της σκηνής, δεκάδες κινητά σηκώνονταν στον αέρα.

Αξίζει επίσης να σταθούμε στον ήχο. Πραγματικά υποδειγματικός και για τις τρεις μπάντες. Σε μια εποχή που πολλές μεγάλες συναυλίες ταλαιπωρούνται από προβλήματα στον ήχο, εδώ δεν υπήρχε το παραμικρό παράπονο.

Cowboys From Hell… και χάος
Από τη θέση μας, περίπου στη μέση του χώρου, βλέπαμε τα mosh pits να ανοίγουν το ένα μετά το άλλο.

Αριστερά.
Δεξιά.
Ξανά αριστερά.

Δεν υπήρχε ησυχία ούτε για ένα τραγούδι.
Σπρωξίδια, ιδρώτας, καπνογόνα και χιλιάδες άνθρωποι να τραγουδούν λες και περίμεναν αυτή τη στιγμή μια ζωή.
Και όταν ήρθε το Cowboys From Hell…
Εκεί χάθηκε κάθε έννοια τάξης.

Τα καπνογόνα άναψαν, τα pits έγιναν ακόμη μεγαλύτερα και η Πλατεία Νερού μετατράπηκε σε ένα τεράστιο, ιδρωμένο, χαμογελαστό χάος. Από εκείνες τις στιγμές που δεν τις περιγράφεις εύκολα. Τις ζεις.

Τελικά… ήταν Pantera;
Είναι μια ερώτηση που θα συνεχίσει να διχάζει τον κόσμο.
Για κάποιους η απάντηση θα είναι πάντα «όχι».
Για κάποιους άλλους θα είναι «ναι».
Προσωπικά, νομίζω ότι το ερώτημα είναι λάθος.

Δεν πήγαμε εκεί για να συγκρίνουμε τον Zakk Wylde με τον Dimebag ή τον Charlie Benante με τον Vinnie Paul. Αυτοί οι άνθρωποι δεν αντικαθίστανται. Τελεία.

Πήγαμε όμως για να ακούσουμε αυτά τα τραγούδια ζωντανά. Να φωνάξουμε μέχρι να κλείσει η φωνή μας. Να ανοίξουν mosh pits. Να ιδρώσουμε. Να αγκαλιάσουμε αγνώστους στο τέλος ενός τραγουδιού. Να θυμηθούμε γιατί αγαπήσαμε αυτή τη μουσική.

Και πάνω απ’ όλα, να κλείσουμε έναν κύκλο που είχε μείνει ανοιχτός από το 2001.

Αν πήγες στη συναυλία μόνο και μόνο για να αποδείξεις ότι «αυτοί δεν είναι οι Pantera», μάλλον έχασες το νόημα.
Αν όμως πήγες για να τιμήσεις δύο θρύλους, να ζήσεις αυτά τα τραγούδια και να πάρεις μαζί σου μια ανάμνηση που περίμενες 25 χρόνια, τότε έφυγες από την Πλατεία Νερού με ένα τεράστιο χαμόγελο.
Κι αυτό, στο τέλος της ημέρας, είναι που έχει σημασία.

Setlist:
(Intro tape: “Regular People (Conceit)” / Interlude)
Hellbound
A New Level
Strength Beyond Strength
Becoming
I’m Broken
Suicide Note Pt. II
5 Minutes Alone
This Love
Mouth for War
10’s
Walk
Domination / Hollow
Cowboys From Hell
Encore:
Fucking Hostile

Ανταπόκριση – κείμενο: Ντίνος Καρράς