Ανταπόκριση: Hills Of Rock 2026, Plovdiv BG – Day 3. Paradise Lost, Nevermore, Lamb of God και ένα ιδανικό φινάλε στο Πλόβντιβ

Η τρίτη και τελευταία ημέρα του Hills of Rock 2026 ήταν και ο βασικός λόγος που βρεθήκαμε φέτος στο Πλόβντιβ. Ένα line-up που δύσκολα θα άφηνε ασυγκίνητο οποιονδήποτε φίλο του σκληρού ήχου, σε έναν χώρο που πραγματικά αποδεικνύει γιατί το συγκεκριμένο φεστιβάλ θεωρείται ένα από τα καλύτερα της Βαλκανικής.

Το Rowing Canal Park (Grebnata Baza) αποδείχθηκε ιδανική επιλογή για μια διοργάνωση αυτού του μεγέθους. Από την πρώτη στιγμή γίνεται αντιληπτό ότι οι άνθρωποι του Hills of Rock γνωρίζουν πολύ καλά τι κάνουν. Food trucks και cocktail vans ήταν κυριολεκτικά παντού, χωρίς να χρειάζεται να διανύσεις μεγάλες αποστάσεις για να βρεις κάτι να φας ή να πιεις, ενώ οι τουαλέτες ήταν άφθονες και διάσπαρτες σε όλο τον χώρο, κάτι που σπάνια συναντάς σε φεστιβάλ με τόσο μεγάλη προσέλευση. Ακόμη και στις ώρες αιχμής οι ουρές παρέμεναν απόλυτα λογικές, επιτρέποντας στον κόσμο να απολαμβάνει τη μουσική αντί να χάνει χρόνο περιμένοντας.

Εξίσου εντυπωσιακός ήταν και ο ήχος. Είτε βρισκόσουν μπροστά στη σκηνή είτε αρκετά πιο πίσω, όλα ακούγονταν καθαρά, με σωστές ισορροπίες και χωρίς υπερβολικές εντάσεις. Είναι από εκείνες τις λεπτομέρειες που ίσως δεν προσέχεις συνειδητά την ώρα της συναυλίας, όμως στο τέλος της ημέρας καταλαβαίνεις πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξαν στη συνολική εμπειρία.

Φτάνοντας στον χώρο προλάβαμε να δούμε τους Unbaptised στη μικρή σκηνή την ώρα που έπαιζαν οι Deafheaven. Δεν γνωρίζαμε πολλά για τη μπάντα πριν το φεστιβάλ, όμως κατάφεραν να μας τραβήξουν αμέσως την προσοχή. Με πολύ όρεξη, δυνατή σκηνική παρουσία και έναν καλοδεμένο ήχο, έδωσαν το ιδανικό ξεκίνημα στη μέρα μας. Είναι πάντα όμορφο όταν ένα φεστιβάλ σου δίνει την ευκαιρία να ανακαλύψεις μια μπάντα που πιθανότατα δεν θα είχες δει υπό άλλες συνθήκες και οι Unbaptised ήταν ακριβώς μια τέτοια περίπτωση.

Λίγο αργότερα ήρθε η ώρα για τους πρώτους πραγματικά μεγάλους πρωταγωνιστές της ημέρας.

Οι Paradise Lost δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Περισσότερες από τρεις δεκαετίες καριέρας και αμέτρητοι δίσκοι που έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους στο metal, τους επιτρέπουν να ανεβαίνουν στη σκηνή με μια αυτοπεποίθηση που μόνο οι πραγματικά μεγάλοι διαθέτουν.

Το ξεκίνημα με το ολοκαίνουριο “Serpent on the Cross” λειτούργησε ιδανικά ως εισαγωγή, πριν ακολουθήσουν διαχρονικά κομμάτια όπως τα “One Second”, “The Last Time”, “Faith Divides Us – Death Unites Us” και “As I Die”. Ο Nick Holmes απέδειξε για ακόμη μία φορά πόσο χαρακτηριστική είναι η παρουσία του, χωρίς υπερβολές και περιττές κινήσεις, ενώ ο Greg Mackintosh συνέχισε να παραδίδει μαθήματα ατμόσφαιρας με κάθε riff και κάθε solo.

Ιδιαίτερη στιγμή αποτέλεσε φυσικά το “Smalltown Boy”, το οποίο έχει πλέον καθιερωθεί ως αναπόσπαστο κομμάτι των εμφανίσεών τους, ενώ το φινάλε με τα “Ghosts” και “Silence Like the Grave” άφησε τον κόσμο απόλυτα ικανοποιημένο. Δεν ήταν μια εμφάνιση βασισμένη στην υπερβολή ή στα εντυπωσιακά εφέ. Ήταν μια μπάντα που ξέρει ακριβώς τι κάνει και αφήνει τη μουσική να μιλήσει από μόνη της. Το μόνο που με ξένισε προσωπικά είναι η απουσία του “Say Just Words” απο το setlist. Ένα τέτοιο τραγούδι σταθμός στην ιστορία της μπάντας, για μένα, δεν θα έπρεπε να λείπει.

Η επιστροφή των Nevermore αποτελούσε αναμφίβολα ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα του φετινού Hills of Rock. Όσο κι αν η απουσία του αείμνηστου Warrel Dane είναι αδύνατον να καλυφθεί, η μπάντα επέλεξε να τιμήσει την κληρονομιά της αντί να προσπαθήσει να την αντικαταστήσει. Και αυτό ήταν ίσως το μεγαλύτερο κέρδος της συγκεκριμένης επανένωσης.

Το setlist ήταν γεμάτο αγαπημένα κομμάτια. Από το “Beyond Within” και το “Inside Four Walls”, μέχρι τα “Born”, “Narcosynthesis”, “Enemies of Reality” και φυσικά το επικό “The River Dragon Has Come”, η συγκίνηση ήταν διάχυτη. Ήταν εμφανές πως ένα μεγάλο μέρος του κοινού είχε έρθει ειδικά για αυτή την εμφάνιση (μαζί τους κι εγώ), με τα sing-alongs να ακούγονται σχεδόν σε κάθε τραγούδι.

Προφανώς κανείς δεν περίμενε να δει τους Nevermore όπως τους γνωρίσαμε στις χρυσές τους εποχές. Όμως αυτό που είδαμε ήταν μια τίμια προσπάθεια να κρατηθεί ζωντανή η μουσική μιας μπάντας που άφησε τεράστιο αποτύπωμα στο σύγχρονο metal. Και μόνο γι’ αυτό, άξιζε να βρισκόμαστε εκεί.

Αν μέχρι εκείνη τη στιγμή η ένταση ανέβαινε σταδιακά, οι Lamb of God φρόντισαν να την εκτοξεύσουν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.

Με το που ακούστηκαν οι πρώτες νότες του “Ruin”, ολόκληρο το κοινό μπροστά στη σκηνή μετατράπηκε σε ένα τεράστιο mosh pit. Από εκεί και πέρα δεν υπήρχε επιστροφή. Το setlist ήταν γεμάτο από κομμάτια που περίμενε να ακούσει ο κόσμος, με τα “Laid to Rest”, “512”, “Walk With Me in Hell”, “Omerta”, “Memento Mori” και φυσικά το εκρηκτικό “Redneck” να προκαλούν πραγματικό χαμό. Ξεχωριστή στιγμή της βραδιάς αποτέλεσε φυσικά το “Blunt Force Blues”, το οποίο οι Lamb of God παρουσίασαν ζωντανά για πρώτη φορά, με το κοινό να ανταποκρίνεται θερμά παρότι πρόκειται για ολοκαίνουργιο κομμάτι. Είναι πάντα όμορφο να γίνεσαι μάρτυρας μιας τέτοιας στιγμής, γνωρίζοντας ότι βλέπεις ένα τραγούδι να κάνει το live ντεμπούτο του μπροστά στα μάτια σου.

Ο Randy Blythe απέδειξε ξανά γιατί θεωρείται ένας από τους κορυφαίους frontmen της γενιάς του. Ακούραστος, με ασταμάτητη κίνηση πάνω στη σκηνή και συνεχή επικοινωνία με το κοινό, παρέσυρε χιλιάδες κόσμο σε ένα ατελείωτο πάρτι βίας… με την καλή έννοια.

Εκεί όμως που το show απογειώθηκε πραγματικά ήταν στα pyrotechnics. Φλόγες πετάγονταν συνεχώς από τη σκηνή συγχρονισμένες με τα breakdowns και τις κορυφώσεις των τραγουδιών, ανεβάζοντας ακόμη περισσότερο την ένταση. Δεν ήταν υπερβολικά ώστε να αποσπούν την προσοχή από τη μουσική· αντιθέτως, λειτουργούσαν ως ιδανική συνοδεία σε μια ήδη εκρηκτική εμφάνιση.

Το κοινό δεν σταμάτησε ούτε στιγμή. Circle pits, crowd surfers, ασταμάτητα σπρωξίδια και χιλιάδες άνθρωποι να τραγουδούν κάθε λέξη των κομματιών. Παρ’ όλο τον χαμό, επικρατούσε ο γνωστός άγραφος συναυλιακός κώδικας. Όποιος έπεφτε σηκωνόταν αμέσως, όλοι βοηθούσαν ο ένας τον άλλον και το pit λειτουργούσε ακριβώς όπως πρέπει.

Προσωπικά, θεωρώ πως ήταν η κορυφαία εμφάνιση της ημέρας και μία από τις καλύτερες φορές που έχω δει τους Lamb of God ζωντανά.

Μετά το τέλος των Lamb of God τη σκυτάλη πήραν οι Electric Callboy, οι οποίοι ανέλαβαν να κλείσουν το Hills of Rock 2026 με το γνωστό πάρτι που στήνουν σε κάθε τους εμφάνιση. Ομολογώ όμως πως ποτέ δεν κατάφεραν να με κερδίσουν μουσικά. Έτσι, αντί να παραμείνουμε για το τέλος της συναυλίας, προτιμήσαμε να κάνουμε μία τελευταία στάση στα food vans, να φάμε κάτι με την ησυχία μας και στη συνέχεια να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής.

Φεύγοντας από το Rowing Canal Park, το μόνο σίγουρο ήταν πως το Hills of Rock μάς άφησε εξαιρετικές εντυπώσεις. Δεν είναι απλώς ένα ακόμη καλοκαιρινό φεστιβάλ με μεγάλα ονόματα. Είναι μια διοργάνωση που σέβεται τον επισκέπτη, επενδύει στις υποδομές της και προσφέρει μια εμπειρία που δύσκολα βρίσκεις ακόμη και σε πολύ μεγαλύτερα ευρωπαϊκά festivals.

Αν συνεχίσει σε αυτό το επίπεδο, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως θα μας ξαναδεί στο Πλόβντιβ.