Η αυλαία του Release Athens Festival 2026 έπεσε με τον πλέον ιδανικό τρόπο, σε μία βραδιά που συνδύασε συγκίνηση, νοσταλγία και αστείρευτη ενέργεια. Ήταν μια ημέρα ιδιαίτερα φορτισμένη συναισθηματικά για δύο λόγους. Αφενός, αποτέλεσε –όπως όλα δείχνουν– την τελευταία διοργάνωση του φεστιβάλ στην Πλατεία Νερού, καθώς από το 2027 αναμένεται να μεταφερθεί σε νέα τοποθεσία. Ένας χώρος που ταυτίστηκε με το ελληνικό συναυλιακό καλοκαίρι και αγαπήθηκε τόσο από το κοινό όσο και από τους ίδιους τους καλλιτέχνες. Αφετέρου, σηματοδότησε την πολυαναμενόμενη επιστροφή των SAVATAGE στην Αθήνα, για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, με το ιστορικό line-up της δεκαετίας του ’90.

Πρώτοι στη σκηνή ανέβηκαν οι αγαπημένοι του ελληνικού κοινού EPICA. Μία μπάντα που έχει φτιάξει τη δική της βάση οπαδών στην Ελλάδα αλλά και παγκοσμίως χάρη στο ταλέντο αλλά και τη σταθερότητα που παρουσιάζουν όλα αυτά τα χρόνια. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι οι EPICA απόλαυσαν την πιο μαζική υποστήριξη για μπάντα που ανοίγει συναυλιακή ημέρα. Ευτυχώς ο καιρός μας έκανε το χατίρι και η θερμοκρασία ήταν σε ανεκτά επίπεδα (σε αντίθεση με όλες τις άλλες φορές που τους έχω δει σε ανοιχτό χώρο) οπότε τόσο η μπάντα όσο και το κοινό τα έδωσαν όλα.

Αναμενόμενα, ο περιορισμένος χρόνος αλλά και το καινούργιο άλμπουμ τους, «Aspiral» διαμόρφωσαν ένα setlist που ισορρόπησε ανάμεσα στις νέες συνθέσεις και τα διαχρονικά αγαπημένα κομμάτια όπως το «Cross The Divide» με το οποίο άνοιξαν τη συναυλία ή το «Beyond the Matrix» με το οποίο την έκλεισαν. Ευτυχώς που το «Aspiral» είναι εξαιρετικό οπότε κανείς δεν χαλάστηκε για το γεγονός ότι το μισό set προήλθε από αυτό. Ξεχωριστή στιγμή φυσικά το «Cry for the Moon», το οποίο όπως ανέφερε η λαμπερή Simone, είναι και το πρώτο τραγούδι που έγραψαν και μάλλον το μόνο που δεν θα λείψει ποτέ από τις συναυλίες τους. Την παράσταση έκλεψε όπως πάντα ο πληκτράς Coen Janssen που είναι ο πιο εκφραστικός και επικοινωνιακός από όλους και κλασικά κατέβηκε στο κοινό παρέα με το καμπυλωτό keytar τους.

Ο ήχος ήταν πολύ καλός με εξαίρεση ίσως τα πρώτα λεπτά που κάπως χανόταν η φωνάρα της Simone. Επίσης, με τον ήλιο να χτυπάει ανελέητα τη σκηνή, τα όποια γραφικά στο video wall έχαναν τον λόγο ύπαρξής τους. Οπότε αγαπητοί υπεύθυνοι του Release, τον χειμώνα στο Floyd για τα περαιτέρω…επιβάλλεται.

Setlist

1. Cross the Divide
2. Sensorium
3. Apparition
4. Arcana
5. Cry for the Moon
6. Fight to Survive
7. Unchain Utopia
8. Beyond the Matrix

Για πολλούς, η πραγματική κορύφωση της ημέρας ήταν η επιστροφή των SAVATAGE. Το συγκρότημα ανέβηκε στη σκηνή υπό τους ήχους της ορχηστρικής εισαγωγής του«Morphine Child», πριν ανοίξει επίσημα το πρόγραμμα με το «Dead Winter Dead», προκαλώντας έκρηξη ενθουσιασμού. Προσπαθώ να βάλω σε σειρά τις σκέψεις μου για όσα ακολούθησαν αλλά δυσκολεύομαι. Στα περίπου 80 λεπτά που κράτησε το set, οι SAVATAGE πρόλαβαν και χώρεσαν 15+1 τραγούδια προσπαθώντας να ικανοποιήσουν τους εκστασιασμένους οπαδούς τους. Στο πρώτο μισό του set ξεχώρισαν το εκπληκτικό «Strange Wings» αλλά και το «Sirens», το τραγούδι που ουσιαστικά σηματοδοτεί την αρχή των πάντων στο σύμπαν των SAVATAGE. Η επόμενη τετράδα που αποτελούταν από κατά βάση συναυλιακά outsiders με «Lights Out», «Handful of Rain», «Miles Away» και «Tonight He Grins Again» κράτησε σε εγρήγορση το κοινό και ενθουσίασε τους πιο μυημένους.

Αυτό που ακολούθησε πάντως με τα τελευταία 6 τραγούδια είναι κάτι που σπάνια έχω βιώσει σε συναυλία.

Το επικό «Chance» ανέδειξε για ακόμη μία φορά το εντυπωσιακό φωνητικό εύρος του Zak Stevens, ενώ λίγα λεπτά αργότερα η συγκίνηση κορυφώθηκε όταν στο «Believe» εμφανίστηκε μέσω του video wall ο Jon Oliva, ερμηνεύοντας την πρώτη στροφή του τραγουδιού. Χιλιάδες θεατές τραγουδούσαν μαζί του, σε μία από τις πιο φορτισμένες στιγμές που έχει γνωρίσει τα τελευταία χρόνια το ελληνικό συναυλιακό κοινό. Είναι τρομερό να βλέπεις μαυροντυμένους μαντραχαλάδες με μαλλιά και τατουάζ (η κλασική στερεοτυπική εικόνα που έχουν οι απ’ έξω δηλαδή) να δακρύζουν και να τραγουδάνε με όλη τους τη δύναμη

I hear your hopes, I feel your dreams
And in the dark, I hear your screams
Don’t turn away, just take my hand
And when you make your final stand
I’ll be right there, I’ll never leave

Το «Gutter Ballet» συνέχισε στο ίδιο συναισθηματικό κλίμα, πριν η μπάντα ολοκληρώσει την εμφάνισή της με τα «Edge of Thorns», «Power of the Night» και φυσικά το εμβληματικό «Hall of the Mountain King».

Ερμηνευτικά, η μπάντα ήταν εξαιρετική. Τα κιθαριστικά σόλα από Caffery και Pitrelli καθήλωναν, ο Plate στα τύμπανα κυριαρχούσε, ο Middleton επιβλητικός έδινε τον απαραίτητο όγκο και ο Stevens αειθαλής εκτελούσε με σεβασμό τόσο τα «δικά» του τραγούδια όσο και τα τραγούδια από την εποχή Oliva. Μοναδικό μειονέκτημα τα ασυντόνιστα και ελαφρώς κακοφτιαγμένα γραφικά στο video wall αλλά ουδείς ασχολήθηκε.

Το set ήταν αρκετά χορταστικό και ουσιαστικά είχε τα χαρακτηριστικά μιας co-headling εμφάνιση. Επιβάλλεται όμως η επιστροφή τους σε κλειστό χώρο για να ξεδιπλωθεί το μεγαλείο της μελωδικότητας και του συναισθηματικού βάρους που κουβαλάνε τα τραγούδια τους. Απλά ετοιμαστείτε για BLIND GUARDIAN καταστάσεις με απανωτά sold out.

Setlist

1. Morphine Child (instrumental)
2. Dead Winter Dead
3. Jesus Saves
4. This is the Time
5. Strange Wings
6. Sirens
7. Lights Out
8. Handful of Rain
9. Miles Away
10. Tonight He Grins Again
11. Chance
12. Believe
13. Gutter Ballter
14. Edge of Thorns
15. Power of the Night
16. Hall of the Mountain King

Ένας γλυκός αποχαιρετισμός όμως δεν συνοδεύεται μόνο από συγκίνηση αλλά και από πάρτι. Έτσι, το κλείσιμο της βραδιάς και συνολικά του φετινού Release έγινε με οικοδεσπότες τους εντυπωσιακούς SABATON. Από νωρίς,  η «μάχη της φανέλας» είχε βγάλει νικητές τους Σουηδούς Power Metallers αφού η πλειοψηφία των παρευρισκόμενων, και ιδίως των νεότερων σε ηλικία, φορούσε μπλούζες τους. Στο περίπου 40λεπτο κενό μεταξύ των 2 εμφανίσεων, έγινε η απαραίτητη αλλαγή φρουράς στους σκληροπυρηνικούς οπαδούς ενώ η αλήθεια είναι ότι αρκετοί θεατές αποχώρησαν. Είναι γνωστό άλλωστε το φανατικό «μίσος» που βγάζει ένα μεγάλο μέρος των Ελλήνων μεταλάδων για τους SABATON, μια μπάντα που κατά γενική ομολογία αποτελεί ίσως την πιο επιτυχημένη metal μπάντα της νέας χιλιετίας. Προφανώς και μουσικά δεν υπάρχει σύγκριση με SAVATAGE και EPICA αλλά οι SABATON δεν στηρίζουν τη μουσική τους στα περίτεχνα riffs, τις πολύπλοκες συνθέσεις και το αψεγάδιαστο παίξιμο. Προσφέρουν ένα εντυπωσιακό πακέτο που συνδυάζει εμβατηριακά τραγούδια με εθιστικά ρεφρέν και φυσικά ένα θέαμα που ελάχιστες μπάντες παγκοσμίως μπορούν να υποστηρίξουν.

Φλόγες, πυροτεχνήματα, ένα τεράστιο άρμα μάχης ως drum riser, θεατρικά κοστούμια, μάσκες και συνεχείς εκρήξεις συνέθεσαν ένα φαντασμαγορικό σκηνικό, το οποίο κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού καθ’ όλη τη διάρκεια της εμφάνισης. Το set περιελάβανε τραγούδια από όλη την πορεία τους με έμφαση όμως στα 3 τελευταία τους άλμπουμ που πάντως έχουν δεχτεί κριτική ως προς τη μη πρωτοτυπία τους. Παρόλα αυτά, σχεδόν σε όλα τα τραγούδια, τα sing alongs ήταν εμφατικά με κορυφαίες στιγμές το «The Last Stand», «Bismarck», «Swedish Pagans» και φυσικά το «Primo Victoria». Παρά τα αρκετά προηχογραφημένα, η μπάντα φρόντισε στα φωνητικά τουλάχιστον να μας παρέχουν το πλήρες πακέτο αφού στο «Christmas Truce» ανέβηκε στη σκηνή μία εξαμελής χορωδία η οποία έμεινε σχεδόν μέχρι το τέλος. Δεν παρέλειψαν φυσικά να τιμήσουν τη χώρα μας με το «Coat of Arms» την ώρα που η Ελληνική σημαία έστεκε επιβλητικά στο video wall.

 Setlist

1. Ghost Division
2. Yamato
3. The Red Baron
4. The Last Stand
5. Great War
6. Stormtroopers
7. Christmas Truce
8. Solider of Heaven
9. Crossing the Rubicon
10. Night Witches
11. I, Emperor
12. The Attack of the Dead Men
13. Bismarck
14. Hordes of Khan
15. Templars
16. Primo Victoria
17. Swedish Pagans
18. Coat of Arms
19. To Hell and Back

Λίγο μετά τις 23:30, η αυλαία έπεσε για τελευταία φορά στην Πλατεία Νερού, ολοκληρώνοντας έναν κύκλο που σημάδεψε το ελληνικό συναυλιακό καλοκαίρι για περισσότερο από μία δεκαετία. Με ένα ατελείωτο πάρτι που μας έδωσε την ευκαιρία, να διασκεδάσουμε, να χοροπηδήσουμε, να συγκινηθούμε, να τραγουδήσουμε με όλη μας τη δύναμη.

Πραγματικά, δεν μπορώ να σκεφτώ άλλο μέρος εντός του αστικού ιστού που θα μπορούσε να ανταγωνιστεί το vibe που βγάζει η Πλατεία Νερού αλλά και την ευκολία πρόσβασης που προσφέρει. Οι φήμες είναι πολλές…ΟΑΚΑ, Μαρκόπουλο, Allou Fan Park…φαντάζομαι σύντομα θα υπάρξουν και οι σχετικές ανακοινώσεις αφού οι προετοιμασίες για το 2027 λογικά έχουν ξεκινήσει ήδη. Για την ώρα ξεκούραση γιατί η νέα σεζόν προμηνύεται πλούσια.

Ανταπόκριση: Κώστας Μπουντούκος

Φωτογραφίες: Official Release Athens Festival