Ανταπόκριση: Deep Purple, Jayler (Telecom Center

Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της κλασικής Rock μουσικής είχε

την τιμητική του στην τελευταία(;) πιθανότατα εμφάνιση των DEEP PURPLE στη χώρα μας. Ένα γεγονός που από μόνο του έδωσε ιστορικές διαστάσεις στο βράδυ της 13ης Οκτωβρίου στο Telecom Center Athens καθώς η ανεκτίμητη κληρονομιά ενός από τα σημαντικότερα συγκροτήματα στην ιστορία της Rock συναντήθηκε με τη φρεσκάδα και τις φιλοδοξίες μιας νέας γενιάς μουσικών, στο πρόσωπο των JAYLER. Όλα αυτά σε μια εποχή όπου η μουσική βιομηχανία, αλλά και η κοινωνία γενικότερα, βρίσκονται μπροστά σε ένα σταυροδρόμι εξελίξεων που επαναπροσδιορίζουν όσα γνωρίζαμε μέχρι σήμερα.

Η αλήθεια είναι πως υπήρχε έντονη περιέργεια για το τι έχουν να προσφέρουν οι JAYLER, οι οποίοι κέρδισαν τις εντυπώσεις με το ντεμπούτο άλμπουμ τους, «Voices Unheard», που κυκλοφόρησε τον περασμένο Μάιο. Η σκηνική τους παρουσία παρέπεμπε ευθέως στη χρυσή εποχή της Rock των ’70s, τόσο μέσα από το ντύσιμο και τις κινήσεις τους όσο και μέσα από τη συνολική αισθητική τους, με τις επιρροές από τους LED ZEPPELIN και άλλους μεγάλους εκπροσώπους της εποχής να είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς.

Το βασικό διακύβευμα ήταν αν μπορούσαν να παρουσιάσουν όλο αυτό το πακέτο χωρίς να φανούν ως ένα κακέκτυπο όλων αυτών των ιστορικών συγκροτημάτων. Και πρέπει να ομολογήσω ότι το πέτυχαν σε μεγάλο βαθμό αφού η εμφάνισή τους είχε την απαραίτητη ρετρό αισθητική, η ενέργειά τους ήταν σε υψηλά επίπεδα και τελικά κατάφεραν να κερδίσουν το χειροκρότημα του κοινού που εμφανώς δεν τους γνώριζε στην πλειοψηφία του αφού η μόνη στιγμή που φάνηκε να ενθουσιάζεται πραγματικά ήταν το σύντομο αλλά χαρακτηριστικό αφιερωματικό πέρασμα από το «War Pigs» των BLACK SABBATH το οποίο ενσωμάτωσαν με φυσικό τρόπο στο τελευταίο τους τραγούδι, «The Rinsk».

Setlist

Down Below
The Getaway
No Woman
Alectrona
Riverboat Queen
Need Your Love
Over the Moutain
The Rinsk

Αναμφίβολα όμως η βραδιά ανήκε ολοκληρωτικά στους θρυλικούς DEEP PURPLE οι οποίοι μετά από ένα σύντομο και γεμάτο χρώματα και εικόνες video ανέβηκαν στη σκηνή κάτω από ενθουσιώδη χειροκροτήματα. Εξαιρώντας τα πραγματικά εντυπωσιακά σόλο του Simon McBride στην κιθάρα και κυρίως του απίθανου Don Airey στα πλήκτρα (ακούσαμε μέχρι και Ζορμπά και «Τα Παιδιά του Πειραιά»), οι DEEP PURPLE μας παρουσίασαν ένα set 15 τραγουδιών εκ των οποίων τα 6 ανήκουν στο αξιοπρεπές παρόν της μπάντας και τα άλμπουμ «Splat!» και «=1» ενώ τα υπόλοιπα ήρθαν από το λαμπρό τους παρελθόν με το «Machine Head» από το μακρινό 1972 φυσικά να έχει την τιμητική του. Όλα βέβαια από τις περιόδους που ο Ian Gillan βρισκόταν πίσω από το μικρόφωνο.

Και μιας και ο λόγος για τον κλασάτο και επικοινωνιακό Gillan, ήταν προφανές ότι το set είχε στηθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορέσει να φτάσει στη γραμμή του τερματισμού έχοντας τις απαραίτητες αντοχές. Εκτεταμένα ορχηστρικά μέρη, μεγάλα σόλο και σύντομες αφηγήσεις ανάμεσα στα τραγούδια έδιναν τον χρόνο τόσο στον Gillan όσο και στους υπόλοιπους μουσικούς να παίρνουν τις απαραίτητες ανάσες. Πέρα από τον ούτως ή άλλως πιτσιρικά (για τα δεδομένα της μπάντας) Simon McBride, ο μόνος που δεν φάνηκε να πτοείται ήταν ο μάγος Airey του οποίου τα κοντινά πλάνα στα δάχτυλα ενώ αυτά χόρευαν πάνω στα πλήκτρα αποτέλεσαν ένα από τα highlights της βραδιάς. Αναμενόμενα, τα περισσότερα decibel ενθουσιασμού από το κοινό έπιασαν το peak τους τόσο στο «Highway Star» με το οποίο άνοιξαν τη συναυλία όσο και στα εξίσου κλασικά «Black Night» και «Into The Fire». Το μεγαλύτερο sing-along κέρδισε το «Smoke on the Water», ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια του προηγούμενου αιώνα ενώ και η δυάδα των φρέσκων «Arrogant Boy» και «Diablo» εντυπωσίασαν.

Επικουρικό αλλά εξόχως σημαντικό ρόλο έπαιξε και το οπτικό κομμάτι του show με τα φώτα αλλά και τα video wall να συμπληρώνουν την εμπειρία θέασης με τέτοιο τρόπο όμως που να μη μονοπωλούν το ενδιαφέρον του κοινού. Άλλωστε είναι τέτοιο το μέγεθος των DEEP PURPLE αλλά και το ειδικό βάρος τους που οτιδήποτε άλλο είναι περιττό.

Setlist

Highway Star
A Bit on the Side
Into the Fire
Guitar solo
Arrogant Boy
Diablo
Keyboard solo
Lazy
Sometimes I Feel Like Screaming
Sacred Land
Lazy Sod
Keyboard solo
Perfect Strangers
Space Truckin’
Smoke on the Water
Guinessis
Hush
Black Night

Σε κάθε περίπτωση, οποιαδήποτε σύγκριση των DEEP PURPLE του 2026 με εκείνους του 1976 ή του 1986 είναι μάλλον περιττή. Η ιστορική τριάδα των Ian Gillan, Ian Paice και Roger Glover δεν έχει πλέον τίποτα να αποδείξει σε κανέναν. Η μουσική κληρονομιά που θα αφήσουν πίσω τους όταν αποφασίσουν να αποσυρθούν αποτελεί από μόνη της την ισχυρότερη απόδειξη της τεράστιας συνεισφοράς τους στην εξέλιξη της Rock μουσικής.

Το πραγματικό στοίχημα για τους DEEP PURPLE δεν αφορά πλέον το παρελθόν τους, αλλά τη δυνατότητά τους να παραμένουν δημιουργικοί, ενεργοί και επίκαιροι, παρά τα χρόνια που έχουν περάσει. Και αυτό είναι ένα στοίχημα που φαίνεται να κερδίζουν με εντυπωσιακό τρόπο, τόσο μέσα από τις πρόσφατες δισκογραφικές τους δουλειές όσο και μέσα από τη συνεχή συναυλιακή τους δραστηριότητα. Η εκτεταμένη περιοδεία τους, που αναμένεται να συνεχιστεί έως περίπου τα μέσα Δεκεμβρίου, αποτελεί ακόμη μία απόδειξη πως η επιθυμία τους να βρίσκονται στη σκηνή παραμένει ζωντανή.

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν η συγκεκριμένη συναυλία ήταν η αποχαιρετιστήρια στο ελληνικό κοινό Αν, όμως, αποδειχθεί πως ήταν, τότε η συναυλία στο Telecom Center Athens θα μείνει ως ένας μεγαλειώδης και συναισθηματικά φορτισμένος αποχαιρετισμός, αντάξιος της ιστορίας, της προσφοράς και της διαχρονικής αξίας ενός από τα σημαντικότερα συγκροτήματα που γνώρισε ποτέ η Rock μουσική.

Και το εντυπωσιακό είναι ότι οι DEEP PURPLE συνεχίζουν να προσθέτουν νέα κεφάλαια στην ιστορία τους…

Ανταπόκριση: Κώστας Μπουντούκος