Hulder – “Verbolgen” κριτική δίσκου

Από τις αρχές του καλοκαιριού όπου ανακοίνωσε το συγκρότημα την κυκλοφορία του νέου του άλμπουμ, είχα μία ιδιαίτερη προσμονή και μία αγωνία για το αν θα είναι καλή η νέα τους δουλειά ή θα με απογοητεύσει. Ευτυχώς όμως όλα καλά, η αναμονή άξιζε και με το παραπάνω. Πλέον οι Hulder είναι ένα συγκρότημα που αποδεδειγμένα αξίζει να εμπιστευτείς τη μουσική του αξία.

Για όσους δεν γνωρίζουν το συγκρότημα, οι Hulder (πνεύματα του δάσους στη σκανδιναβική μυθολογία με μορφή μισής γυναίκας μισού ζώου) είναι το προσωπικό project, one woman band, της Αμερικανίδας Marliese με καταγωγή από το Βέλγιο, που ξεκίνησε το 2018 με κάποια demo και αργότερα με κάποια επίσης πολύ καλά EP, και έκτοτε έχει μία σταθερή και συνεχώς ανοδική πορεία στο χώρο του black, κατακτώντας συνεχώς όλο και μεγαλύτερο κοινό.

Εδώ έχουμε το τρίτο full length άλμπουμ της με τον τίτλο “Verbolgen” (οργή, οργισμένος/η) στα φλαμανδικά. Το νέο της άλμπουμ έρχεται να επισφραγίσει με τον καλύτερο τρόπο την μέχρι τώρα ήδη πάρα πολύ καλή δισκογραφική της πορεία. Έρχεται μετά το πρώτο της πολύ καλό “Godslastering” και το εκπληκτικό “Versus In Oath” που την εκτόξευσε στους κύκλους του παγκόσμιου black underground και όχι μόνο.

Το “Verbolgen” είναι η μουσική συνέχεια των προηγούμενων άλμπουμ της και κινείται στο χώρο του παραδοσιακού raw black metal σκανδιναβικού τύπου, αυτή τη φορά εμπλουτισμένο με νέα ενδιαφέροντα στοιχεία που την κάνουν να πηγαίνει ακόμα ένα βήμα πιο μπροστά, χωρίς όμως ποτέ να χάνει το προσωπικό μουσικό στυλ από τότε που ξεκίνησε. Παρότι ο ήχος της είναι βόρειας σχολής, δεν υπάρχει ίχνος αντιγραφής. Η προσωπική της μουσική, στιχουργική και συνθετική αξία διακρίνεται έντονα μέσα από τα σχεδόν 43 λεπτά καθαρού black metal που μας προσφέρει με τον νέο της δίσκο.

Για όσους έχουν ακούσει τις προηγούμενες δουλειές της, το “Verbolgen” είναι σίγουρο ότι θα τους αφήσει απόλυτα ικανοποιημένους, αλλά και για όσους την ανακαλύπτουν τώρα η ικανοποίηση θα είναι ίδια. Αν το “Versus In Oath” ήταν άγριο και επιθετικό, το “Verbolgen” είναι σκοτεινό και μυστηριακό, με νέα στοιχεία τα λίγο περισσότερα πλήκτρα, τα πιο πολλά κιθαριστικά σόλο και το φλάουτο, στοιχεία που ως γνωστόν η Hulder δεν χρησιμοποιούσε ιδιαίτερα στα προηγούμενα άλμπουμ της, μένοντας πιστή στο κλασικό παραδοσιακό raw black. Αυτά τα νέα στοιχεία όμως δεν έχουν επ’ ουδενί τον πρώτο ρόλο μέσα στο νέο άλμπουμ αλλά συμπληρωματικό και δείχνουν με πολύ όμορφο και προσεκτικό τρόπο τη συνθετική της εξέλιξη.

Η παραγωγή είναι καλή έως πάρα πολύ καλή για black δεδομένα, ούτε πολύ καθαρή ούτε πολύ βρώμικη, είναι ακριβώς όπως πρέπει, χωρίς όμως να συντρέχει κανένας λόγος ανησυχίας, όλα τα όργανα ακούγονται πεντακάθαρα.

Σε αυτόν τον δίσκο επίσης έχουμε κάποιες αλλαγές με το νέο logo του συγκροτήματος να αντικαθιστά το παλιότερο. Το corse painting έχει εγκαταλειφθεί και μάλλον θα χρησιμοποιείται από δω και στο εξής μόνο συναυλιακά, αφήνοντας μονο τα πανέμορφα μακριά μαλλιά της μέσα στα καταπράσινα δάση.
Επίσης αλλαγές έχουμε και στη σύνθεση της μπάντας που από ό,τι φαίνεται θα είναι και οριστικές, και τη μετεξέλιξη του σχήματος από one woman band σε τετραμελές σχήμα, με τον Necreon (μπάσο / δεύτερα φωνητικά) να είναι και επίσημο μέλος της μπάντας από session, συν την επισημοποίηση ως σταθερών μελών δισκογραφικά και συναυλιακά των Klerk (κιθάρα / πλήκτρα) καθώς και των Vapula και Vrolok στα ντραμς. Ο πρώτος ρόλος όμως μουσικά και στιχουργικά ανήκει ως γνωστόν στην Marliese, αλλά απ’ ό,τι φαίνεται οι και επισήμως πλέον νέοι μουσικοί έχουν φέρει το δικό τους στυλ και τις δικές τους γνώμες, κάτι που καθιστά τον νέο δίσκο ακόμα πιο ενδιαφέρον.

Επειδή είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι ένας δίσκος ξεκινάει από το εξώφυλλο και μετά συνεχίζει μέσα στο cd, εδώ αισθάνομαι ακριβώς όπως δείχνει το πανέμορφο εξώφυλλο, σαν να ετοιμάζομαι να μπω μέσα σε ένα δάσος απόγευμα την ώρα που νυχτώνει. Αυτό ήταν το πρώτο συναίσθημα που μου έβγαλε και έτσι συνεχίζει.

Είναι όμως η ώρα να πατήσω το play… Μία ήρεμη εισαγωγή περίπου 2 λεπτών με λίγες ακουστικές νότες και κάποια λίγα πλήκτρα και ελάχιστο φλάουτο αρχίζει να μας βάζει στο κλίμα του δίσκου. Η εισαγωγή τελειώνει ήρεμα όπως άρχισε και τα πρώτα riff σκάνε στα αυτιά μου μαζί με τα επιβλητικά βαριά και σταθερότατα drums. Έχει ήδη ξεκινήσει το “The Crowning” το οποίο προχωράει με εναλλαγές από μεσαίες σε μεγάλες ταχύτητες και το αντίστροφο, κάτω από τα εξαιρετικά φωνητικά που είναι πάρα πολύ καλά για black και με αυτή την ιδιαίτερη γυναικεία χροιά να τα κάνει ακόμα πιο ενδιαφέροντα.

Τα φωνητικά της δεν είναι απλώς καλά, είναι υπέρ το δέον καλά, είναι σκοτεινά και βαριά όπως πρέπει χωρίς όμως να έχουν αυτή την ολοκληρωτική παραμόρφωση από την κονσόλα που έχουν πολλά άλλα συγκροτήματα, και αυτή είναι μία από τις μεγάλες διαφορές της Hulder με άλλα black συγκροτήματα. Δεν γκαρίζει ούτε τσιρίζει, η Hulder τραγουδάει, με τη σκοτεινή φωνή της και ουρλιάζει ήχους βγαλμένους κατευθείαν από τα βάθη των δασών και των στοιχειών που τα κατοικούν, ακριβώς όπως δηλώνει το όνομά της. Κάποια λίγα πλήκτρα και κάποια λίγα μελωδικά φωνητικά της ολοκληρώνουν το κομμάτι βάζοντας μας ήδη μέσα στα πρώτα δέντρα του μουσικού δάσους που ακολουθεί.

Μπαίνοντας στο τρίτο κομμάτι του δίσκου που είναι το “The Binding Oath” που στιχουργικά δείχνει να έχει και κάποια συνέχεια με τον προηγούμενο δίσκο, περίμενα οι ταχύτητες να ανέβουν αλλά όχι, παραδόξως οι ταχύτητες εδώ μένουν σε mid tempo και τα πρώτα μελαγχολικά και ατμοσφαιρικά στοιχεία κάνουν έντονα την εμφάνιση τους μαζί με τα πρώτα έντονα πλήκτρα και τα ιδιαίτερα καλά και άγρια φωνητικά της.
Εξαιρετικό επίσης και το riff για μεσαία ταχύτητα, κάνοντας το κομμάτι να μην χάνει καθόλου ούτε σε ένταση ούτε σε σκοτεινιά, ταυτόχρονα με τα πρώτα έντονα φολκλορικά στοιχεία να προσδίδουν μία ιδιαίτερη ατμόσφαιρα και με το φλάουτο της Ianuaria να σε ταξιδεύει, το καθιστούν σαφώς το πιο ατμοσφαιρικό κομμάτι του δίσκου. Το κομμάτι κλείνει σχεδόν στο ίδιο tempo με το οποίο ξεκίνησε, ήταν η σκοτεινή νηνεμία πριν την επερχόμενη καταιγίδα…

Το ομώνυμο “Verbolgen” έχει ήδη αρχίσει και τα riff ξεσπάνε άγρια και ογκώδη σαν την καταιγίδα και η οργή της φωνής της αγριεύει αισθητά ακριβώς όπως λέει και ο τίτλος του δίσκου και του κομματιού, “οργή”.
Η black επίθεση έχει ξεκινήσει, άγριο, επιθετικό, σκοτεινό, τα riff τρέχουν με χίλια και το τρέμολο σου καρφώνεται στα αυτιά ακολουθούμενο από μπάσο ενώ τα blast beat στα ντραμς σε σφυροκοπάνε ανελέητα καθώς τα πάντα έχουν ανέβει σε ένταση και το κομμάτι προχωράει και οδεύει προς το τέλος με ένα υπεργρήγορο tempo που ήδη σε κάνει να λες ότι ο δίσκος αξίζει. Και εδώ ακριβώς είμαστε σε αυτό που η Hulder ξέρει να κάνει τόσο καλά, γνήσιο αυθεντικό black… είμαστε ήδη περίπου στο μέσον του δίσκου.

Και η επίθεση συνεχίζεται… το πέμπτο κομμάτι έχει ήδη μπει και τα μανιασμένα riff της Marliese από το πρώτο δευτερόλεπτο έχουν αρχίσει να ισοπεδώνουν τα πάντα, είμαστε στο “…And We Shall Sing” και ένας τρομερός όγκος ήχου από κιθάρες και μεγάλες ταχύτητες συνοδευόμενα από κάποια ελαφρά πλήκτρα και κάποια κιθαριστικά σόλο μαζί με τις εκπληκτικές αλλαγές από high – mid – high – mid tempo να είναι σαν τον άνεμο που φυσάει μανιασμένος μέσα από τα δέντρα του δάσους που έχουμε ήδη μπει από την αρχή του δίσκου. Και σε αυτές τις εντυπωσιακές αλλαγές φαίνεται και η μεγάλη μουσική αξία της Hulder, χωρίς μεγάλες και πολλές φορές κουραστικές “γέφυρες” ανάμεσα στα μέτρα όπως κάνουν άλλα συγκροτήματα, καταφέρνει να ανεβοκατεβάζει το tempo χωρίς να χάνεται ο βασικός ρυθμός του κομματιού, και ακριβώς εδώ ο καλός ακροατής είναι που θα καταλάβει τη μουσική ικανότητα τόσο της ίδιας όσο και των μουσικών του συγκροτήματος.

Έχουμε μπει ήδη με μια όμορφη ακουστική εισαγωγή στο 6ο κομμάτι το “In Blood And In Earth” ακούγοντας τους όρκους του αίματος και της γης που δίνει η Hulder, οι ρυθμοί πέφτουν, τα riff χαλαρώνουν και ανοίγουν, γίνονται πιο μελωδικά και μυστηριακά χωρίς όμως καθόλου να χάνουν τη σκοτεινότητα τους, σαν μια μουσική τελετή μύησης μεταξύ ανθρώπων και γης.

Η νύχτα έχει ήδη φτάσει και έχει έρθει η ώρα για “το τραγούδι της νύχτας” (Den Nacght Zijn Lied) στα φλαμανδικά, με νέα καταιγιστικά riff και συνεχιζόμενες εναλλαγές tempo να βγάζουν έναν καταπληκτικό πεντακάθαρο όγκο και μαζί με τα πλήκτρα και το εκπληκτικό σόλο της δεύτερης κιθάρας να δίνουν μία μαγευτική ατμόσφαιρα νύχτας όπως λέει και ο τίτλος του τραγουδιού, αρκετά για να κάνουν το κομμάτι ένα από τα καλύτερα του δίσκου κατά τη γνώμη μου.

Το πιο σκοτεινό, το πιο μαγευτικό του δίσκου που σου αφήνει την αίσθηση της ομιχλώδους νύχτας που έρχεται με θέα το Nemeton, το ιερό δάσος των Κελτών, που έχει ήδη ξεκινήσει με τα τρέμολο riff της Marliese και του Klerk να διαλύουν και τις τελευταίες σου αντιστάσεις να μην ξεκινήσεις headbanging εκεί που κάθεσαι και ακούς τον δίσκο. Οι σπονδές στους αρχαίους θεούς έχουν ξεκινήσει, τα πνεύματα του δάσους έχουν οργιστεί και ουρλιάζουν, μεγάλες ταχύτητες σε όλα, κιθάρες, μπάσο, drums, όλα τρέχουν και η black επέλαση των Hulder συνεχίζει να μας επιτίθεται μαζί με τα πότε αγριεμένα πότε μελωδικά φωνητικά της και τα αισθητά back vocals σε αυτό το κομμάτι του Necreon φτιάχνουν επίσης ένα από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου που συνοδεύεται και από ένα πάρα πολύ καλό αν και ερασιτεχνικό videoclip το οποίο μην παραλείψετε να δείτε στο youtube.

Ο ήλιος έχει ήδη δύσει και η νύχτα έχει ήδη αρχίσει να καλύπτει το δάσος όπως ακριβώς δείχνει και το οπισθόφυλλο του δίσκου και σιγά σιγά οδεύουμε προς το κλείσιμο της μουσικής μαγείας που προηγήθηκε με το “The Glow Of The Dawn” (η λάμψη της αυγής) που όμως δεν θα έρθει ποτέ εδώ σε αυτόν τον δίσκο γιατί εδώ υπάρχει μόνο η επερχόμενη νύχτα. Τα πνεύματα του δάσους έχουν σιγήσει, η τελετουργία τελειώνει και γι’ αυτό εδώ ακριβώς η Hulder εκπληκτικά πάει προς το κλείσιμο μόνο με το instrumental μιας αυγής χωρίς στίχους, αφήνοντάς σε να φανταστείς εσύ τη συνέχεια καθώς οι τελευταίες νότες του δίσκου σε έχουν ήδη οδηγήσει προς τα σκοτεινά μονοπάτια του μουσικού της δάσους. Το ωραιότερο κλείσιμο από όλα όσα έχει κάνει μέχρι τώρα στους δίσκους της.
Ο δίσκος έχει τελειώσει, η νύχτα έχει αρχίσει…

Κάποια μόνο λίγα χρήσιμα στοιχεία ακόμα για όσους ενδιαφέρονται για τις λεπτομέρειες. Ο δίσκος στιχουργικά είναι στα αγγλικά, στα αρχαία-μεσαιωνικά γερμανικά και στα φλαμανδικά, μητρική γλώσσα της Marliese λόγω της καταγωγής της από τη Φλάνδρα του Βελγίου. Αυτή η στιχουργική τριγλωσσία προσθέτει και ένα επιπλέον στοιχείο μυστηρίου και περιέργειας και μάλλον θα σε κάνει να χρησιμοποιήσεις το google translate για να το κατανοήσεις περισσότερο. Η μίξη έγινε στο στούντιο tico tico της Φινλανδίας από τον Ahti Koperlainen όπως είχε γίνει και στον προηγούμενο.
Το φλάουτο στο δίσκο είναι από την Ianuaria που έχει συμμετάσχει στο σχήμα μόνο ως session. Το καταπληκτικό εξώφυλλο και οπισθόφυλλο είναι της Morrigan γνωστή από τους Aeternus και ο δίσκος κυκλοφορεί συνεργατικά από την 20 Buck Spin για την Αμερική και από τη Γαλλική Season Of Mist για την Ευρώπη.

Κλείνοντας… Για τους blacksters οπωσδήποτε στη δισκοθήκη σας, για τους υπόλοιπους ανάλογα τα γούστα σας.

Stathis T.
9/10