Τριάντα χρόνια “Use”. Τριάντα χρόνια Nightstalker. Ε, δεν ήθελε και πολύ για να καταλάβεις τι θα γινόταν στην Τεχνόπολη το βράδυ της Παρασκευής. Η ατμόσφαιρα μύριζε μπαρούτι (μεταξύ άλλων μυρωδικών) απο νωρίς.
Πολύς κόσμος, ακόμα περισσότερα γνώριμα πρόσωπα και μια βραδιά που περισσότερο έμοιαζε με μεγάλη γιορτή της ελληνικής heavy rock σκηνής παρά με ένα ακόμα live των Nightstalker. Και πριν φτάσουμε στους εορτάζοντες, είχαμε τους The Steams.
Και εδώ πρέπει να σταθούμε λίγο, γιατί πραγματικά ήταν συγκλονιστικοί.
Δεν ήταν απλά το συγκρότημα που βγήκε πριν τους Nightstalker για να ζεστάνει τον κόσμο. Οι Steams ανέβηκαν στη σκηνή και έπαιξαν λες και η βραδιά ήταν δική τους. Ψυχεδέλεια, ένταση, πολύ ωραίος ήχος και πάνω απ’ όλα μια μπάντα που έδειχνε ότι γουστάρει πραγματικά αυτό που κάνει.
Ο Αντρέας στην κιθαρα ειδικά ήταν όλα τα λεφτά. Δεν καθόταν λεπτό ήσυχος. Με τα τερτίπια του, τις κινήσεις του, τις κραυγές προς τον κόσμο και γενικά όλο αυτό το ελαφρώς παλαβό stage presence, κατάφερε πολύ γρήγορα να τραβήξει πάνω του τα βλέμματα και να παρασύρει μαζί του και τον κόσμο. Από εκείνες τις περιπτώσεις μουσικών που δεν τους βλέπεις απλά να παίζουν κιθάρα — τους βλέπεις να ζουν ολόκληρο το live.
Σε μία δυνατή στιγμή της βραδιάς τούς ακούσαμε επίσης να διασκευάζουν φοβερά το “Παιδι Της Νυχτας” του πρόσφατα αποθανόντα Γιώργου Μαζωνάκη με τον οποίο είχαν συνεργαστεί στο παρελθόν. Τρομερό σετ απο τους Αθηναίους που σίγουρα έχουν ακόμη πιό λαμπρό μελλον μπροστά τους. Και κάπως έτσι οι Steams όχι μόνο ζέσταναν την Τεχνόπολη, αλλά έβαλαν και αρκετά δύσκολα σε αυτούς που θα ακολουθούσαν.
Βέβαια αυτοί που θα ακολουθούσαν ήταν οι Nightstalker. Οπότε… εντάξει.
Τι να πεις πλέον για αυτή την μπάντα;
Τους έχουμε δει άπειρες φορές, έχουμε ακούσει αυτά τα riffs άπειρες φορές, ξέρουμε πότε περίπου θα γίνει ο χαμός, ξέρουμε ποια κομμάτια θα τραγουδήσει όλος ο κόσμος. Και πάλι, κάθε φορά που βγαίνουν στη σκηνή συμβαίνει το ίδιο πράγμα. Αυτή τη φορά όμως υπήρχε και ένας πολύ καλός λόγος για να είναι η βραδιά λίγο διαφορετική. Το “Use” έκλεισε 30 χρόνια και μπροστά σε μια γεμάτη Τεχνόπολη πήρε τη γιορτή που του άξιζε. Ένας δίσκος του 1996 που τρεις δεκαετίες μετά όχι μόνο δεν ακούγεται σαν κάποιο ξεχασμένο απολίθωμα μιας άλλης εποχής, αλλά τα τραγούδια του εξακολουθούν να δουλεύουν στο live σαν να γράφτηκαν χθες. Αυτό από μόνο του λέει πολλά.
Και φυσικά η βραδιά δεν θα μπορούσε να μείνει μόνο στους Nightstalker.
Κατά τη διάρκεια του set άρχισαν να περνούν από τη σκηνή φίλοι και συνοδοιπόροι της μπάντας. Ο Δάνης από τους 1000mods, ο Alex από τους Villagers of Ioannina City, ο Μπάμπης από τους Planet of Zeus, αλλά και ο Alex K. των The Last Drive, ένας άνθρωπος που έχει τη δική του ξεχωριστή θέση σε όλη αυτή την ιστορία, αφού ήταν ο παραγωγός του “Use”.
Και εκεί ήταν ίσως και το πραγματικό νόημα της βραδιάς.
Δεν βλέπαμε απλά μια μπάντα να γιορτάζει τα γενέθλια ενός παλιού της δίσκου. Βλέπαμε μπροστά μας ένα μικρό κομμάτι της ιστορίας του ελληνικού heavy rock. Μουσικούς διαφορετικών γενιών που έχουν μοιραστεί σκηνές, επιρροές, φιλίες, περιοδείες και άπειρα χιλιόμετρα όλα αυτά τα χρόνια.
Γιατί οι Nightstalker είναι από αυτές τις μπάντες που πολλές φορές ξεχνάμε πόσο μεγάλη επίδραση είχαν σε ό,τι ακολούθησε. Ίσως επειδή είναι ακόμα εδώ. Ίσως επειδή συνεχίζουν να παίζουν παντού και δεν χρειάστηκε ποτέ να εξαφανιστούν για δέκα χρόνια ώστε ξαφνικά να τους ανακαλύψουμε ξανά και να τους βαφτίσουμε «θρύλους».
Είναι απλά οι Nightstalker.
Ο Αργύρης μπροστά, αυτή η χαρακτηριστική φωνή που δεν γίνεται να την μπερδέψεις με τίποτα (και τον είδαμε και πίσω απο το drum kit στο UFO), τα riffs απο τον Τόλη να σκάνε το ένα μετά το άλλο, οι μπασογραμμές του Αντρέα να συνθλίβουν πλανήτες, τα τύμπανα του Ντίνου καταιγιστικά και από κάτω ένας κόσμος που ήξερε πολύ καλά γιατί είχε έρθει.
Και όσο προχωρούσε το live, τόσο περισσότερο η επέτειος έμοιαζε λιγότερο με «30 χρόνια από την κυκλοφορία ενός album» και περισσότερο με μια μεγάλη γιορτή μιας ολόκληρης σκηνής.
Χωρίς νοσταλγία για τη νοσταλγία. Χωρίς πολλά λόγια. Riffs, μπύρες, φίλοι πάνω στη σκηνή και από κάτω ο κακός χαμός.
Όπως πρέπει δηλαδή.
Οι The Steams έφυγαν από την Τεχνόπολη έχοντας κάνει, για μένα τουλάχιστον, μία από εκείνες τις εμφανίσεις που σε κάνουν να τους ξαναδείς με την πρώτη ευκαιρία.
Και οι Nightstalker;
Οι Nightstalker γιόρτασαν τα 30 χρόνια του “Use” μπροστά σε έναν κόσμο που ουσιαστικά μεγάλωσε μαζί τους — και μαζί με αρκετούς από αυτούς που επηρεάστηκαν από εκείνους και αργότερα πήραν τη σκυτάλη.
30 χρόνια “Use”.
Don’t even think about it.
Χρόνια πολλά.
Δεν υπάρχουν σχόλια ακόμη. Γίνε ο πρώτος που θα σχολιάσει!