🎶 Deep Purple
🌎Λονδίνο, Αγγλία
📀 Splat!
® earMusic
📅 03/07/2026

Αν υπάρχει ένα ενεργό συγκρότημα που δεν έχει πλέον τίποτα να αποδείξει, αυτό είναι οι DEEP PURPLE. Σχεδόν έξι δεκαετίες μετά την ίδρυσή τους, εξακολουθούν να κυκλοφορούν νέο υλικό με αξιοσημείωτη συνέπεια, αποδεικνύοντας ότι παραμένουν μια δημιουργική μπάντα και όχι ένα σχήμα που ζει αποκλειστικά από το ένδοξο παρελθόν του. Παρά το γεγονός ότι οι Ian Paice, Ian Gillan, Roger Glover και Don Airey πλησιάζουν πλέον τα 80 τους χρόνια, η καλλιτεχνική τους διάθεση παραμένει αξιοθαύμαστη. Ο μοναδικός «νεότερος» της παρέας, ο 47χρονος Simon McBride, έχει ήδη αποδείξει πως όχι μόνο άξιζε να διαδεχθεί τον Steve Morse, αλλά έχει εξελιχθεί σε αναπόσπαστο κομμάτι της σύγχρονης ταυτότητας των Purple.

Το εύκολο, που ήταν η κυκλοφορία του 24^ου άλμπουμ τους με τίτλο «Splat!», θα ακολουθήσει μία γιγαντιαία περιοδεία με πάνω από 30 shows σε ένα διάστημα 2 μηνών μέσα στο φθινόπωρο. Απλά εντυπωσιακό…!

Ξέρετε τι άλλο είναι εντυπωσιακό; Το γεγονός ότι το «Splat!» ακούγεται ταυτόχρονα old school και φρέσκο. Σε μεγάλο βαθμό, αυτό οφείλεται στον κινηματογραφικό και σε σημεία παιχνιδιάρικο τρόπο ερμηνείας του Ian Gillan, ο οποίος αναμενόμενα δεν μπορεί σε αυτή την ηλικία να πιάσει τις κορώνες του παρελθόντος. Το μυστικό όμως είναι να προσαρμόζεις τη μουσική σου στις δυνατότητές σου και όχι να προσπαθείς μάταια για το αντίθετο. Ακόμα και στιχουργικά, οι DEEP PURPLE έχουν αλλάξει θεματολογία με πιο χιουμοριστικά προσέγγιση όπως φαίνεται και από τίτλους τραγουδιών σαν το «Jessica’s Bra» να έχει αντικαταστήσει τις κλασικές rock ιστορίες.

Αντίστοιχες προσαρμογές έχουν γίνει και στο παίξιμο των μουσικών που πλαισιώνουν τη φωνή του Gillan. Δε λείπουν οι δεξιοτεχνικές επιδείξεις ενώ και τα πλήκτρα του Don Airey διατηρούν πρωταγωνιστικό ρόλο όπως άλλοτε αυτά του συγχωρεμένου Jon Lord. Όμως αποφεύγονται οι υπερβολές και οι συνθέσεις διατηρούν μια γλυκιά απλότητα και μελωδικότητα που βοηθούν τα 13 τραγούδια του άλμπουμ να κυλήσουν σαν νεράκι.

Σε μια συνέντευξή του, ο Gillan είχε αναφέρει ότι το «Splat!» θα είναι το πιο hard rock άλμπουμ τους εδώ και πολλά χρόνια και με την επιλογή του «Arrogant Boy» ως εναρκτήριο κομμάτι, βάλθηκε να μας το αποδείξει. Ένα δυναμικό, γρήγορο και γεμάτο groove κομμάτι, στο οποίο ο McBride δείχνει από την πρώτη στιγμή γιατί θεωρείται πλέον ισότιμο μέλος του συγκροτήματος.  Στο ατμοσφαιρικό «Diablo», η μπάντα χτίζει μια πιο δύστροπη ατμόσφαιρα  ενώ το «The Rider» ξεχωρίζει για την κινηματογραφική εισαγωγή με πλήκτρα πριν ξεσπάσει στη συνέχεια με ορμή.  Το «The Lunatic» δίνει τη δυνατότητα στον Airey να πουλήσει λίγο μούρη με ένα εξαιρετικό σόλο για να φτάσουμε στο mid-tempo «The Only Horse in Town» με την μπλουζ διάθεση και το πιασάρικο ρεφρέν.

Και εκεί που λες ότι μέχρι τώρα έχεις ακούσει ωραίες συνθέσεις αλλά όχι κάτι περίεργο, έρχεται το κέλτικο «Sacred Land» που στην εισαγωγή του ρίχνει και μερικές κλεφτές ματιές στην Ανατολή, για να βγάλει μια πιο πειραματική διάθεση από την μπάντα και γρήγορα να γίνει ένα από τα αγαπημένα μου. Το «The Beating of Wings» επαναφέρει τα blues τόσο σε ήχο όσο και σε διάθεση ενώ το «Guilt Trippin’» ξεκινάει με μία ακόμα πειραματική εισαγωγή με πιάνο που καταδεικνύει τις jazz επιρροές των γερόλυκων του Rock.

Το πιο κλασικό «Scriblin’ Gib’rish» παρότι είναι ένα από τα πιο heavy κομμάτια του άλμπουμ έχει μια ιδιαίτερα παιχνιδιάρικη και αυτοσαρκαστική διάθεση αφού αφορά τη νέα ψηφιακή εποχή την οποία ο Gillan και οι υπόλοιποι δεν μπορούν να αποδεχτούν εύκολα. Αντίστοιχης λογικής και το «Jessica’s Bra» με το ρυθμικό του groove να ξεχωρίζει. Πλησιάζοντας προς το τέλος του άλμπουμ, έπρεπε και ο Paice να κάνει το δικό του κομμάτι πίσω από τα τύμπανα στο «Third Call»  και να μας υπενθυμίσει το μεγαλείο του, για να λάβει τα ηνία πάλι ο Gillan με τη σχεδόν αφηγηματική του ερμηνεία στο κατά τα άλλα σχετικά αδιάφορο «My New Movie». Είχα αναφέρει στην αρχή ότι το «Splat!» ισορροπεί ανάμεσα στο μοντέρνο και το κλασικό. Το ομώνυμο τραγούδι με το οποίο κλείνουν το άλμπουμ κάνει αυτό ακριβώς. Όλα τα όργανα έχουν τον χώρο τους, η σύνθεση παραμένει σφιχτή και ευχάριστη, ενώ η συνολική της αίσθηση περισσότερο αφήνει την εντύπωση ότι η μπάντα έχει ακόμη πράγματα να πει, παρά ότι πλησιάζει στο τέλος της διαδρομής της.

Οι DEEP PURPLE έχουν κερδίσει τον σεβασμό όλα αυτά τα χρόνια και το «Splat!» τους βοηθάει να τον διατηρήσουν αφού πιθανότατα είναι το καλύτερο άλμπουμ που έχουν κυκλοφορήσει εδώ και 2 δεκαετίες. Χωρίς να είναι κάποιο αριστούργημα, μας υπενθυμίζει ότι αν υπάρχει όρεξη και δημιουργική διάθεση, η ηλικία δεν παίζει κανένα ρόλο. Αναμφίβολα, η μεγάλη περιοδεία τους θα αποτελέσει ένα γερό crash test για τις φυσικές (και όχι τις καλλιτεχνικές) τους αντοχές και ελπίζουμε να συνεχίσουν για όσα περισσότερα χρόνια το αντέχουν.

★ 8,5/10
✍🏻 Κώστας Μπουντούκος