Υπάρχουν δίσκοι που τους ακούς, τους αξιολογείς και προχωράς παρακάτω. Και υπάρχουν δίσκοι που σε κάνουν να θέλεις να επιστρέψεις ξανά και ξανά σε αυτούς, όχι επειδή προσπαθούν να εντυπωσιάσουν, αλλά επειδή κάτι μέσα τους σε τραβάει.
Το “Neverending” των MONOLORD είναι ένας τέτοιος δίσκος.
Δεν είναι η πρώτη φορά που οι Σουηδοί παραδίδουν μια εξαιρετική δουλειά. Άλλωστε, εδώ και δεκατρία χρόνια αποτελούν ένα από τα πιο σταθερά ονόματα του σύγχρονου doom.
Αυτό που μου έκανε εντύπωση όμως στο “Neverending” είναι ότι, ενώ ακούγεται 100% MONOLORD, ταυτόχρονα μοιάζει διαφορετικό. Σαν μια μπάντα που κοιτάζει πίσω στη διαδρομή της, βλέπει όλα όσα έχει πετύχει και αποφασίζει να κρατήσει μόνο την ουσία.
Η συνεργασία με τη Sylvia Massy (Tool, System Of A Down, Johnny Cash μεταξύ πολλών άλλων) σίγουρα έπαιξε τον ρόλο της. Ο ήχος παραμένει βαρύς, γεμάτος από αυτά τα τεράστια riffs που αγαπήσαμε από τους MONOLORD, αλλά υπάρχει μια καθαρότητα και μια ισορροπία που προσωπικά δεν θυμάμαι να έχω ξανακούσει σε τέτοιο βαθμό σε δίσκο τους.
Από το πρώτο κιόλας άκουσμα του “Iodine” κατάλαβα ότι αυτή τη φορά η μπάντα είχε κάτι διαφορετικό να πει.
Όχι απαραίτητα μουσικά, αλλά συναισθηματικά. Όσο προχωρούσε ο δίσκος, τόσο περισσότερο ένιωθα ότι πίσω από τα riffs και τους ενισχυτές υπάρχουν τρεις άνθρωποι που θέλησαν να βάλουν περισσότερα από τον εαυτό τους στα τραγούδια.
Και αυτό φαίνεται κυρίως στους στίχους του Thomas Jäger. Αντί για τις πιο συνηθισμένες θεματολογίες του παρελθόντος, εδώ συναντάμε ιστορίες για ανθρώπινες σχέσεις, απώλειες, αλλαγές και δύσκολες στιγμές.
Δεν θα πω ότι το “Neverending” είναι ένας σκοτεινός δίσκος.
Είναι όμως ένας ειλικρινής δίσκος. Και πολλές φορές αυτό έχει μεγαλύτερη δύναμη.
Το κομμάτι που με άγγιξε περισσότερο ήταν το “You Bastard”. Ίσως γιατί πίσω από το groove και τη δύναμη της μουσικής κρύβεται ένα θέμα που δύσκολα αφήνει κάποιον ασυγκίνητο. Η οπτική εκείνου που μένει πίσω μετά από μια αυτοκτονία, ο θυμός, η απορία, το κενό. Δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις και οι MONOLORD δεν προσπαθούν να δώσουν καμία.
Απλά μεταφέρουν το συναίσθημα με τρόπο που σε κάνει να σταθείς και να ακούσεις προσεκτικά.
Όσο περισσότερο άκουγα το “Neverending”, τόσο περισσότερο ένιωθα ότι ακούω την πιο ώριμη εκδοχή των MONOLORD. Όχι επειδή έγιναν πιο τεχνικοί ή πιο πολύπλοκοι, αλλά επειδή ακούγονται πιο σίγουροι από ποτέ για το ποιοι είναι.
Και όταν φτάνει η ώρα για το ομώνυμο κλείσιμο, το “It’s Neverending”, έρχεται ακόμη μία έκπληξη. Για πρώτη φορά δεν ακούμε τον Thomas Jäger στα φωνητικά, αλλά τον Jörgen Sandström (Entombed, Grave, Domedagen, Firespawn), ο οποίος δίνει στο τραγούδι μια διαφορετική, πιο σκοτεινή διάσταση και κλείνει ιδανικά έναν δίσκο που έχει αρκετές μικρές εκπλήξεις για τους φίλους της μπάντας.
Μετά από πολλές ακροάσεις, αυτό που μου έμεινε περισσότερο δεν ήταν κάποιο συγκεκριμένο riff ή κάποιο refrain.
Ήταν η αίσθηση ότι οι MONOLORD έφτιαξαν έναν δίσκο που τους εκφράζει απόλυτα σε αυτή τη φάση της ζωής τους. Έναν δίσκο που δεν προσπαθεί να αποδείξει τίποτα σε κανέναν. Και ίσως γι’ αυτό τελικά καταφέρνει να πει τόσα πολλά.
8,5/10
Ντίνος Καρράς
