Μια δισκοκριτική που ήθελα να γράψω από τη στιγμή που κυκλοφόρησε ο δίσκος (27 Μαρτίου 2026), αλλά την καθυστέρησα σκόπιμα, καθώς είχε ήδη ανακοινωθεί η εμφάνισή τους στην Αθήνα στο Heavy Psych Fest και ήθελα πρώτα να τους δω ζωντανά.
Από το εξώφυλλο κιόλας, με το monster truck αισθητικής Mad Max και τον σχεδόν καρτουνίστικο «δήμιο» να κραδαίνει μεσαιωνικά όπλα, μπαίνεις άμεσα στο κλίμα.
Σε προϊδεάζει ήδη για το τι θα ακούσεις. Κάτι απίστευτα βαρύ αλλά και fun παράλληλα. Ένα heavy stoner συνονθύλευμα που θα ικανοποιήσει και τον πιο ψαγμένο ακροατή. Οι ίδιοι, άλλωστε, φρόντισαν να τονίσουν πως ο δίσκος ηχογραφήθηκε εξ ολοκλήρου με παλαιού τύπου εξοπλισμό και σε αναλογική ταινία, χωρίς samples ή εξομοιωτές ενισχυτών. Έτσι, για την καλτίλα της υπόθεσης.
Και πράγματι, οι Φινλανδοί το πετυχαίνουν. Το Approaching Doom, τρίτο άλμπουμ της μπάντας, είναι με διαφορά η πιο σκοτεινή και βαριά δουλειά τους μέχρι σήμερα. Ξεκινώντας από ένα πιο “by-the-book” stoner rock ύφος στο ομώνυμο ντεμπούτο τους το 2016, οι Monsternaut έδειξαν ήδη από το Enter The Storm (2018) μια διάθεση να σκληρύνουν τον ήχο τους, προσθέτοντας περισσότερη ένταση και ένα πιο υποχθόνιο υπόβαθρο.
Εδώ, όμως, η μετάβαση ολοκληρώνεται: πιο δεμένοι από ποτέ, με έντονες επιρροές από Fu Manchu και Down, παραδίδουν έναν δίσκο που σε πετάει κατευθείαν στη μέση της ερήμου για ένα ανελέητο, γκρουβάτο κυνηγητό.
Το «Black Blizzard», πρώτο single του άλμπουμ, δίνει από νωρίς το στίγμα. Ένα mid-tempo “οδοστρωτήρας” που σε πλακώνει μεθοδικά και έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός δυνατού live highlight. Κομμάτια όπως τα «Humana Stew» και «Demon Strikes» διατηρούν την ίδια ισορροπία ανάμεσα στη διασκέδαση και τη βαρύτητα, λειτουργώντας τόσο σε επίπεδο ακρόασης όσο και ως ιδανικό υλικό για mosh pit. Το ομότιτλο «Approaching Doom» ξεχωρίζει ως ένα πιο επικό, σχεδόν doom-oriented κομμάτι, που σε παρασύρει αβίαστα στο ρυθμό του.
Αξίζει να σημειωθεί πως τη μουσική έχει γράψει εξ ολοκλήρου ο Perttu Härkönen (μπάσο), τον οποίο είχα την ευκαιρία να γνωρίσω στο φεστιβάλ – και, ναι, πρόκειται για τρομερή τυπάρα. Στιχουργικά, η μπάντα δεν επιδιώκει την πολυπλοκότητα. Αντίθετα, κινείται σε πιο άμεσες, εικονοκεντρικές γραμμές, αγγίζοντας θεματικές όπως η επερχόμενη καταστροφή και η παρακμή της σύγχρονης κοινωνίας. Οι στίχοι ανήκουν εξ’ ολοκλήρου στον Tuomas Heiskanen (φωνή/κιθάρα) και λειτουργούν περισσότερο ως προέκταση του groove παρά ως αυτόνομο αφηγηματικό στοιχείο.
Συνολικά, το Approaching Doom είναι μια υπενθύμιση ότι δεν χρειάζεται η τελευταία λέξη της τεχνολογίας για να γράψεις έναν δυνατό δίσκο. Μεράκι, αγάπη για τη σκηνή και έμπνευση αρκούν για να δημιουργήσεις μουσική που σε πιάνει από τον λαιμό και σε κάνει να κοπανιέσαι.
Over-the-top stoner αισθητική; Τσεκ ✔
Riffs που σε αρπάζουν από τα μούτρα; Τσεκ ✔
Στίχοι που μυρίζουν τέλος του κόσμου; Τσεκ ✔
Ντίνος Καρράς
8/10
