Εκεί που το μαύρο του διαστήματος συναντά τις επικές συμφωνίες της αβύσσου, οι Sinistrous Mist υψώνουν το δικό τους ανάστημα. Με το ντεμπούτο άλμπουμ τους “A Voice Through Constellations” να ηχεί σαν μια μεγαλειώδης επιστροφή στις χρυσές μέρες του Majestic Black Metal, η μπάντα από την Αθήνα μας προσκαλεί σε ένα ταξίδι πέρα από τα γήινα όρια. Σήμερα, στο Sound Stories by Jo και στο metalwar.gr, συνομιλούμε με τους αρχιτέκτονες αυτού του κοσμικού σκότους για τις συμφωνικές τους επιρροές, την εμπειρία του Temple και το όραμα πίσω από την ομίχλη.

Jo: Πάνο, το project ξεκίνησε το 2022 ως προσωπικό σου όραμα. Ποιο ήταν το “κάλεσμα” που σε έκανε να νιώσεις ότι η ελληνική σκηνή χρειάζεται ξανά αυτόν τον Majestic/Symphonic ήχο που μεσουράνησε στα τέλη των 90s?
Πάνος: Πρωτίστως ευχαριστούμε πολύ για τη συνέντευξη και την παρουσίαση του Συγκροτήματός μας και του Ντεμπούτου Άλμπουμ μας. Θα σας απαντήσω λοιπόν για τον Majestic ήχο του συγκροτήματος, που ήταν ο πρωταρχικός στόχος, και χαίρομαι πολύ που επετεύχθη. Οι επιρροές μου είναι ποικίλες. Είμαι αρκετά χαρούμενος που αυτόν τον ήχο τον γνώρισα από την απαρχή του, την δεκαετία του ’90. Είμαι 47 ετών και ακούω Metal από την εποχή του Ram It Down και του No Prayer For The Dying όπου άρχισα να αγοράζω τότε κασέτες! Όταν λοιπόν οι μπάντες όπως οι Bal-Sagoth, Limbonic Art, Dimmu Borgir αλλά και οι Cradle Of Filth έπαιξαν αυτό το διαφορετικό Black Metal, με ενθουσίασε ιδιαίτερα! Ενθουσίασε όλο το Μεταλλικό κοινό! Παράλληλα όμως άκουγα (και συνεχίζω να ακούω) και μελωδικό Heavy Metal όπως Pretty Maids, Praying Mantis, Crazy Lixx, Def Leppard, εννοείται οι κλασσικοί Judas Priest/Iron Maiden και πολλές άλλες μπάντες του ίδιου στυλ. Άρα λοιπόν μουσικά είμαι σε δύο άκρα με αποτέλεσμα να συνθέτω Black Metal μεν, πολύ μελωδικό δε, το οποίο μετουσιώθηκε σε Majestic.

Jo: Το ντεμπούτο σας άλμπουμ κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 2026. Ποια είναι αυτή η «φωνή μέσα από τους αστερισμούς»? Είναι μια κραυγή απόγνωσης προς το σύμπαν ή ένα μήνυμα κυριαρχίας?
Γιώργος: Το A Voice Through Constellations δεν είναι ούτε κραυγή ούτε δήλωση δύναμης. Είναι περισσότερο ένα κάλεσμα — κάτι που ξεκινά από εμάς, αλλά δεν τελειώνει σε εμάς. Υπάρχει αυτή η αίσθηση ότι απευθύνεσαι σε κάτι που δεν μπορείς να ορίσεις. Κάτι που ίσως να είναι ήδη εκεί, πέρα από τις έννοιες που χρησιμοποιούμε για να το περιγράψουμε. Προσπαθούμε να του δώσουμε μορφή, να το ονομάσουμε, αλλά κάθε τέτοια προσπάθεια είναι απλώς μια αντανάκλαση της δικής μας κατανόησης. Ακόμα και όλη αυτή η παράδοση γύρω από το απόκοσμο — κείμενα, σύμβολα, τελετουργίες — μοιάζει περισσότερο με ίχνη παρά με απαντήσεις. Σαν να κοιτάς κάτι μέσα από στρώματα μεταφράσεων, χωρίς ποτέ να φτάνεις στον πυρήνα. Οπότε αυτή η “φωνή” δεν είναι απαραίτητα κάτι που μιλά ξεκάθαρα. Είναι κάτι που υπάρχει στο όριο της αντίληψης — και το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να στραφείς προς τα εκεί και να ακούσεις, χωρίς να είσαι σίγουρος τι ακριβώς ακούς. Και ίσως αυτό είναι το πιο ειλικρινές σημείο: ότι δεν ξέρουμε τι υπάρχει εκεί έξω. Αλλά συνεχίζουμε να καλούμε… και να ακούμε.

Jo: Ο ήχος σας αναβλύζει μια έντονη νοσταλγία για τη χρυσή εποχή των Limbonic Art και των πρώιμων Dimmu Borgir. Πώς καταφέρνετε να κρατάτε αυτόν τον Majestic χαρακτήρα ζωντανό το 2026, χωρίς να ακούγεται σαν μια απλή αναπαραγωγή του παρελθόντος?
Πάνος: Ο στόχος κάθε μουσικού που σέβεται τον εαυτό του είναι να μην αντιγράφει. Το ερέθισμα ναι μεν υπάρχει από αυτές τις μπάντες αλλά τα ακούσματα μου είναι πολλά. Anime που έχουν εξαιρετικά soundtrack και αρκετή κλασική μουσική. Αυτές είναι οι βάσεις των επιρροών μου γι’ αυτό και δεν ακούγεται κάτι όμοιο με το παρελθόν. Προσπαθώ να δημιουργώ νέες μελωδίες και όχι να πατάω σε σίγουρες λύσεις. Επίσης δεν είμαι οπαδός του πρωίμου Black Metal ήχου. Μου αρέσει το μοντέρνο ηχόχρωμα. Με λίγα λόγια οι κιθάρες και τα τύμπανα μας έχουν Heavy Metal ηχόχρωμα με Black Metal παίξιμο από τους μουσικούς.

Jo: Πάνο, Στο Majestic Black Metal, τα πλήκτρα είναι ο πρωταγωνιστής. Πώς καταφέρνεις να χτίζεις αυτές τις τεράστιες ηχητικές στρώσεις χωρίς να χάνεται η επιθετικότητα που απαιτεί το Black Metal?
Πάνος: Αυτό είναι κάτι δύσκολο η αλήθεια είναι. Όλοι οι μουσικοί θέλουμε να ακούγονται όλα καθαρά και ευανάγνωστα αλλά δεν είναι εύκολο. Εδώ παίζει ρόλο ο ηχολήπτης που θα σου δώσει την κατάλληλη συμβουλή. Βέβαια η εμπειρία υπάρχει γιατί δεν είναι η πρώτη ηχογράφηση Άλμπουμ που έχω κάνει, αλλά πάντα το παζλ είναι δύσκολο. Πολλές ώρες λοιπόν υπομονής, επίμονης και λογικής σκέψης για να υπάρχει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Και θα σας πω τούτο: Τα μαθηματικά δεν απέχουν και πολύ από το να έχεις 10 κανάλια πλήκτρα και να τα κάνεις να ακούγονται τόσο ισοσταθμισμένα ώστε ο ακροατής να ακούει καλά την βάση, η οποία είναι οι κιθάρες, γιατί ο βασικός παρονομαστής είναι το Metal και δεν θέλουμε να χαθεί αυτό.

Jo: Λευτέρη, σε έναν ήχο τόσο «φορτωμένο» με πλήκτρα και κιθάρες, ποιος είναι ο ρόλος του μπάσου? Λειτουργεί ως ο συνεκτικός κρίκος που κρατάει τη μπάντα στη γη ή συμμετέχει και αυτό στη δημιουργία της απόκοσμης ατμόσφαιρας?
Λευτέρης: Το μπάσο είναι εξ ορισμού αδικημένο μουσικό όργανο. Η δουλειά του δεν είναι σχεδόν ποτέ να πρωταγωνιστεί. Ο πρωταρχικός ρόλος του είναι, μαζί με τα τύμπανα, να χτίζει τα θεμέλια πάνω στα οποία θα «ζωγραφίσουν» τα λοιπά όργανα. Συμπεριλαμβανομένων των φωνητικών που τα θεωρώ μουσικό όργανο. Στη δική μας μπάντα, θέλω να πιστεύω ότι το μπάσο μου είναι η κόλλα που γεμίζει κενά και φροντίζει η 5άδα που ηχογραφεί ή η 6άδα που παίζει ζωντανά να ακούγεται ως μία οντότητα, όχι σαν μεμονωμένα άτομα που παίζουν ταυτόχρονα. Μεγάλη διαφορά το ένα με το άλλο.
Όσο για την ατμόσφαιρα, τα πλήκτρα εμπλουτίζουν τόσο πολύ τις ηχητικές συχνότητές μας πού δεν υπάρχει ανάγκη για περαιτέρω πειράματα. Η απόσταση μεταξύ εμπλουτισμού και υπερφόρτωσης είναι μία τρίχα.

Jo: Δημήτρη, στα τύμπανα καλείσαι να ισορροπήσεις ανάμεσα στα blast beats και τα πιο ατμοσφαιρικά περάσματα. Πόσο προκλητικό είναι να διατηρείς το “Groove” σε έναν δίσκο που είναι τόσο γεμάτος από ενορχηστρώσεις?
Δημήτρης: Στο είδος της μουσικής μας οι εναλλαγές μεταξύ blast beat και ατμοσφαιρικού είναι πολύ συχνές και έτσι το groove κρατιέται ώστε να μην είναι μονότονο. Τώρα όσον αφορά τα κομμάτια μας ευτυχώς έχουν ενορχήστρωση γεμάτη αλλαγές οπότε είμαι πολύ χαρούμενος με αυτό

Jo: Γιώργο, η ένταξη σου στην μπάντα το 2023 θεωρήθηκε το «τελευταίο κομμάτι του παζλ». Πώς προσεγγίζεις την ερμηνεία σου στο “A Voice Through Constellations” ώστε να ισορροπείς ανάμεσα στην ωμή επιθετικότητα και τον «Majestic» χαρακτήρα των πλήκτρων του Πάνου? Υπάρχουν συγκεκριμένες τεχνικές ή επιρροές που σε βοήθησαν να δώσεις αυτό το απόκοσμο βάθος στα φωνητικά?
Γιώργος: Σε αυτό το κομμάτι, ένιωσα ότι η φωνή δεν πρέπει να ηγηθεί — πρέπει να χαθεί. Να γίνει μέρος αυτού του κοσμικού ρεύματος που ήδη υπάρχει. Τα πλήκτρα χτίζουν κάτι τεράστιο, σχεδόν απρόσιτο… σαν να κοιτάς κάτι που δεν μπορείς να αγγίξεις. Εκεί δεν μπορείς να μπεις με “καθαρή” επιθετικότητα μόνο — πρέπει να αφήσεις χώρο, να αναπνεύσει το σύμπαν του κομματιού. Οπότε δούλεψα πολύ με αποστάσεις. Άλλοτε η φωνή έρχεται μπροστά σαν ρήγμα, κι άλλοτε τραβιέται πίσω, σαν να διαλύεται μέσα στον ήχο. Η επιθετικότητα εδώ είναι περισσότερο διάβρωση παρά έκρηξη. Δεν είναι κάτι άμεσο — είναι κάτι που σε τρώει αργά, που σε τραβάει πιο βαθιά όσο προχωράει το κομμάτι. Και ο majestic χαρακτήρας… είναι αυτή η αίσθηση του απέραντου, που σε κάνει να νιώθεις μικρός μέσα του. Τεχνικά, έπαιξα πολύ με υφές — όχι μόνο ένταση. Άφησα τη φωνή να “σπάει”, να γίνεται πιο άυλη σε σημεία, σχεδόν σαν ανάμνηση ή ηχώ. Δεν ήθελα να ακούγεται σαν κάτι απόλυτα ανθρώπινο, αλλά σαν κάτι που υπάρχει ήδη μέσα στον χώρο του κομματιού. Ο στόχος μου δεν ήταν να ξεχωρίσω από τη μουσική — αλλά να χαθώ μέσα της. Να γίνει η φωνή ένα ακόμα στρώμα, κάτι που δεν το πιάνεις αμέσως, αλλά το νιώθεις να σε περιβάλλει.

Jo: Το εξώφυλλο του A Voice Through Constellations είναι η πρώτη επαφή του ακροατή με τον κόσμο σας. Ποιο είναι το κεντρικό κόνσεπτ πίσω από το artwork και πώς αυτό οπτικοποιεί τις “φωνές” και τους “αστερισμούς” που περιγράφετε μουσικά?
Λευτέρης: Η αλήθεια είναι πώς το εξώφυλλο επιλέχθηκε πριν αποφασιστεί ο τίτλος του άλμπουμ. Συνεπώς δεν αντικατοπτρίζει επακριβώς τους στίχους του συγκεκριμένου κομματιού και την υπερκόσμια/συμπαντική διάσταση των στίχων του. Οπτικοποιεί όμως την ανάγκη για αναζήτηση όχι της φωνής, αλλά της πηγής της φωνής που ακούμε όλοι μας κάποια στιγμή στη ζωή μας. Και αναφέρομαι σε εκείνη τη φωνή που μας κάνει να αμφισβητήσουμε θέσφατα που είχαν χαραχθεί στο μυαλό μας και είχαν αραχνιάσει. Δεν έχει να κάνει με το καλό και το κακό, που έτσι κι αλλιώς είναι υποκειμενικές έννοιες, αλλά με την ανάγκη να μελετήσουμε «κάτι άλλο». Κάτι διαφορετικό από τις ριζωμένες απόψεις μας. Ο χαρακτήρας στο εξώφυλλο, λοιπόν, άκουσε τη φωνή, την ακολούθησε και μέσα από δυσκολίες και με πολύ κόπο, έφτασε στον προορισμό του.

Jo: Πολλά σημεία του δίσκου θυμίζουν soundtrack ταινίας τρόμου ή επικής φαντασίας. Αν οι Sinistrous Mist έπρεπε να «ντύσουν» οπτικά τη μουσική τους με ένα video clip, τι είδους αισθητική θα επιλέγατε? Προτιμάτε το μινιμαλιστικό σκοτάδι ή μια υπερπαραγωγή με έντονα συμβολικά στοιχεία?
Λευτέρης: Πωωωω… δύο κατευθύνσεις εξίσου γοητευτικές. Το φαντασιόπληκτο κομμάτι μου ουρλιάζει για μαγικούς κόσμους, διαστημικούς, αστρικούς, αλλά και υπόγειους, ψυχοπλακωτικούς, με εικόνες ζοφερές και υπερρεαλιστικές. Αλλά το σαπιο μέταλλο κομμάτι μου λέει «όχι». Σκότος και ατμόσφαιρα σε άσπρο/μαύρο. Αυτό θα επιλέξω. Η μουσική είναι επαρκώς πλούσια. Δεν νιώθω εν τέλει την ανάγκη για κάποια εντυπωσιακή οπτική αναπαράσταση.

Jo: Πόσο εύκολο είναι να επικοινωνήσετε τις μουσικές σας ιδέες μέσα στο studio? Υπήρξε κάποιο κομμάτι στο άλμπουμ που σας παίδεψε ιδιαίτερα μέχρι να βρείτε την ισορροπία ανάμεσα στο μπάσο και τις ενορχηστρώσεις?
Πάνος: Όλα τα κομμάτια μας παίδεψαν αλλά πιστεύω πως άξιζε. Δυστυχώς όπως είπατε τα δυο όργανα που συγκρούονται μεταξύ τους είναι το μπάσο και οι ενορχηστρώσεις. Για να αποδοθεί λοιπόν σωστά το ‘’Μαγευτικό’’ στοιχείο του Άλμπουμ και το ηχόχρωμα που μας χαρακτηρίζει έπρεπε το μπάσο να ‘’πέσει’’ λίγο από τα υπόλοιπα όργανα. Παρόλα αυτά θεωρώ πως στα περισσότερα σημεία του Άλμπουμ το μπάσο είναι ηχητικά εμφανές είτε όταν παίζει σε διαφορετικές μελωδικές γραμμές από τις κιθάρες, είτε όταν παίζει και μόνο του, γιατί υπάρχει κι ένα σημείο στο Άλμπουμ που παίζει μόνο το μπάσο! Σπάνιο για Black Metal συγκρότημα!

Jo: Η μίξη ενός συμφωνικού Black Metal άλμπουμ είναι μια σπαζοκεφαλιά. Πόσο χρόνο αφιερώσατε για να βρείτε τις σωστές συχνότητες, ώστε τα πλήκτρα να μην «καταπίνουν» την οργή των φωνητικών και της κιθάρας?
Πάνος: Όταν δεν πατάνε στις ίδιες κλίμακες τα όργανα τότε έχουμε ένα πιο ‘’καθαρό’’ αποτέλεσμα. Σπαζοκεφαλιά μεν, αλλά γνωρίζαμε την λύση εξαρχής. Ίσως να βοηθάει ότι δεν είμαι αυτοδίδακτος μουσικός και γνωρίζω Αρμονία – Αντίστιξη κι έτσι το προσάρμοσα στο πεντάγραμμο με τις σωστές κλίμακες. Αυτό θα έλεγα ήταν η μόνη εύκολη σπαζοκεφαλιά γιατί έχω μουσικές γνώσεις. Η λύση ήταν εύκολη.

Jo: Μετά την εμφάνισή σας στο Temple, πώς νιώθετε ότι μεταφράζεται η “Majestic” ατμόσφαιρα του studio σε έναν κλειστό συναυλιακό χώρο? Είναι η ενέργεια του κόσμου που κάνει τα κομμάτια πιο επιθετικά live?
Λευτέρης: Είναι ο ενθουσιασμός και η φωνή του κόσμου που δίνουν ενέργεια στη μπάντα επί σκηνής. Σε συνδυασμό με τη δική μας ανυπομονησία, τα τραγούδια μας μάλλον γίνονται λίγο πιο τραχιά (άντε, ίσως και λίγο πιο γρήγορα) κάτι το οποίο δεν είναι απαραίτητα κατακριτέο αφού κανείς δεν θέλει να ακούσει τον κρυστάλλινο ήχο του CD σε μια ζωντανή εμφάνιση! Ο πολυεπίπεδος ήχος μας προφανώς και βγαίνει πιο συμπυκνωμένος, προσπαθούμε όμως να μεταδώσουμε τις συνθέσεις αυτούσιες, καλυμμένες ωστόσο από το απαραίτητο πέπλο ωμής δύναμης που είναι η πεμπτουσία των live.

Jo (+1): Αν το A Voice Through Constellations ήταν ένα ηχητικό σήμα που ταξιδεύει στο κενό του διαστήματος, ποιος θα θέλατε να είναι ο τελικός του παραλήπτης και τι θα θέλατε να νιώσει ακούγοντάς το?
Λευτέρης: Δεν έχει επιθυμητό τελικό παραλήπτη η μουσική μας. Έχει επιθυμητή αντίδραση. Όποιος την ακούσει να την ευχαριστηθεί. Τόσο πολύ, ώστε να νιώσει την ανάγκη να την ξανακούσει. Αυτό θέλουμε ως μπάντα και ως άνθρωποι και αυτός είναι ο λόγος ύπαρξης του CD. Να ακούει ο κόσμος Sinistrous Mist και να ευχαριστιέται η ψυχή του. Από την πλευρά μας, μια καλή κουβέντα είναι η μεγαλύτερη επιβράβευση που μπορούμε να λάβουμε από αυτή την προσπάθειά μας.

Jo: Storming the Gates Festival: Πρόσφατα εμφανιστήκατε στο Storming the Gates στην Αθήνα. Πώς βιώσατε την ενέργεια του κοινού σε ένα τόσο εξειδικευμένο φεστιβάλ και κατά πόσο η ανταπόκριση του κόσμου εκεί εκείνη τη βραδιά επηρέασε την ψυχολογία της μπάντας για τα επόμενα βήματά σας?
Πάνος: Στο Storming The Gates πραγματοποιήθηκε η 2η ζωντανή μας εμφάνιση και δεν σας κρύβω πως υπήρχαν διαφορές ως προς το κοινό. Θετικές σίγουρα! Τωρα πλεον το Αλμπουμ μας έχει αρχίσει να ακούγεται, είτε από το ότι έχουμε πουλήσει αρκετά CD είτε επειδή έχει κυκλοφορήσει και στο YouTube μέσα από κάποια κανάλια. Δηλαδή είχαμε ενεργή συμμετοχή και αυτό μας χαροποίησε ιδιαίτερα. Ο κόσμος αρχίζει πλεόν να γνωρίζει τα κομμάτια αφού το ‘’A Voice Through Constellations’’ έχει κυκλοφορήσει από τις 14 Φεβρουάριου .

Οι Sinistrous Mist μας απέδειξαν ότι η μελωδία μπορεί να είναι εξίσου “τρομακτική” και επιβλητική με την ωμή βία. Σας ευχαριστούμε για την ατμοσφαιρική αυτή κουβέντα και για τη φωνή που μας χαρίσατε μέσα από τους αστερισμούς σας.

Συνέντευξη – κείμενο: Joanna Gonas