Προερχόμενοι από την πρωτοποριακή metal σκηνή της Αυστραλίας και ξεπερνώντας τα όρια του συμφωνικού modern metal, οι ANA επιστρέφουν με την πιο έντονη δουλειά τους μέχρι σήμερα. Με το νέο τους single Motivated by Death και την εντυπωσιακή οπτική εμπειρία του Shadow of Life, μας προσκαλούν σε έναν κόσμο φωτός και σκοταδιού. Σήμερα, στο Sound Stories by Jo και το metalwar.gr, συζητάμε για τη φιλοσοφία, την τέχνη και το κινηματογραφικό μέλλον των ANA.
12+1 ερωτήσεις
Jo: Καλώς ήρθατε στο Sound Stories by Jo και το Metal War! Anna, είναι πραγματική χαρά να σας έχουμε μαζί μας. Πρώτα απ’ όλα, ευχαριστούμε που μοιράζεστε την τέχνη σας μαζί μας. Το επερχόμενο full-length άλμπουμ σας, Motivated by Death (κυκλοφορεί στις 29 Μαΐου μέσω της Eclipse Records), ακούγεται απίστευτα δυναμικό. Πώς θα περιγράφατε την «αναγέννηση» των ANA μέσα από αυτόν τον δίσκο;
Anna: Γεια σου Jo, ευχαριστούμε που βρήκες χρόνο να μιλήσεις μαζί μας. Το Motivated by Death είναι ένα άλμπουμ που πραγματικά αντιπροσωπεύει το ποιοι είμαστε ως μπάντα. Το γράψαμε πολύ γρήγορα, σχεδόν αμέσως μετά την περιοδεία μας στην Ιαπωνία πέρσι. Κάθε μέλος έδωσε όλο του τον εαυτό σε αυτόν τον δίσκο και είμαστε πολύ περήφανοι για το αποτέλεσμα.
Jo: Το νέο σας video για το Shadow of Life είναι μια κινηματογραφική εμπειρία με έντονη αισθητική εμπνευσμένη από το Matrix των ‘90s. Πώς συμπληρώνει αυτή η couture metal οπτική αφήγηση τα στιχουργικά θέματα του τραγουδιού;
Anna: Πάντα αγαπούσα τη μόδα και το να ντυνόμαστε ιδιαίτερα για τα videos και τη σκηνή είναι κάτι που όλοι απολαμβάνουμε. Το Matrix ήταν μία από τις πιο εμβληματικές ταινίες της παιδικής μας ηλικίας και ο Keanu Reeves είναι ένας από τους αγαπημένους μου ηθοποιούς. Τα κοστούμια είναι απλώς ένας ακόμη τρόπος για να εκφράσει ο καθένας μας το προσωπικό του στυλ και τις επιρροές του.
Jo: Παρά τον τίτλο, έχετε αναφέρει ότι η μπάντα δεν εστιάζει στη νοσηρότητα, αλλά αντιμετωπίζει τον θάνατο ως μια ζωτική σκιά που δίνει μορφή στη ζωή. Πώς επηρεάζει αυτή η φιλοσοφία τη δημιουργικότητά σας καθημερινά;
Anna: Το να έχουμε συνεχώς επίγνωση του θανάτου μάς βοηθά να παραμένουμε κινητοποιημένοι και να μην επαναπαυόμαστε. Δεν κάνουμε πραγματικά διαλείμματα, γιατί η δημιουργία όλων των πτυχών της μπάντας είναι η μεγαλύτερη χαρά της ζωής μας.
Jo: Anna, το φωνητικό σου εύρος αποτελεί τη βάση της ατμοσφαιρικής δύναμης της μπάντας. Πώς καταφέρνεις να αγγίζεις τα βαθιά συναισθήματα κομματιών όπως το Papa —που είναι ένα πολύ προσωπικό tribute— διατηρώντας παράλληλα την τεχνική ακρίβεια της οπερατικής σου εκπαίδευσης;
Anna: Αυτή η ισορροπία είναι κάτι πάνω στο οποίο δουλεύω συνεχώς. Το οπερατικό μου υπόβαθρο με έχει κάνει κάπως εμμονική με την τέλεια εκτέλεση, αλλά ο Josh με βοήθησε να αφεθώ περισσότερο και να επιτρέψω στα συναισθήματα να βγαίνουν πιο αυθόρμητα τη στιγμή της ερμηνείας.
Jo: Περιγράφετε το στυλ σας ως couture metal, συνδυάζοντας υψηλή μόδα με συμφωνικό μεγαλείο. Πώς βοήθησε η συνεργασία με τον φωτογράφο/σκηνοθέτη Peter Coulson στη διαμόρφωση αυτής της ιδιαίτερης οπτικής ταυτότητας για το νέο άλμπουμ;
Anna: Συνεργάζομαι με τον Peter εδώ και αρκετά χρόνια σε φωτογραφίσεις και του έχω απόλυτη εμπιστοσύνη. Αυτού του είδους η χημεία είναι σπάνια, αλλά όταν δουλεύουμε μαζί, όλα γίνονται αβίαστα και το αποτέλεσμα είναι πάντα εντυπωσιακό.
Jo: Πώς ξεκίνησε η σύνθεση του Shadow of Life ή του προκλητικού Hate Me; Ήταν μια συγκεκριμένη ορχηστρική ιδέα από εσένα και τον Josh Mak ή ένα στιχουργικό concept που έδωσε την αρχική ώθηση;
Anna: Το Shadow of Life ξεκίνησε από μια στιχουργική ιδέα που είχα εγώ και το Hate Me από μια ιδέα που είχε ο Josh. Εξαρτάται από το τραγούδι, αλλά συχνά το στιχουργικό concept είναι η αφετηρία μας.
Jo: Τα μέλη της μπάντας εμφανίζονται ως μασκοφόροι υπεράνθρωποι. Πιστεύετε ότι αυτή η ανωνυμία βοηθά το κοινό να επικεντρώνεται περισσότερο στην ουσία της τέχνης και όχι στα πρόσωπα πίσω από αυτήν;
Josh: Ως μουσικοί, οι μάσκες μάς βοηθούν να συγκεντρωνόμαστε. Χωρίς τη φωνή ή το πρόσωπό μας, μπορούμε να «μιλήσουμε» μόνο μέσω των οργάνων μας. Αυτό μας κάνει πιο προσεκτικούς στο τι και πώς παίζουμε live. Οι νότες είναι σαν λέξεις· συχνά λίγες σωστά επιλεγμένες μπορούν να πουν περισσότερα από πολλές πολύπλοκες.
Jo: Οι ANA είναι κάτι περισσότερο από μουσική· περιλαμβάνουν επίσημη σειρά comic και το ντοκιμαντέρ Watch Me As I Rise. Πώς αλληλεπιδρούν αυτά τα διαφορετικά μέσα ώστε να αφηγηθούν ολόκληρο το σύμπαν των ANA;
Josh: Το comic βασίζεται στη μπάντα και, παρότι είναι έργο μυθοπλασίας, αντλεί έντονα στοιχεία από πραγματικούς ανθρώπους, γεγονότα και χαρακτήρες. Οι προσωπικότητες των μελών αναπτύσσονται εκεί πολύ περισσότερο απ’ όσο μπορούμε να δείξουμε μέσα από ένα live ή ένα τραγούδι. Το ντοκιμαντέρ σε πηγαίνει πίσω από τις σκηνές και στον δρόμο μαζί μας, δείχνοντας τη δουλειά και τις αμέτρητες ώρες που απαιτούνται μέχρι το τελικό αποτέλεσμα. Δεν είναι απλώς μια ιστορία για μια μπάντα· είναι μια ανθρώπινη ιστορία με την οποία μπορεί να ταυτιστεί ο καθένας.
Jo: Η συνεργασία με τον Chris Themelco για engineering/mixing και τον Thomas Plec Johansson για mastering είναι μια επιλογή υψηλού επιπέδου. Ποιος ήταν ο σημαντικότερος ηχητικός στόχος που θέλατε να πετύχετε στο νέο άλμπουμ;
Josh: Ξέρω ότι ακούγεται κλισέ, αλλά ο στόχος μας ήταν να ακουγόμαστε σαν τον εαυτό μας. Προσπαθούμε να ηχογραφούμε μουσική όσο το δυνατόν πιο κοντά σε αυτό που αποδίδουμε live, καθώς δεν βασιζόμαστε σε playback tracks στις εμφανίσεις μας. Αυτό σημαίνει ότι οι ήχοι και οι ενορχηστρώσεις πρέπει να είναι πολύ προσεγμένες. Ο Chris και ο Plec το καταλαβαίνουν απόλυτα και συνεργάζονται μαζί μας για να το πετύχουμε.
Jo: Βασισμένοι στη Μελβούρνη, έχετε αναφέρει ότι οι ANA διαθέτουν μια ξεχωριστή αυστραλιανή ταυτότητα. Πώς επηρεάζει η τοπική σκηνή τον ήχο σας σε σύγκριση με τα παραδοσιακά ευρωπαϊκά συμφωνικά metal σχήματα;
Josh: Εμπνεόμαστε ο ένας από τον άλλον μέσα στη μπάντα. Κάνουμε πολλές πρόβες μαζί και μεγάλο μέρος αυτού του χρόνου το αφιερώνουμε σε αυτοσχεδιασμούς. Δεν πιστεύω ότι επηρεαζόμαστε άμεσα από τη σκηνή, αλλά ίσως είναι η κουλτούρα και ο τρόπος ζωής εδώ που περνούν μέσα στη μουσική μας.
Jo: Από το “love/hate circus” της μουσικής βιομηχανίας στο Hate Me μέχρι τις τοξικές σχέσεις του Sick Love, οι στίχοι σας είναι πολύ ωμοί και ειλικρινείς. Είναι δύσκολο να είστε τόσο ανοιχτοί με το κοινό σας;
Anna: Για μένα δεν είναι δύσκολο να είμαι ειλικρινής, γιατί αν εγώ δεν πιστεύω σε αυτά που λέω, πώς μπορεί να τα πιστέψει το κοινό; Όλοι οι στίχοι μας, είτε μιλούν για κάτι όμορφο είτε για κάτι σκοτεινό, είναι αυθεντικοί και πιστεύω ότι αυτό είναι που κάνει τη ζωή όμορφη.
Jo: Μετά την ευρωπαϊκή σας περιοδεία στις αρχές του 2025, ποια είναι τα επόμενα βήματα μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ στις 29 Μαΐου; Υπάρχουν σχέδια για περισσότερα couture live rituals σε όλο τον κόσμο;
Josh: Ξεκινάμε την περιοδεία με 4 χώρες και 12 εμφανίσεις μέσα στον Μάιο: Σιγκαπούρη, Ταϊλάνδη, Νότια Κορέα και Ιαπωνία. Υπάρχουν σχέδια και για νέα περιοδεία αργότερα μέσα στη χρονιά, αλλά προς το παρόν οι χώρες δεν έχουν επιβεβαιωθεί. Μπορώ όμως να πω ότι πιθανότατα θα είναι μια χώρα στην οποία δεν έχουμε ξαναπαίξει.
Jo (+1): Η τελευταία σκέψη: Αν το Shadow of Life ήταν το τελευταίο μήνυμα που θα άφηναν οι ANA στον κόσμο, ποια είναι η μία αλήθεια για την ανθρώπινη φύση που θα θέλατε να αποκαλύπτει;
Anna: Πρέπει πάντα να κυνηγάς τα όνειρά σου. Το αν θα τα πετύχουμε ή όχι δεν είναι το σημαντικότερο. Το ταξίδι της προσπάθειας είναι καλύτερο από το να κοιτάς πίσω με μετάνοια.
Οι ANA συνεχίζουν να αποδεικνύουν ότι το metal μπορεί να είναι ταυτόχρονα βίαιο και συγκλονιστικά όμορφο. Τους ευχαριστούμε για τον χρόνο και το όραμά τους. Φροντίστε να δείτε το Shadow of Life και να ακολουθήσετε το ταξίδι τους στα βάθη της ψυχής.
Με εκτίμηση,
Josh Mak
Συνέντευξη – Κείμενο: Joanna Gonas
