Ανταπόκριση: Blackbriar, Oceandvst (Fuzz Club

Αν κάποιοι Ευρωπαίοι γνωρίζουν καλά τα μυστικά του συμφωνικού metal, αυτοί είναι αναμφίβολα οι Ολλανδοί. Έτσι, όταν ανακοινώθηκε η επίσκεψη των BLACKBRIAR στη χώρα μας, η παρουσία μου στο Fuzz Club ήταν ουσιαστικά επιβεβλημένη. Το συμφωνικό metal μπορεί τα τελευταία χρόνια να δυσκολεύεται να βρει τον χώρο του ανάμεσα στα διαχρονικά είδη του metal, όπως το black, το death, το heavy και το thrash, αλλά και στις πιο σύγχρονες εκφάνσεις του, όπως το metalcore. Οι μπάντες που συνεχίζουν να το υπηρετούν καλούνται να αναζητήσουν νέους τρόπους ώστε να ξεχωρίσουν, ξεφεύγοντας από την απόλυτα ασφαλή συνταγή και ενσωματώνοντας νέες ιδέες και μικρές, αλλά ουσιαστικές, διαφοροποιήσεις στον ήχο τους. Οι BLACKBRIAR είναι μία από αυτές.

Πριν όμως φτάσουμε στους Ολλανδούς, οι Θεσσαλονικείς OCEANDVST είχαν αναλάβει να υποδεχθούν το κοινό που είχε φτάσει από νωρίς στο Fuzz. Και μπορεί η προσέλευση εκείνη την ώρα να μην ήταν ιδιαίτερα μεγάλη, όμως η μπάντα ανέβηκε στη σκηνή με αγνό ενθουσιασμό, αφοπλιστική ειλικρίνεια και εμφανή διάθεση να κερδίσει κάθε έναν από τους παρευρισκόμενους.

Όλα αυτά αποτυπώνονταν με τον καλύτερο τρόπο στο καθαρό και γεμάτο πάθος βλέμμα της τραγουδίστριας Χρύσας Τσακίρη. Με αστείρευτη ενέργεια, η frontwoman των OCEANDVST κινήθηκε διαρκώς πάνω στη σκηνή, επικοινωνώντας με το κοινό και δίνοντας από την πρώτη στιγμή τον τόνο μιας εμφάνισης που δεν άφησε αδιάφορο κανέναν.

Το set βασίστηκε στο περσινό «Death Is an Open Door», ενώ ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσίασαν οι δύο διασκευές που επέλεξαν. Αρχικά, το «All the Things She Said» των t.A.T.u., ένα από τα χαρακτηριστικότερα τραγούδια των ’00s, και στη συνέχεια το «Going Under» των EVANESCENCE. Προσωπικά, πάντα θεωρώ ενδιαφέρουσα την επιλογή συγκροτημάτων να πειραματίζονται με γνωστές διασκευές και να τις εντάσσουν στο συναυλιακό τους πρόγραμμα, ειδικά όταν καταφέρνουν να τους προσδώσουν τη δική τους ταυτότητα. Κάτι τέτοιο απαιτεί θάρρος και (καλώς εννοούμενο) θράσος.

Όπως ανέφερε η ίδια η Χρύσα από τη σκηνή, η περιοδεία με τους BLACKBRIAR ήταν η δεύτερη ευρωπαϊκή περιοδεία των OCEANDVST μέσα στο 2026 και η συσσωρευμένη εμπειρία ήταν πλέον εμφανής. Οι κινήσεις τους στη σκηνή ήταν άνετες, η επικοινωνία με το κοινό διαρκής και η συνολική παρουσία της μπάντας έδειχνε ένα συγκρότημα που κερδίζει σταδιακά αυτοπεποίθηση και σκηνική ωριμότητα.

Ξεχωριστή στιγμή αποτέλεσε και η προσωπική ιστορία που μοιράστηκε η Χρύσα με το κοινό. Όπως αποκάλυψε, κάποιος γνωστός τραγουδιστής, τον οποίο δεν κατονόμασε, της είχε πει στο παρελθόν πως με εκείνη στα φωνητικά οι OCEANDVST «δεν έχουν ελπίδα για κάτι καλό». Η απάντηση της Χρύσας δεν χρειάστηκε πολλές λέξεις. Με το γνωστό… δάχτυλο στον αέρα, επέλεξε απλώς να συνεχίσει τη δουλειά της. Και τελικά, αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο: να μην επιτρέπεις στις απόψεις των άλλων να καθορίζουν την πορεία σου. Όπως έχει πει επανειλημμένα και ο Blaze, δεν έχει σημασία τι λένε οι άλλοι για εσένα. Σημασία έχει να δουλεύεις και να κάνεις αυτό που αγαπάς.Setlist

Ghost
Better Days
All the Things She Said (t.A.T.u. cover)
Dead End Hope
My Last Day on Earth
Remedy
NME
Going Under (Evanescence cover)
Isn’t Love Supposed to Be A Good Thing?

Και μετά την ευχάριστη έκπληξη των OCEANDVST είχε έρθει η ώρα για τα safe μονοπάτια των BLACKBRIAR. Μονοπάτια σκοτεινά, ατμοσφαιρικά και μυστηριώδη. Όπως και η φωνή της μοναδικής Zora Cock που μετά την εισαγωγή με το «Summertime Sadness» της Lana Del Rey ανέλαβε αμέσως δράση και μας καλωσόρισε με το «Betwixt And Between» από το φρέσκο EP «Our Long Cursed Sleep». Βέβαια την τιμητική του είχε το τελευταίο ολοκληρωμένο άλμπουμ τους «A Thousand Little Deaths» από το 2025 αλλά τα 18 συνολικά τραγούδια του set έδωσαν χώρο σε ολόκληρη τη δισκογραφία τους.

Η απόδοση της Zora Cock ήταν σχεδόν αψεγάδιαστη, επιβεβαιώνοντας ότι αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα όπλα της μπάντας. Τα πλήκτρα του Ruben Wijga έδεναν αρμονικά με το συνολικό ηχητικό αποτέλεσμα, ενώ οι δύο κιθαρίστες, Bart Winters και Robin Koezen, μαζί με τον Rene Bozem στα drums, πρόσθεταν την απαραίτητη σκληράδα, ώστε το συμφωνικό και ατμοσφαιρικό στοιχείο να μην απορροφήσει τη metal πλευρά της μπάντας.

Περίεργη η απουσία μπάσου μετά την αποχώρηση του Siebe Sol Sijpkens πέρυσι ενώ υπήρχαν και αρκετά, απαραίτητα προηχογραφημένα μέρη. Στα μεγάλα συν της εμφάνισής τους ήταν αναμφίβολα και ο φωτισμός. Οι BLACKBRIAR είχαν επενδύσει σημαντικά στο οπτικό σκέλος της συναυλίας και το αποτέλεσμα ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακό, καθώς οι φωτισμοί λειτουργούσαν συμπληρωματικά προς τη σκοτεινή και μυστηριακή αισθητική της μπάντας.

Setlist

Betwixt and Between
Floriography
I’d Rather Burn
The Hermit and the Lover
Arms of the Ocean
Bluebeard’s Chamber
The Catastrophe That is Us
Cicada
The Fossilized Widow
Spirit of Forgetfulness
Deadly Diminuendo
A Thoudand Anemones
Selkie
Beautiful Delirium
Crimson Faces
Until Eternity
A Last Sigh of Bliss
Green Light Across the Bay

Όσοι βρεθήκαμε εκείνο το βράδυ στο Fuzz είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συναυλία από δύο μπάντες που, παρά τις διαφορετικές τους προσεγγίσεις, έδεσαν ιδανικά μεταξύ τους.

Η προσέλευση του κόσμου μπορεί να μην ήταν εντυπωσιακή, ήταν όμως απολύτως ικανοποιητική αν συνυπολογίσουμε τόσο την ημέρα της συναυλίας όσο και το γεγονός ότι οι BLACKBRIAR δεν διαθέτουν ακόμη στη χώρα μας μια τεράστια βάση οπαδών. Αυτό που διαπιστώθηκε, ωστόσο, ήταν η παρουσία ενός μικρότερου αλλά ιδιαίτερα αφοσιωμένου κοινού. Αξιοσημείωτο ήταν επίσης ότι η πλειοψηφία των παρευρισκόμενων ήταν κάτω των 30 ετών, κάτι που μεταφράστηκε, μεταξύ άλλων, σε… αμέτρητα κινητά τηλέφωνα σηκωμένα στον αέρα σχεδόν καθ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας.

Το σημαντικότερο, όμως, είναι πως η βραδιά απέδειξε ότι το συμφωνικό metal εξακολουθεί να έχει λόγο ύπαρξης και, κυρίως, κοινό που είναι πρόθυμο να το στηρίξει. Ίσως το είδος να μην βρίσκεται πλέον στην απόλυτη ακμή του, όμως όσο υπάρχουν μπάντες που εξακολουθούν να εξελίσσονται, να πειραματίζονται και να αναζητούν τη δική τους ταυτότητα, το συμφωνικό metal θα συνεχίσει να έχει θέση στη σύγχρονη metal σκηνή.

Ανταπόκριση / Φωτογραφίες: Κώστας Μπουντούκος