🎶 Between The Buried And Me
🌎 North Carolina, United States
📀 “The Blue Nowhere”
® Inside Out Music
📅 09/2025
Δεν είμαι άνθρωπος που ψάχνει να μετρήσει πόσα riff χωράνε σε ένα τραγούδι, ούτε πόσες αλλαγές μέτρου έχει ένα κομμάτι. Όταν ακούω έναν δίσκο, προσπαθώ να καταλάβω τι μου κάνει εδώ μέσα, στην ψυχή, όχι στα αυτιά. Αν με κάνει να σταματήσω για λίγο, να σκεφτώ, να νιώσω κάτι αληθινό, τότε αυτό έχει για μένα πολύ μεγαλύτερη αξία από οποιονδήποτε τεχνικό εντυπωσιασμό. Έτσι άκουσα και το “The Blue Nowhere”, το νέο άλμπουμ των BETWEEN THE BURIED AND MΕ. Έβαλα τα ακουστικά μου ένα βράδυ και άφησα τη μουσική να μου μιλήσει.
Από την πρώτη στιγμή, ένιωσα πως αυτός ο δίσκος δεν ήθελε να με εντυπωσιάσει. Ήθελε να με ταξιδέψει. Ένας ήχος γαλάζιος, απαλός και ατελείωτος, σαν ουρανός πριν τη βροχή, με τύλιξε χωρίς να με προειδοποιήσει. Οι νότες δεν έπεφταν πάνω μου, έπεφταν μέσα μου. Υπήρχε κάτι ανθρώπινο, σχεδόν εύθραυστο, σε κάθε στίχο, σε κάθε αρμονία. Δεν άκουγα απλώς μουσική, άκουγα κάποιον να μου εξομολογείται κάτι.
Η φωνή του Tommy Rogers δεν φώναζε. Ήταν σαν κάποιος να μιλούσε σιγανά δίπλα μου, στο σκοτάδι, λέγοντάς μου ιστορίες που δεν είχε πει ποτέ σε κανέναν. Στο “Things We Tell Ourselves in the Dark” ένιωσα εκείνη τη μικρή, σχεδόν ανεπαίσθητη στιγμή που ένας άνθρωπος κοιτάζεται στον καθρέφτη και δεν ξέρει αν βλέπει τον εαυτό του ή κάποιον ξένο. Το τραγούδι δεν μιλάει για το σκοτάδι. Μιλάει για το πώς μαθαίνεις να ζεις μέσα του.
Καθώς ο δίσκος προχωρούσε, ήταν σαν να περπατούσα σε ένα όνειρο που άλλαζε συνεχώς μορφές. Μερικές φορές ήμουν στη μέση μιας καταιγίδας από κιθάρες και τύμπανα. Άλλες φορές βρισκόμουν σε έναν άδειο χώρο, όπου το μόνο που ακουγόταν ήταν μια φωνή και η ανάσα της. Κάθε κομμάτι έμοιαζε με εικόνα, μια ανάμνηση που επιστρέφει, ένα συναίσθημα που νόμιζες πως είχες ξεπεράσει. Υπήρχαν στιγμές που με έκανε να νιώσω θλίψη, άλλες που με γέμισε ελπίδα χωρίς να καταλαβαίνω γιατί. Ήταν σαν να άκουγα τη ζωή, με όλη της την ομορφιά και την αβεβαιότητα.
Και ύστερα… το “The Blue Nowhere”. Ένα τραγούδι που δεν θέλει να σε συγκλονίσει, αλλά να σε αγκαλιάσει. Είναι σαν το τελευταίο φως μιας μέρας που τελειώνει. Όλα ησυχάζουν και μένει μόνο εκείνο το βαθύ, ήρεμο μπλε. Δεν υπάρχει λύση, δεν υπάρχει κορύφωση, υπάρχει αποδοχή. Είναι το σημείο όπου σταματάς να προσπαθείς να καταλάβεις και απλώς αφήνεσαι. Όπως όταν στέκεσαι μπροστά στη θάλασσα και συνειδητοποιείς ότι δεν χρειάζεται να την καταλάβεις, μόνο να τη νιώσεις.
Όταν τελείωσε ο δίσκος, έμεινα για λίγο ακίνητη. Δεν ένιωθα ενθουσιασμό, ούτε κάθαρση, ένιωθα γαλήνη. Και κάπου εκεί κατάλαβα ότι αυτός ο δίσκος δεν φτιάχτηκε για να εντυπωσιάσει, αλλά για να σου θυμίσει. Να σου θυμίσει ότι κάτω από το βάρος της καθημερινότητας υπάρχει ακόμα μια καρδιά που χτυπά και μια ψυχή που μπορεί να νιώσει.
Το “The Blue Nowhere” είναι ένας καθρέφτης. ‘Οχι καθαρός, ούτε φωτεινός, αλλά αληθινός. Και αν του δώσεις χρόνο, θα δεις μέσα του κάτι που δεν περίμενες… ΕΣΕΝΑ.
★ 8,5/10
✍🏻 Flower Of Evil aka Αθηνά Κακριδά
