Η πρώτη αποκλειστικά metal ημέρα του φετινού Release Athens Festival ήταν από τις πιο συναισθηματικά φορτισμένες των τελευταίων ετών. Το πρόγραμμα συνδύαζε ένα πολυαναμενόμενο ελληνικό ντεμπούτο με δύο αποχαιρετισμούς – ή μάλλον έναν σίγουρο και έναν… υπό συζήτηση. Το «καλωσόρισμα» ανήκε στους SYLOSIS, οι οποίοι εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στη χώρα μας, μάλιστα σε μια από τις δημιουργικότερες περιόδους της καριέρας τους, έχοντας στις αποσκευές τους το εξαιρετικό «The New Flesh». Από την άλλη, οι SEPULTURA πραγματοποίησαν την τελευταία τους εμφάνιση στην Ελλάδα στο πλαίσιο της αποχαιρετιστήριας περιοδείας τους, ενώ για τους MEGADETH εξακολουθεί να υπάρχει ένα μικρό ερωτηματικό. Άλλωστε, ο ίδιος ο Dave Mustaine έχει δηλώσει ότι η τελευταία περιοδεία θα διαρκέσει αρκετά χρόνια.
Οι SYLOSIS είχαν το δύσκολο έργο να ανοίξουν τη συναυλία αρκετά νωρίς αφού ήδη στις 18:30 αντηχούσαν στην Πλατεία Νερού οι πρώτες νότες του «Beneath The Surface» από το νέο τους άλμπουμ «The New Flesh» πάνω στο οποίο στηρίχτηκε γενικότερα η setlist της μπάντας αφού από τα 8 τραγούδια που ακούσαμε, τα 5 προέρχονταν από αυτό. Ο κόσμος ήταν παραδόξως ήδη αρκετός μπροστά στη σκηνή και ήταν από τις σπάνιες φορές που βλέπεις το πάθος από τα πρώτα λεπτά τόσο έντονο. Σχεδόν από την αρχή δημιουργήθηκε ένα μεγάλο mosh pit στο κέντρο της αρένας ενώ αργότερα και μετά τις παραινέσεις του ακούραστου Josh Middleton είδαμε και μερικά εντυπωσιακά walls of death.
Σπάνιο αλλά ενδεικτικό ήταν και το γεγονός ότι μια μπάντα κάνει τόσο χαμό με καινούργια τραγούδια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο πανικός στο «All Glory, No Valour» κάπου στο μέσο του set και αφού όλοι είχαν ζεσταθεί (κυριολεκτικά και μεταφορικά) για τα καλά. Το γεγονός αυτό λέει πολλά. Αφενός επιβεβαιώνει ότι το «The New Flesh» συγκαταλέγεται ήδη στις κορυφαίες metal κυκλοφορίες της χρονιάς, αφετέρου δείχνει ότι σημαντικό μέρος του ελληνικού κοινού γνώρισε ουσιαστικά τη μπάντα μέσα από αυτόν τον δίσκο. Αν πρέπει να συμφωνήσουμε σε κάτι όλοι μαζί, μπάντα και κόσμος, είναι ότι οι SYLOSIS έκαναν λάθος που δεν είχαν έρθει στην Ελλάδα τόσα χρόνια. Κάτι μου λέει όμως ότι το FLOYD θα τους περιμένει με ανοιχτές τις θύρες πολύ σύντομα. Τέλος, λίγο πριν αποχωρήσουν από τη σκηνή, τίμησαν και αυτοί τις δύο τεράστιες μπάντες που θα ακολουθούσαν αν και έδειξαν την προτίμησή τους μάλλον στους SEPUTLURA.
Setlist
- Beneath the Surface
- Erased
- Poison for the Lost
- Lacerations
- All Glory, No Valour
- Mirror, Mirror
- Deadwood
- The New Flesh
Υποθέτω λοιπόν, ότι στις 20:45, όταν στη σκηνή ανέβηκε το θηρίο, ο Derrick Green και η παρέα του, οι SYLOSIS ήταν σε κάποια γωνιά και χάζευαν τα ινδάλματά τους να δίνουν την τελευταία τους παράσταση μπροστά σε ένα κοινό που τους τιμούσε όλα αυτά τα χρόνια και ας γκρίνιαζε για την απουσία των αδερφών Cavalera. Η γκρίνια βέβαια δεν έλειψε και αυτή τη φορά κυρίως για κάποιες επιλογές τραγουδιών. Αναμενόμενο ότι σε ένα set 15 τραγουδιών θα ήταν δύσκολο να χωρέσει ολόκληρη η πορεία της μπάντας αλλά η επιλογή να παίξουν 3 από τα 4 τραγούδια του τελευταίου (τουλάχιστον) αδιάφορου EP ξένισε αρκετούς και φρέναρε το όποιο momentum πήγαινε να δημιουργηθεί.
Παρόλα αυτά, σε τραγούδια όπως το εναρκτήριο «Inner Self», το αγαπημένο «Dead Embryonic Cells», η άχαστη δυάδα των «Territory» και «Refuse/Resist» από το θρυλικό «Chaos A.D.» και φυσικά το κορυφαίο όλων «Roots Bloody Roots» με το οποίο μας αποχαιρέτισαν οριστικά, θύμισε τους λόγους που ακόμα και τώρα οι SEPULTURA δημιουργούν κύματα ενθουσιασμού (έστω και συγκρατημένου). Ο Derrick Green στα φωνητικά έδωσε πόνο, ο Andreas Kisser έδειξε πόσο είχε λείψει το 2022, ο παλιός Paulo Xisto έδινε το απαραίτητο βάθος στις συνθέσεις της μπάντας ενώ η μεγάλη έκπληξη για μένα ήταν ο μόλις 24χρονος Greyson Nekrutman στα ντραμς που αντικατέστησε πριν 2 χρόνια περίπου τον γίγαντα Eloy Casagrande. Νομίζω εύκολα μπορεί να γίνει ο επόμενος μεγάλος ντράμερ του Metal και θα έχει ενδιαφέρον να δούμε σε ποια μπάντα θα καταλήξει όταν οι SEPULTURA βάλουν οριστικά λουκέτο.
Μετά από περίπου 70 λεπτά στη σκηνή, οι SEPULTURA υποκλίθηκαν και αποχαιρέτισαν οριστικά την ελληνική μεταλλική κοινότητα που τους λάτρεψε. Σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν έχει και πολύ νόημα να μπούμε στη διαδικασία αυστηρής κριτικής. Η ιστορική σημασία της στιγμής ήταν αρκετή από μόνη της.
Setlist
- Inner Self
- All Souls Rising
- Desperate Cry
- Kairos
- Means to an End
- Attitude
- The Place
- Kaiowas (guest percussion)
- Dead Embryonic Cells
- Beyond the Dream
- Territory
- Refuse/Resist
- Arise
- Ratamahatta
- Roots Bloody Roots
Πάμε τώρα και στον δεύτερο αποχαιρετισμό (not) της βραδιάς. Οι MEGADETH διάγουν μια δεύτερη νιότη και αν δεν ήταν τα προβλήματα υγείας τους μεγάλου Dave «καύλα» Mustaine νομίζω θα βλέπαμε ακόμα περισσότερα ωραία πράγματα. Το set ξεκίνησε με το πολύ καλό «Tipping Point» από το εξίσου καλό τελευταίο τους άλμπουμ, «Megadeth». Από εκεί και πέρα, σχεδόν σε κάθε τραγούδι άκουγες επιφωνήματα θαυμασμού και ενθουσιασμού από το κοινό. «Hangar 18», «Wake Up Dead» και «Sweating Bullets» άναψαν τα αίματα για τα καλά για να ακολουθήσουν λίγο αργότερα ύμνοι όπως το «Skin o’ My Teeth», «Mechanix» και φυσικά η φονική δυάδα «Tornado of Souls» και «Peace Sells» που το μόνο τους αρνητικό ήταν ότι μας θύμισε ότι σε λίγο η συναυλία θα τελείωνε. Κακός χαμός βέβαια και στη διασκευή του «Ride The Lightning» το οποίο μάλλον αποτέλεσε και έναν τρόπο ώστε ο Mustaine να τιμήσει (και να θυμίσει) την εποχή του στους METALLICA.
Σε αντίθεση με τα νέα τραγούδια των SEPULTURA, στην περίπτωση των MEGADETH οι σφήνες όπως το «I Don’t Care» ή «Let There Be Shred» από το «Megadeth» ενσωματώθηκαν ομαλά στη ροή. Το encore βέβαια αναμενόμενο αλλά καλοδεχούμενο με το «Symphony of Destruction» και φυσικά το «Holy Wars…The Punishment Due» που σήκωσαν στον αέρα της Πλατεία Νερού. Κάπου εκεί ήρθε και η μικρή βόμβα από τον Mustaine ο οποίος στον αποχαιρετισμό του δήλωσε ότι δεν είναι εδώ το τέλος, κάτι που ακουγόταν ήδη έντονα σε διάφορα πηγαδάκια. Για να δούμε…το 2028 δεν είναι μακριά.
Κατά τα άλλα, υπήρξαν αρκετές στιγμές που απλά είχα μείνει ακίνητος με ένα αδιόρατο χαμόγελο στα χείλη να χαζεύω τα κιθαριστικά σόλο των Mustaine και Mantysaari. Απλά τελειότητα…Άλλωστε μια συναυλία των MEGADETH είναι κυρίως ένα κιθαριστικό masterclass και λιγότερο η φωνή που ούτως ή άλλως ποτέ δεν ήταν το δυνατό σημείο του Dave. Ευτυχώς που το κοινό αναλάμβανε δράση σε πολλά σημεία και ο Mustaine δε χρειαζόταν να ανοίγει και πολύ το στόμα του.
Setlist
- Tipping Point
- Hangar 18
- Wake Up Dead
- Sweating Bullets
- I Don’t Care
- Angry Again
- Skin o’ My Teeth
- Hook in Mouth
- Trust
- Puppet Parade
- Mechanix
- Ride the Lightning (METALLICA cover)
- Let There Be Shred
- Tornado of Souls
- Peace Sells
Encore:
16. Symphony of Destruction
17. Holy Wars… The Punishment Due
Γύρω στις 23:30, η παράσταση έλαβε τέλος και αυτό που έμεινε είναι μια γλυκόπικρη αίσθηση για μια εποχή που φαίνεται να κλείνει σταδιακά. Μπάντες που μεγαλούργησαν τη δεκαετία του ’80 ή και του ’90 σταδιακά αποσύρονται και αφήνουν τεράστια κενά πίσω τους. Μία από τις αγαπημένες συζητήσεις τελευταία στα live αφορά τους διαδόχους όλων αυτών που εδώ και λίγα χρόνια μας αποχαιρετούν. Η κλασική απάντηση σε αυτό το ερώτημα είναι «GOJIRA» αλλά δυστυχώς ο τρόπος που ακούμε μουσική πλέον έχει αλλάξει. Αμφιβάλλω αν σε 30 χρόνια από τώρα θα υπάρχει μπάντα που να δημιουργήθηκε τη δεκαετία των ’00 για παράδειγμα και θα έχει αφήσει τόσο μεγάλη κληρονομιά. Αντίθετα, νομίζω ότι και το 2050, οι μεταλλάδες εκείνης της εποχής θα ουρλιάζουν
«Peace Sells…but who’s buying?
Aνταπόκριση: Κώστας Μπουντούκος
Φωτογραφίες: Release Athens Festival
