Προερχόμενοι από τα παγωμένα τοπία της Αυστρίας, οι Richthammer χαράζουν μια μοναδική πορεία στην underground σκηνή από το 2009. Συνδυάζοντας την επιθετικότητα του Death Metal με την απόκοσμη ατμόσφαιρα του Black Metal —και επιλέγοντας την ωμή δύναμη της γερμανικής γλώσσας— δημιουργούν ένα ηχοτοπίο που είναι ταυτόχρονα βάναυσο και μελαγχολικό. Σήμερα, στο Sound Stories by Jo και το metalwar.gr, βυθιζόμαστε στο σκοτεινό τους κόσμο για να συζητήσουμε για την τελευταία τους κυκλοφορία, το “Parasitismus”, και τη φιλοσοφία πίσω από την τέχνη τους.

Jo: Καλώς ήρθατε στο Sound Stories by Jo και το Metal War! Ο ήχος σας είναι ένα πολύ ιδιαίτερο μείγμα Death και Black Metal με μια στοιχειωμένη ατμόσφαιρα. Πώς θα περιγράφατε την πυρηνική ταυτότητα των Richthammer σε κάποιον που έρχεται σε επαφή με τον μουσικό σας κόσμο για πρώτη φορά?
Richthammer: Οι Richthammer είναι ένα συμβιωτικό θέαμα σκοταδιού και ηχητικής έντασης.

Jo: Το τελευταίο σας single, “Parasitismus”, που κυκλοφόρησε στα τέλη του 2025, μοιάζει με μια σπλαχνική συνέχεια του σκοτεινού σας μονοπατιού. Ποιο είναι το κόνσεπτ πίσω από αυτό το συγκεκριμένο κομμάτι και πώς αντιπροσωπεύει την τρέχουσα κατάσταση του συγκροτήματος?
Richthammer: Μας αρέσει να αντλούμε έμπνευση από τη φύση και τα μικρά πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας — ακριβώς όπως με το θέμα του παρασιτισμού, όπου εξετάσαμε πιο προσεκτικά τον κόσμο των παρασίτων. Αυτό το τραγούδι είναι το πρώτο single από το επερχόμενο άλμπουμ μας.

Jo: Ένα από τα σήματα κατατεθέντα σας είναι η χρήση της γερμανικής γλώσσας στους στίχους. Αισθάνεστε ότι τα γερμανικά προσφέρουν μια πιο σκληρή, “βιομηχανική” ή “ωμή” υφή στη μουσική σας που τα αγγλικά δεν θα μπορούσαν να επιτύχουν?
Richthammer: Ακριβώς! Πέρα από το γεγονός ότι κάθε γλώσσα φέρει τον δικό της μουσικό χαρακτήρα, απολαμβάνουμε να δουλεύουμε με τη μητρική μας γλώσσα. Ωστόσο, στο μέλλον θα υπάρξουν και κάποια τραγούδια στα αγγλικά.

Jo: Σε κομμάτια όπως το “Ascheland”, η ατμόσφαιρα είναι βαριά και μελαγχολική. Πόση δουλειά απαιτείται για το χτίσιμο αυτών των ηχοτοπίων; Είναι η “διάθεση” ενός τραγουδιού εξίσου σημαντική για εσάς όσο και τα riff?
Richthammer: Η ατμόσφαιρα των τραγουδιών μας είναι σχεδόν πιο σημαντική για εμάς από τα riff — αν και τα riff προφανώς επηρεάζουν τη διάθεση επίσης. Επομένως, είναι δύσκολο να διαχωρίσουμε ξεκάθαρα αυτά τα δύο.

Jo: Παραμείνατε σε μεγάλο βαθμό ανεξάρτητοι καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας σας. Αυτή η “DIY” προσέγγιση σας δίνει την απόλυτη ελευθερία να εξερευνήσετε θέματα όπως η απόγνωση και η κοινωνική παρακμή χωρίς εμπορική πίεση?
Richthammer: Απόλυτα! Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αναζητούμε κατάλληλους συνεργάτες — ειδικά εκείνους που μπορούν να φέρουν τη μουσική μας σε ένα ευρύτερο κοινό. Για εμάς, οι Richthammer είναι ένα μεγάλο καλλιτεχνικό έργο (art project) όπου η πρωταρχική εστίαση δεν είναι η εμπορική επιτυχία, αλλά η υλοποίηση της αφηρημένης τέχνης μας.

Jo: Πώς ξεκινά συνήθως μια σύνθεση των Richthammer; Ξεκινά με ένα συγκεκριμένο στιχουργικό κόνσεπτ ή οι επιθετικές Black Metal κραυγές και τα Death Metal growls υπαγορεύουν την κατεύθυνση της μουσικής?
Richthammer: Για εμάς, οι στίχοι ακολουθούν τη μουσική — όχι το αντίστροφο. Συνήθως ξεκινάει με ένα riff πάνω στο οποίο χτίζουμε μέχρι να έχουμε μια προσχέδια εκδοχή ενός τραγουδιού. Μετά αναρωτιόμαστε: “Πώς ακούγεται αυτή η σύνθεση;” — και αρχίζουμε να ψάχνουμε για τους κατάλληλους στίχους.

Jo: Κοιτάζοντας πίσω την παλαιότερη δουλειά σας, όπως το “Gemartert geschunden verheert”, πώς νιώθετε ότι έχει εξελιχθεί η μουσική σας ικανότητα; Είναι οι “δαίμονες” που πολεμάνε στη μουσική σας σήμερα διαφορετικοί από εκείνους που αντιμετωπίζατε πριν από χρόνια?
Richthammer: Τελείως! Τότε ήμασταν ακόμα πολύ νέοι και έπρεπε πρώτα να μάθουμε πώς να παίζουμε σωστά τα όργανά μας και να καταλάβουμε πώς λειτουργεί η μουσική. Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε, και οι δυο μας έχουμε ολοκληρώσει μουσικές σπουδές. Οι “δαίμονές” μας σήμερα αφορούν περισσότερο το μάρκετινγκ και τη δημιουργία απήχησης.

Jo: Πίσω από το επιθετικό εξωτερικό, φαίνεται να υπάρχει ένα βαθύ, ίσως και φιλοσοφικό, επίπεδο στους στίχους σας. Ποια είναι τα κύρια θέματα στα οποία επιστρέφετε όταν γράφετε νέο υλικό?
Richthammer: Είμαστε ανοιχτοί σε κάθε είδους θέματα, αλλά βρίσκουμε την έμπνευσή μας στον κόσμο στον οποίο ζούμε.

Jo: Οι πρόσφατες κυκλοφορίες σας έχουν μια πολύ επαγγελματική και προσεγμένη, αλλά ταυτόχρονα “βρώμικη” μίξη. Πόσο σημαντική είναι η επιλογή του στούντιο και του παραγωγού για την αποτύπωση του συγκεκριμένου “κρύου” ήχου των Richthammer?
Richthammer: Με τα χρόνια μάθαμε πόσο σημαντικός είναι ο σωστός συνεργάτης όσον αφορά τον ήχο. Στο πρόσωπό του Victor Bullok (κιθαρίστας/παραγωγός των Tryptikon, Dark Fortress και Celtic Frost), βρήκαμε τον κατάλληλο άνθρωπο για τη νοσηρή τέχνη μας. Και είμαστε πραγματικά τυχεροί που τον έχουμε στο πλευρό μας.

Jo: Πώς μεταφέρετε την πυκνή ατμόσφαιρα των δίσκων σας σε ένα live περιβάλλον; Χρησιμοποιείτε οπτικά στοιχεία ή συγκεκριμένα σκηνικά για να ενισχύσετε τη βύθιση του ακροατή?
Richthammer: Αν έρθετε σε μια ζωντανή εμφάνιση των Richthammer, δεν θα βιώσετε μόνο βαριά μουσική, αλλά και μια εξίσου έντονη οπτική performance. Ζωντανεύουμε αυτή την εμπειρία με ειδικά κατασκευασμένα σκηνικά αντικείμενα (props), φωτισμούς και πυροτεχνήματα.

Jo: Με την κυκλοφορία των τελευταίων σας singles, υπάρχει κάποιο ολοκληρωμένο άλμπουμ καθ’ οδόν για το 2026; Τι μπορούμε να περιμένουμε από τους Richthammer τους επόμενους μήνες?
Richthammer: Τα δύο πρώτα singles (“Parasitismus” και “Durch Trieb zur Qual”) είναι απλώς μια μικρή πρόγευση του επερχόμενου άλμπουμ, το οποίο είναι προγραμματισμένο να κυκλοφορήσει την άνοιξη του 2027. Μέχρι τότε, θα ακούτε νέα μας.

Jo: Ενώ οι ρίζες σας βρίσκονται γερά στο Black/Death metal, αντλείτε έμπνευση από άλλες μορφές τέχνης —όπως η λογοτεχνία, ο κινηματογράφος ή η κλασική μουσική— για να δημιουργήσετε την “κινηματογραφική” σας σκοτεινιά?
Richthammer: Φυσικά, ακούμε και εκτιμούμε και άλλα είδη εκτός του extreme metal. Ενδιαφερόμαστε εξίσου για άλλες μορφές τέχνης — και όλα αυτά ενώνονται στη σύνθεση των τραγουδιών μας, κυρίως σε υποσυνείδητο επίπεδο.

Συνέντευξη – Κείμενο: Joanna Gonas