Sign of Death: Συνέντευξη στο Metalwar.gr

Γεννημένοι το 2019 στο Ladenburg της Γερμανίας, οι Sign of Death έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν έναν απόλυτα δικό τους, συμπαγή ήχο, παντρεύοντας την καταιγιστική ενέργεια του Thrash με τις σκοτεινές, μελαγχολικές μελωδίες του Death Metal. Μετά το εξαιρετικό EP “Revival” του 2022, η μπάντα επέστρεψε πιο ώριμη και επιθετική από ποτέ, κυκλοφορώντας το ολοκαίνουργιο, ισοπεδωτικό single και βίντεο “My Dark Reflection”, το οποίο προμηνύει το επόμενο μεγάλο τους δισκογραφικό χτύπημα.Σήμερα, το Sound Stories by Jo και το metalwar.gr έχουν τη χαρά να φιλοξενούν τον κιθαρίστα, ιδρυτή και καλό φίλο της σελίδας, Γιάννη, για μια βαθιά, χαλαρή και άκρως φιλική συζήτηση γύρω από το παρασκήνιο της νέας τους δουλειάς, τις προκλήσεις του underground και τα μελλοντικά τους σχέδια.

Δέστε τις ζώνες σας και αφήστε το Thrash να ξεκινήσει!!

Jo: Γιάννη, αδερφέ μου, καλώς όρισες στο Sound Stories by Jo και στο metalwar.gr!
Ξέρεις πόσο πολύ σε εκτιμώ και πόσο χαίρομαι να βλέπω τη μπάντα να μεγαλώνει. Το 2019 ξεκινήσατε αυτό το ταξίδι και σήμερα, το 2026, οι Sign of Death είναι πλέον μια υπολογίσιμη δύναμη. Όταν κοιτάς πίσω σε εκείνες τις πρώτες μέρες στο Ladenburg, περίμενες ποτέ ότι το Thrash/Death σας θα γινόταν τόσο σκοτεινό, ώριμο και συμπαγές;
Iannis Darkwell: Όταν ξεκινήσαμε το 2019, φυσικά υπήρχε η επιθυμία να προχωρήσει η μπάντα και να εξελιχθεί, αλλά δεν νομίζω ότι μπορούσα τότε να προβλέψω ακριβώς πού θα μας οδηγούσε αυτή η πορεία.
Ο σημερινός ήχος των Sign of Death είναι ουσιαστικά ένα κράμα όλων όσων έχω περάσει μουσικά όλα αυτά τα χρόνια. Ξεκίνησα από ελληνικό rock, πέρασα από hard rock, heavy metal, power metal και στη συνέχεια από thrash και death metal. Όλα αυτά άφησαν κάτι μέσα μου και, με τον καιρό, ενώθηκαν και δημιούργησαν αυτό που παίζω σήμερα.
Δεν ήταν κάτι σχεδιασμένο από την αρχή. Ήρθε φυσικά μέσα από τη μουσική μου πορεία, τις εμπειρίες και τον τρόπο που εξελίχθηκα ως κιθαρίστας και συνθέτης.
Οι Sign of Death έγιναν πιο σκοτεινοί, πιο δεμένοι και πιο ώριμοι, αλλά ο πυρήνας παραμένει ο ίδιος: δύναμη, επιθετικότητα, μελωδία και συναίσθημα.
Και θεωρώ ότι αυτή η εξέλιξη δεν έχει τελειώσει. Αυτό που ακούμε σήμερα είναι απλώς ένα ακόμη στάδιο της διαδρομής.

Jo: Πρόσφατα κυκλοφορήσατε το νέο single και βίντεο “My Dark Reflection”, το οποίο προσωπικά με ισοπέδωσε ηχητικά. Είναι προφανές ότι ανοίγετε ένα πολύ πιο βαρύ και ατμοσφαιρικό κεφάλαιο. Τι αντιπροσωπεύει για σένα αυτός ο «σκοτεινός καθρέφτης» στιχουργικά και πώς αντικατοπτρίζει την εξέλιξή σου ως κιθαρίστα;
Iannis Darkwell: Το My Dark Reflection είναι πάνω απ’ όλα ο ίδιος μας ο εαυτός. Είναι αυτό που βλέπουμε όταν κοιταζόμαστε στον καθρέφτη, αλλά και αυτό που πολλές φορές φοβόμαστε να αντικρίσουμε. Είναι οι πιο σκοτεινές σκέψεις, οι αδυναμίες, οι φόβοι και οι αλήθειες που υπάρχουν μέσα μας, είτε θέλουμε να τις αποδεχτούμε είτε όχι. Εκεί ακριβώς βρίσκεται και η ουσία του τραγουδιού.
Ως κιθαρίστας αισθάνομαι ότι εξελίσσομαι συνεχώς. Τα τελευταία χρόνια έχω αρχίσει να δίνω μεγαλύτερη έμφαση στη μελωδία και στην ατμόσφαιρα, χωρίς όμως να χάνω την επιθετικότητα και την ένταση που χαρακτηρίζουν τους Sign of Death. Η ταχύτητα θα είναι πάντα μέρος της μουσικής μου και, όπου μπορώ, θα συνεχίσω να την πιέζω ακόμη περισσότερο.
Όμως δεν με ενδιαφέρει απλώς να παίζω πιο γρήγορα. Με ενδιαφέρει κάθε νότα να έχει λόγο που υπάρχει. Θέλω η τεχνική, η μελωδία και η ατμόσφαιρα να υπηρετούν πάντα το συναίσθημα του τραγουδιού.

Jo: Το βίντεο κλιπ για το “My Dark Reflection” βγήκε εξαιρετικό και πολύ προσεγμένο. Επειδή ξέρω πόσο δύσκολο και απαιτητικό είναι για μια ανεξάρτητη μπάντα να στήσει μια τέτοια οπτική παραγωγή, δώσε μας λίγο από το παρασκήνιο. Υπήρξε κάποια εντελώς τρελή ή αστεία στιγμή κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων που δεν θα ξεχάσεις ποτέ;
Iannis Darkwell: Το βίντεο δημιουργήθηκε σε συνεργασία με έναν πολύ καλό και αγαπημένο φίλο μου, ο οποίος ασχολείται με αυτόν τον χώρο. Δουλέψαμε πάνω σε εικόνες και οπτικά στοιχεία, τα οποία συνδέθηκαν με τη βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας, ώστε να αποδοθεί όσο καλύτερα γινόταν η ατμόσφαιρα του τραγουδιού.
Φυσικά, δεν έλειψαν και τα απρόοπτα. Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας εμφανίστηκαν κάποιες σκηνές που ήταν σχεδόν το εντελώς αντίθετο από αυτό που θέλαμε να εκφράσουμε, και αυτό μας χάρισε αρκετό γέλιο. Επειδή είμαστε φίλοι εδώ και πολλά χρόνια, υπήρχε και εκείνη η άνεση που δημιουργεί μικρές αστείες στιγμές και παρασκήνια τα οποία μένουν μόνο μεταξύ φίλων.
Όταν είδα το τελικό αποτέλεσμα, μου άρεσε πραγματικά πολύ. Θεωρώ ότι αποτύπωσε σωστά το σκοτεινό συναίσθημα του τραγουδιού και είμαι ευγνώμων για τη δουλειά και την προσπάθεια που έγινε.
Παράλληλα, πιστεύω ότι κάθε δημιουργία είναι και ένα μάθημα. Στο επόμενο βίντεο θέλω να πάω ένα βήμα παραπέρα, με ακόμη πιο ξεκάθαρη κατεύθυνση και πιο ολοκληρωμένη παραγωγή. Αυτή είναι γενικά η φιλοσοφία μου: όπου βλέπω ότι κάτι μπορεί να γίνει καλύτερο, θέλω να το εξελίσσω.

Jo: Από το EP “Revival” του 2022 μέχρι σήμερα, η μπάντα πέρασε από διάφορες αλλαγές μελών. Πλέον, ο πυρήνας σας με τον Oskar έχει δέσει απίστευτα. Πόσο δύσκολο είναι για έναν ιδρυτή μπάντας να κρατάει το πλοίο σταθερό όταν αλλάζουν τα πρόσωπα γύρω του, και πώς επηρέασε αυτή η σταθερότητα τη σύνθεση του επερχόμενου full-length άλμπουμ;
Iannis Darkwell: Η αλήθεια είναι ότι από τότε που γράφτηκε αυτή η ερώτηση, τα δεδομένα έχουν αλλάξει. Ο Oskar και εγώ χωρίσαμε τους δρόμους μας πολύ ήρεμα και πολιτισμένα. Για προσωπικούς λόγους χρειάστηκε να επιστρέψει στον τόπο καταγωγής του και, εξαιτίας των δυσκολιών που αντιμετώπιζε εκείνη την περίοδο, δεν ήταν πλέον δυνατό να συνεχίσουμε με τον ίδιο τρόπο. Υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός και εκτιμώ όσα προσέφερε στη διαδρομή της μπάντας.
Για έναν ιδρυτή, οι αλλαγές μελών δεν είναι ποτέ εύκολες. Πρέπει να κρατάς σταθερή την κατεύθυνση της μπάντας, χωρίς όμως να αγνοείς τους ανθρώπους που πέρασαν από αυτήν και άφησαν το δικό τους αποτύπωμα.
Το επερχόμενο άλμπουμ έχει φυσικά και τη δική του συμβολή, μέχρι το σημείο που του επέτρεψαν οι συνθήκες εκείνης της περιόδου. Πρόσφερε ό,τι μπορούσε όσο ήταν μαζί μας και αυτό το σέβομαι απόλυτα.
Από εκεί και πέρα, η βασική σύνθεση και η καλλιτεχνική κατεύθυνση του άλμπουμ παραμένουν δικές μου. Οι Sign of Death συνεχίζουν να εξελίσσονται πάνω σε αυτή τη βάση, με νέες σκέψεις, πιθανές νέες συνεργασίες και ξεκάθαρο στόχο για το επόμενο βήμα.

Jo: Στη μουσική σας καταφέρνετε να παντρέψετε την ωμή επιθετικότητα του Thrash με πολύ δυνατές, μελαγχολικές μελωδίες. Ποια είναι η δική σου «χρυσή τομή» ως συνθέτης; Πώς ξεχωρίζεις πότε ένα riff είναι «απλά γρήγορο» και πότε έχει αυτή τη βαθιά ψυχή και το νόημα που ψάχνετε στους Sign of Death;
Iannis Darkwell: Η αλήθεια είναι ότι αυτή είναι από τις ερωτήσεις που δύσκολα απαντιούνται με κάποια συγκεκριμένη φόρμουλα. Για μένα αυτό το πάντρεμα της επιθετικότητας με τη μελωδία είναι περισσότερο κάτι που αισθάνομαι παρά κάτι που αποφασίζω συνειδητά.
Υπάρχει μέσα μου η ανάγκη να εκφραστώ δυναμικά, γρήγορα και επιθετικά, αλλά την ίδια στιγμή θέλω η μουσική να κουβαλά και κάτι πιο εσωτερικό, κάτι που να αφήνει χώρο για μελαγχολία, συναίσθημα και ατμόσφαιρα.
Ένα riff μπορεί να είναι τεχνικά γρήγορο και σωστό, αλλά αυτό από μόνο του δεν μου αρκεί. Για μένα αποκτά πραγματικό νόημα όταν, παίζοντάς το, αισθάνομαι ότι εκφράζει κάτι περισσότερο από την ταχύτητα.
Όταν η επιθετικότητα και η μελωδία συναντηθούν με φυσικό τρόπο και το riff αρχίσει να βγάζει συναίσθημα, τότε ξέρω ότι έχει αυτό που ψάχνω. Εκεί κάπου βρίσκεται και η δική μου «χρυσή τομή».

Jo: Η θεματολογία σας αγγίζει πολύ τον θάνατο, τις δυσκολίες της ζωής και τη θνητότητα. Πολλοί πιστεύουν ότι οι metalheads που γράφουν για τέτοια θέματα είναι μόνιμα μελαγχολικοί άνθρωποι. Εμείς όμως που σε ξέρουμε, γνωρίζουμε ότι είσαι ένα τρομερό παιδί με χιούμορ. Είναι τελικά η δημιουργία τόσο ακραίας μουσικής το απόλυτο «φίλτρο» για να διώχνεις όλη την αρνητικότητα της καθημερινότητας;
Iannis Darkwell: Αγαπητή μου Jo, νομίζω ότι η απάντηση είναι ένα κράμα όλων αυτών. Ναι, η μουσική λειτουργεί πολλές φορές σαν φίλτρο. Είναι ένας τρόπος να βγάζεις από μέσα σου ένταση, αρνητικότητα, σκέψεις και συναισθήματα που διαφορετικά ίσως θα έμεναν εκεί.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι όποιος γράφει για θάνατο, δυσκολίες ή σκοτεινά θέματα πρέπει να είναι ένας μόνιμα μελαγχολικός άνθρωπος. Στη μουσική μας περνάμε πράγματα που μπορεί να είναι προσωπικά, αλλά και κοινωνικά ή κοινωνικοπολιτικά. Πράγματα που βλέπουμε γύρω μας και μας επηρεάζουν.
Και πολλές φορές αυτή η «μελαγχολία» δεν είναι καν μόνο μελαγχολία. Είναι στενοχώρια, απογοήτευση, θυμός, αγανάκτηση. Είναι εκείνο το «ως εδώ» που νιώθεις όταν βλέπεις γύρω σου αδικία, ανθρώπους πιεσμένους, έναν κόσμο που πολλές φορές μαθαίνει απλώς να υπακούει, να σωπαίνει και να αποδέχεται πράγματα χωρίς να αντιδρά.
Όλα αυτά μπορούν να γίνουν ένα trigger για να γράψεις. Και όταν περάσουν μέσα από τη μουσική, μετατρέπονται σε κάτι δημιουργικό. Ίσως αυτό να είναι τελικά και το ωραίο με το metal: μπορείς να πάρεις κάτι σκοτεινό, βαρύ ή αρνητικό και να του δώσεις φωνή, ένταση και μορφή.
Και μετά, φυσικά, μπορείς να κατέβεις από τη σκηνή και να κάνεις πλάκα σαν κανονικός άνθρωπος. Τα δύο αυτά δεν αναιρούν το ένα το άλλο. Ίσως τελικά το ένα βοηθάει το άλλο να υπάρχει.

Jo: Η βάση σας είναι στη Γερμανία, μια χώρα με τεράστια παράδοση στο Thrash. Πώς είναι τα πράγματα εκεί για μια underground μπάντα σήμερα? Υπάρχει πραγματική στήριξη μεταξύ των συγκροτημάτων ή ο καθένας κοιτάζει το δικό του «μαγαζί»;
Iannis Darkwell: Η Γερμανία έχει αναμφίβολα τεράστια παράδοση στο Thrash και έχει βγάλει μερικές από τις σημαντικότερες μπάντες του είδους. Δεν χρειάζεται καν να τις ονομάσουμε – τις ξέρουμε όλοι.
Όσον αφορά τη σημερινή underground σκηνή, από τη δική μου εμπειρία έχω να πω κυρίως θετικά πράγματα. Οι Sign of Death έχουν παίξει με πάρα πολλές μπάντες εδώ στη Γερμανία και αυτό που έχω δει είναι ότι υπάρχει πραγματική στήριξη και, πολλές φορές, με τον καιρό χτίζεται και πραγματική φιλία.
Όταν συναντιέσαι ξανά και ξανά με τις ίδιες μπάντες σε live, δεν μένει απλώς μια τυπική γνωριμία. Δημιουργείται επικοινωνία, ανταλλάσσουμε μηνύματα, μιλάμε μεταξύ μας και, όταν κάποιος οργανώνει ένα live ή χρειάζεται άλλη μπάντα για ένα line-up, πολύ συχνά γίνονται προτάσεις από μπάντα σε μπάντα. Αυτό για μένα είναι πραγματική σκηνή: όχι μόνο να παίζεις τη μουσική σου, αλλά να υπάρχει και μια αίσθηση κοινότητας.
Υπάρχει όμως και μια άλλη πλευρά που δεν μπορούμε να αγνοήσουμε. Η αλληλοστήριξη ανάμεσα στις μπάντες υπάρχει, αλλά δυστυχώς η στήριξη από το ευρύτερο κοινό προς τις underground μπάντες δεν είναι πάντα αυτή που θα θέλαμε. Σε είδη όπως thrash, death ή doom, πολλές φορές η προσέλευση είναι περιορισμένη και είναι δύσκολο για μια μπάντα να φτάσει σε νέο κόσμο.
Χωρίς να θέλω να θίξω κανέναν, βλέπουμε συχνά ότι το κοινό προτιμά πιο εύκολα cover ή tribute μπάντες. Και αυτό είναι απολύτως κατανοητό μέχρι ένα σημείο, γιατί ο κόσμος ξέρει ήδη τα τραγούδια, ξέρει τι θα ακούσει και νιώθει πιο «ασφαλής» με κάτι οικείο. Στη Γερμανία μάλιστα υπάρχουν πολλές τέτοιες μπάντες που λειτουργούν σχεδόν επαγγελματικά και μπορούν να έχουν πολύ μεγαλύτερη εμπορική απήχηση.
Το πρόβλημα είναι ότι έτσι οι μπάντες που γράφουν δικό τους υλικό δυσκολεύονται περισσότερο να βρουν χώρο και κοινό. Και για μένα αυτό είναι λίγο παράδοξο:
αν θέλουμε να υπάρχουν αύριο νέες μπάντες, κάποιος πρέπει να πάει να τις ακούσει σήμερα.
Φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις, και έχω συναντήσει και αντί-συναδελφικές συμπεριφορές ή κακό “rockstar attitude”. Αλλά δεν θα ήθελα να σταθώ εκεί, γιατί δεν είναι αυτό που χαρακτηρίζει συνολικά την εμπειρία μου.
Τουλάχιστον στις περιοχές και στις διοργανώσεις όπου έχουμε κινηθεί εμείς, η εικόνα ανάμεσα στις μπάντες είναι θετική. Εκεί που θα ήθελα να δω μεγαλύτερη αλλαγή είναι στη στήριξη του κόσμου προς την underground σκηνή και κυρίως προς τις μπάντες που επιμένουν να δημιουργούν δική τους μουσική.

Jo: Αν οι Sign of Death ήταν το soundtrack σε μια ταινία τρόμου, σε ένα δυστοπικό βιβλίο ή σε μια πραγματική καταστροφή της ανθρωπότητας, ποιο σκηνικό πιστεύεις ότι θα ταίριαζε απόλυτα με τον ήχο του “My Dark Reflection”?
Iannis Darkwell: Αν έπρεπε να βάλω το My Dark Reflection μέσα σε μια εικόνα, θα το φανταζόμουν σίγουρα σε ένα πολύ σκοτεινό, ίσως και gothic περιβάλλον. Κάτι που να θυμίζει την ατμόσφαιρα του Silent Hill: ομίχλη, παράξενες μορφές, σκιές, πλάσματα που δεν ξέρεις αν είναι πραγματικά ή αν είναι δημιουργήματα του ίδιου σου του μυαλού.
Στο κέντρο αυτού του κόσμου θα υπήρχε ένας καθρέφτης. Όχι όμως ένας απλός καθρέφτης. Θα ήταν κάτι σαν φυλακή και ταυτόχρονα σαν πέρασμα. Μέσα του θα υπήρχαν οι σκιές ανθρώπων που κάποτε κοίταξαν πραγματικά τον εαυτό τους και δεν άντεξαν αυτό που είδαν. Σαν να έμειναν παγιδευμένοι μέσα στην ίδια τους την αντανάκλαση.
Και εκεί βρίσκεται για μένα και η ουσία του My Dark Reflection. Ο σκοτεινός μας εαυτός δεν είναι κάτι που απλώς βλέπουμε και μετά γυρίζουμε την πλάτη. Υπάρχει εκεί και προσπαθεί να βγει προς τα έξω. Σαν να θέλει να σπάσει το γυαλί, να περάσει από την άλλη πλευρά και τελικά να μας καταλάβει.
Οπότε το ιδανικό σκηνικό θα ήταν ένας κόσμος σκοτεινός, παράξενος και σχεδόν εφιαλτικός, όπου δεν ξέρεις τελικά τι είναι πιο επικίνδυνο: τα τέρατα γύρω σου ή αυτό που βλέπεις μέσα στον καθρέφτη.

Jo: Ας κάνουμε μια ερώτηση για τον εξοπλισμό σου, γιατί ξέρω πόσο «άρρωστος» είσαι με τις κιθάρες. Αν το σπίτι σου έπιανε φωτιά και μπορούσες να σώσεις μόνο ΜΙΑ κιθάρα και ΕΝΑ πετάλι/ενισχυτή για να παίξεις το επόμενο live των Sign of Death, ποια θα ήταν αυτά και γιατί;
Iannis Darkwell: Αν έπρεπε να σώσω μόνο μία κιθάρα, δεν θα το σκεφτόμουν πολύ. Θα ήταν η Jackson Randy Rhoads του ’93. Αυτή η κιθάρα έχει για μένα πολύ μεγαλύτερη αξία από την καθαρά χρηματική.
Την αγόρασα όταν ήμουν πολύ νεότερος, σε μια περίοδο που οικονομικά ήμουν πραγματικά πολύ δύσκολα. Για να μπορέσω τότε να την πληρώσω, στερήθηκα πράγματα που ήταν πολύ βασικά. Και μόνο γι’ αυτό, αλλά και για πολλά ακόμη, έχω δεθεί συναισθηματικά μαζί της.
Με έχει συνοδεύσει σε πάρα πολλές φάσεις της ζωής μου, καλές και δύσκολες. Πολλές φορές, όταν υπήρχε κάποιο πρόβλημα ή κάτι που δεν μπορούσα να εκφράσω εύκολα, αυτή η κιθάρα ήταν ένας τρόπος να βρω διέξοδο και, κατά κάποιον τρόπο, λύσεις. Οπότε δεν είναι απλώς ένα όργανο για μένα. Είναι κομμάτι της διαδρομής μου.
Από εκεί και πέρα, αν μπορούσα να σώσω και τον βασικό μου εξοπλισμό, θα άρπαζα τον Marshall ενισχυτή μου, κεφαλή και καμπίνα μαζί, όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό λόγω βάρους, και φυσικά την Line 6 POD HD500X πεταλιέρα μου, την οποία πραγματικά αγαπάω.
Και με αυτά υπάρχει ένα παρόμοιο δέσιμο. Τα απέκτησα αργότερα, αλλά και πάλι σε μια περίοδο που οικονομικά δεν ήμουν καθόλου άνετα. Ίσως γι’ αυτό δεν τα βλέπω ποτέ απλώς σαν “gear”. Για μένα είναι πράγματα που αποκτήθηκαν με κόπο και που έχουν συνδεθεί με συγκεκριμένες στιγμές, μουσική και εμπειρίες.
Οπότε, αν έπρεπε να φύγω τρέχοντας από ένα σπίτι που καίγεται, η Jackson θα ήταν σίγουρα η πρώτη που θα έπαιρνα. Και αν είχα ακόμα δύο χέρια ελεύθερα, θα προσπαθούσα να πάρω και τον Marshall με την Line 6. Αν και εκεί μάλλον θα χρειαζόμουν και δεύτερο άτομο να βοηθήσει! 😄🤘

Jo: Έχετε παίξει σε διάφορα live stages και το Thrash/Death σας είναι φτιαγμένο για mosh pits. Ποιο είναι το πιο περίεργο, αλλοπρόσαλλο ή αστείο πράγμα που έχεις δει να κάνει κάποιος οπαδός μέσα στο pit την ώρα που εσύ έπαιζες solo;
Iannis Darkwell: Έχω δει αρκετά περίεργα πράγματα όλα αυτά τα χρόνια, αλλά υπάρχει μία σκηνή που πραγματικά δεν μπορώ να ξεχάσω.
Ήταν σε ένα πολύ καλό live, με αρκετό κόσμο μπροστά στη σκηνή, και παίζαμε το Lost. Μπροστά μας βρισκόταν ένα άτομο που γνώριζα πολύ καλά — ο Pavel, ένα πολύ καλό παιδί και μάλιστα ένας από τους πρώτους ανθρώπους που είχαν παίξει drums μαζί μας, πριν ακόμη η μπάντα πάρει το όνομα Sign of Death.
Κάποια στιγμή, ενώ μπροστά γινόταν κανονικός χαμός και όλοι έκαναν headbanging στον ρυθμό, ο Pavel άρχισε να… χορεύει. Και όταν λέω να χορεύει, πραγματικά δεν ξέρω αν υπάρχει όνομα γι’ αυτό που έκανε! 😂
Έμοιαζε με μαριονέτα της οποίας κάποιος είχε μπερδέψει εντελώς τα σχοινιά. Χέρια, πόδια, σώμα, όλα κινούνταν προς διαφορετικές κατευθύνσεις, λες και ο άνθρωπος που χειριζόταν τη μαριονέτα είχε χάσει εντελώς τον έλεγχο.
Το καλύτερο όμως ήταν η αντίδραση του κόσμου. Το headbanging δεν σταμάτησε. Όλοι συνέχιζαν να ακολουθούν τον ρυθμό, αλλά σιγά-σιγά έβλεπες όλα τα κεφάλια να στρέφονται προς τον Pavel. Η μουσική συνέχιζε, ο κόσμος συνέχιζε να χτυπιέται, αλλά όλοι παρακολουθούσαν πλέον τι στο καλό έκανε αυτός! 😂
Κάποια στιγμή είχε μονοπωλήσει ολόκληρο το μπροστινό μέρος. Ερχόταν προς τη σκηνή, μας χαιρετούσε, έκανε τα δικά του και είχε καταφέρει να τραβήξει την προσοχή όλων.
Και το αποκορύφωμα; Καταλήξαμε να παίζουμε και να τον κοιτάμε κι εμείς!
Είναι από εκείνες τις στιγμές που πραγματικά δεν περιγράφονται εύκολα. Έπρεπε να είσαι εκεί για να καταλάβεις την εικόνα. Αλλά ακόμη και σήμερα, όταν το θυμάμαι, γελάω.

Jo: Το νέο LP βρίσκεται πλέον στα τελικά του στάδια και το θηρίο έχει ξυπνήσει. Τι να περιμένουμε από αυτή την κυκλοφορία? Υπάρχουν κάποιες κρυφές εκπλήξεις ή πειραματισμοί που δεν έχεις αποκαλύψει ακόμα πουθενά;
Iannis Darkwell: Όσοι έχουν ακούσει τους Sign of Death από το πρώτο EP ή μας έχουν δει στα live, πιστεύω ότι σε αυτό το LP θα ακούσουν κάτι αρκετά διαφορετικό. Η βάση και η ταυτότητα της μπάντας παραμένουν εκεί, αλλά το υλικό είναι πολύ πιο δεμένο, πιο μεστό και σε αρκετά σημεία πιο staccato, με διαφορετικές δυναμικές και με κάποια περίεργα «ψήγματα» μέσα στη μουσική.
Υπάρχουν μικρές χημείες και αλχημείες που αρχίζουν να εμφανίζονται στον ήχο μας. Κάποια πράγματα ίσως δεν τα αντιλαμβάνεσαι καν από την πρώτη ακρόαση, αλλά βρίσκονται εκεί και δίνουν έναν διαφορετικό χαρακτήρα στα κομμάτια.
Και δεν θα ήθελα να αποκαλύψω όλες τις εκπλήξεις από τώρα — καλύτερα κάποιες να τις ανακαλύψει ο ακροατής μόνος του.
Το σημαντικότερο όμως για μένα είναι ότι αυτό το LP δεν είναι το τέλος μιας κατεύθυνσης. Είναι η αρχή της επόμενης.
Οι Sign of Death θα παραμείνουν μέσα στον πυρήνα αυτού που παίζουν, αλλά δεν θέλω να επαναλαμβάνουμε συνεχώς τον ίδιο μας τον εαυτό. Θέλω να δοκιμάζουμε πράγματα, να προσθέτουμε στοιχεία και να εξελίσσουμε τον ήχο μας χωρίς να χάνουμε την ταυτότητά μας.
Οπότε αυτό που θα ακούσει κάποιος τώρα είναι μια πιο ολοκληρωμένη και πιο ώριμη εκδοχή των Sign of Death. Και πιστεύω ότι σε κάθε επόμενη δουλειά θα υπάρχει κάτι καινούργιο που θα μπορεί να εκπλήξει ευχάριστα όσους μας ακούν και μας ακολουθούν.
Δεν θέλω ο κόσμος να ξέρει ακριβώς τι θα ακούσει πριν πατήσει play. Θέλω να ξέρει ότι ακούει Sign of Death — αλλά να υπάρχει πάντα κάτι που δεν περίμενε.

Jo: Ποια είναι τα άμεσα πλάνα σας για live εμφανίσεις? Υπάρχει καθόλου στο πίσω μέρος του μυαλού σου η σκέψη να κατεβάσεις το συγκρότημα για μερικά live dates στην πατρίδα, εδώ στην Ελλάδα, για να γίνει το απόλυτο σφαγείο;
Iannis Darkwell: Στο πίσω μέρος του μυαλού μου; Όχι. Είναι πολύ πιο μπροστά από αυτό.
Θέλω οπωσδήποτε οι Sign of Death να παίξουν στην Ελλάδα. Και όταν λέω στην Ελλάδα, αν μπορούσα θα ήθελα να παίξουμε παντού. Σε όσες περισσότερες πόλεις γίνεται. Είναι η χώρα μου, είναι η πατρίδα μου και την αγαπάω. Για μένα λοιπόν το να ανέβω κάποια στιγμή στη σκηνή εκεί με τους Sign of Death έχει μια ιδιαίτερη σημασία.
Μάλιστα, έχουν υπάρξει ήδη δύο προτάσεις στο παρελθόν για να παίξουμε στην Ελλάδα και, δυστυχώς, για διάφορους λόγους δεν καταφέραμε να είμαστε εκεί, όσο κι αν το ήθελα.
Και θυμάμαι χαρακτηριστικά μια μπάντα φίλων που τελικά πήρε τη θέση μας σε ένα από αυτά τα live. Αντί να χαρούν απλώς που θα έπαιζαν, αυτό που μου είπαν ήταν περίπου:
«Δεν θέλαμε να παίξουμε στη θέση σας. Θέλαμε να έρθετε για να παίξουμε μαζί.»
Αυτό για μένα είχε πολύ μεγαλύτερη αξία από ένα απλό live.
Οπότε ναι, η Ελλάδα βρίσκεται ξεκάθαρα στα σχέδιά μου. Και τώρα που το LP είναι ουσιαστικά έτοιμο και το επόμενο βήμα είναι η κυκλοφορία του, θέλω να ανοίξει μαζί του και ένα καινούργιο κεφάλαιο για τους Sign of Death, φυσικά και σε επίπεδο live εμφανίσεων.
Και επειδή με ρωτάς ειδικά για την Ελλάδα… ας αφήσουμε κάτι και για λίγο αργότερα. Υπάρχουν σκέψεις και πράγματα που, όταν έρθει η σωστή στιγμή, θα ακουστούν. Δεν είναι ακόμη η ώρα να πω περισσότερα.
Αλλά θα σου πω αυτό:
Οι Sign of Death θα παίξουν στην Ελλάδα. Και όταν γίνει, θέλω να αξίζει την αναμονή.

12+1: Jo: Επειδή είμαστε φίλοι και ξέρω τις αντοχές σου, πες την αλήθεια: Αν έπρεπε να διαλέξεις ανάμεσα στο να παίξεις ένα τρίωρο, ασταμάτητο live με full headbanging φορώντας στενά δερμάτινα ρούχα μέσα στο κατακαλόκαιρο, ή να κάτσεις να γράψεις ένα ολόκληρο άλμπουμ χρησιμοποιώντας μόνο μια vintage pop drum machine των ’80s, τι θα επέλεγες για να σώσεις την ψυχική σου υγεία;
Iannis Darkwell: Jo, μόνο που διάβασα την ερώτηση ένιωσα καύσωνα, λιοπύρι και μια γενική… αντάρα! 😂 Ξέρω ότι ήθελες να μου δυσκολέψεις τη ζωή με αυτή την επιλογή, αλλά αφού με ξέρεις, ξέρεις και την απάντηση.
Θα πάρω το τρίωρο live. Full headbanging, στενά δερμάτινα και κατακαλόκαιρο. Άλλωστε ξέρεις ότι είμαι αρκετά σκληρό καρύδι. 😂
Γιατί ανάμεσα στο να ψηθώ σαν κάστανο κάτω από τον ήλιο και στο να γράψω ολόκληρο Sign of Death album με vintage pop drum machine των ’80s, συγγνώμη, αλλά προτιμώ το πρώτο. Υπάρχουν κάποια όρια που ακόμη κι εγώ δεν είμαι διατεθειμένος να ξεπεράσω! 😂
Οπότε ναι: θα ανέβω στη σκηνή, θα λιώσω από τη ζέστη, θα κάνω headbanging μέχρι να μη νιώθω τον αυχένα μου και, μέχρι να τελειώσει το live, πιθανότατα θα έχω ψηθεί τόσο πολύ που θα έχω γίνει ένα με τα δερμάτινα.
Αλλά τουλάχιστον… όσο περνάει από το χέρι μου, οι Sign of Death θα εξακολουθούν να έχουν κανονικά drums. Για τα υπόλοιπα… υπάρχουν και πράγματα που καμιά φορά δεν τα αποφασίζουμε εμείς! 😂🤘

Jo: Γιάννη μου, σε ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου για αυτή τη συζήτηση, για τη μουσικάρα σας και για την αληθινή σου φιλία. Εύχομαι κάθε επιτυχία με το “My Dark Reflection” και το επερχόμενο άλμπουμ, το οποίο είμαι σίγουρη ότι θα σπείρει τον πανικό. Ξέρεις ότι το Sound Stories by Jo και το metalwar.gr θα είναι πάντα το σπίτι σου. Keep on thrashing, αδερφέ μου!
Iannis Darkwell: Αγαπημένη μου Jo, εγώ σε ευχαριστώ πραγματικά μέσα από την καρδιά μου, τόσο για την τιμή που μου έκανες με αυτή τη συνέντευξη όσο και για τη στήριξη και τη φιλία σου όλα αυτά τα χρόνια.
Σου εύχομαι κι εγώ κάθε επιτυχία σε ό,τι κάνεις, γιατί ξέρω πόση αγάπη, δουλειά και ψυχή βάζεις σε αυτό που έχεις δημιουργήσει.
Και ναι, έτσι ακριβώς αισθάνομαι κι εγώ για το Sound Stories by Jo και το metalwar.gr: σαν να είναι σπίτι μου. Και ένα σπίτι γίνεται ακόμη πιο σημαντικό όταν ο άνθρωπος που σου ανοίγει την πόρτα είναι κάποιος που σέβεσαι, εκτιμάς και αγαπάς πραγματικά.
Οπότε δεν θα πω πολλά περισσότερα. Σε ευχαριστώ για όλα, Jo μου. Η πόρτα είναι ανοιχτή και από τις δύο πλευρές.

Keep on thrashing! 🤘🖤
Iannis Darkwell — Sign of Death

Συνέντευξη – κείμενο – μετάφραση: Joanna Gonas