Η Παρασκευή αποδείχθηκε ιδανική βραδιά για μια βουτιά στη σκοτεινή, μελαγχολική ατμόσφαιρα του σουηδικού χειμώνα, ακόμη κι αν βρισκόμαστε στα μέσα Μαΐου. Και η συνύπαρξη των KATATONIA με τους δικούς μας UNIVERSE217 αποτελούσε εξαρχής εγγύηση για μια τέτοια εμπειρία.

Το κοινό άρχισε να γεμίζει από νωρίς το Floyd, το οποίο αυτή τη φορά διαφοροποιήθηκε από τη συνήθη πρακτική του προσθέτοντας support act στο πρόγραμμα. Τον ρόλο αυτό ανέλαβαν οι έμπειροι UNIVERSE217, οι οποίοι ανέβηκαν στη σκηνή διακριτικά, χωρίς περιττές κινήσεις εντυπωσιασμού. Η αθηναϊκή τετράδα, με την Tania Leontiou στην πρώτη γραμμή, παρέσυρε από τα πρώτα λεπτά το κοινό σε ένα πυκνό, ασφυκτικό doom metal τοπίο. Το Doom Metal των UNIVERSE217 δεν παρεκκλίνει. Δεν είναι Doom και κάτι άλλο μαζί. Είναι απλά Doom. Βαρύ, αργόσυρτο, βασανιστικά επιβλητικό και με την Τάνια να πετάει τη μία μετά την άλλη τις σπαραξικάρδιες κραυγές της καθήλωσαν το κοινό και προετοίμασαν το έδαφος. Σύμμαχος ο εξαιρετικός φωτισμός που δημιουργούσε ένα οπτικό θέαμα που έδενε με το ακουστικό.  Η μουσική τους δεν είναι εύκολη και οι θεατές μάλλον φάνηκε να μην είναι ιδιαίτερα εξοικειωμένοι με τα τραγούδια τους αν κρίνω από κάτι ξέμπαρκα χειροκροτήματα σε άκυρα σημεία. Παρόλα αυτά, με το τέλος του «Never» με το οποίο έκλεισαν το set τους δέχτηκαν καθολικό χειροκρότημα.

Setlist

1. Rest Here
2. Mouth
3. Change
4. Never

Στις 22:00 ακριβώς, τα φώτα χαμήλωσαν και ένας ένας τα μέλη των KATATΟΝΙΑ πήραν τις θέσεις τους και οι πρώτες νότες του φρέσκου «Thrice» ήχησαν βαριές στην ατμόσφαιρα.

Η επιλογή της μπάντας να ανοίξει τη συναυλία με πέντε τραγούδια από τις πιο πρόσφατες δουλειές της προκάλεσε μια μάλλον συγκρατημένη αντίδραση από το κοινό, είτε λόγω περιορισμένης εξοικείωσης με το νεότερο υλικό είτε λόγω της εμφανής προτίμησης των περισσότερων στις παλαιότερες κυκλοφορίες τους. Τα «Thrice» και «The Liquid Eye» από το «Nightmares as Extensions of the Waking State», τα «Atrium» και «Austerity» από το σαφώς ανώτερο «Sky Void of Stars» και το «Rein» από το αμφιλεγόμενο «City Burials» δημιούργησαν αρχικά ένα ψυχρό κλίμα. Η ατμόσφαιρα όμως άλλαξε αισθητά με την έναρξη του «Consternation». Από εκείνο το σημείο και μέχρι το τέλος, οι KATATONIA παρέδωσαν μια σειρά από κομμάτια-ορόσημα της μεσαίας περιόδου της καριέρας τους, επιβεβαιώνοντας για ακόμη μία φορά την προτίμησή τους σε εκείνη τη δημιουργική φάση. Την ίδια στιγμή, η συνεχιζόμενη απουσία τραγουδιών από εμβληματικούς δίσκους όπως τα «Viva Emptiness» και «Brave Murder Day» εξακολουθεί να αποτελεί σημείο προβληματισμού για αρκετούς οπαδούς — και σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, υπήρξε ένας από τους λόγους που ο Anders Nyström αποχώρησε από το συγκρότημα την περασμένη χρονιά.

It is what it is όμως που λένε και στο χωριό μου οπότε κανείς δεν παραπονέθηκε για το «Dead Letters» ή το «The Longest year». Πόσο μάλλον για το χιτάκι «July» ή το αιώνιο ringtone στο κινητό μου, «Lethean». Ακόμα και το «Wind of No Change» από το «Nightmares…» προκάλεσε ενθουσιασμό όντας μάλλον το μοναδικό τραγούδι από αυτό το άλμπουμ που βλέπω να επιβιώνει μετά από μια 5ετία στις setlists τους. Πήγαν να μας το χαλάσουν πάλι προς το τέλος με το «In The Event of» με το οποίο έκλεισαν το κυρίως set αλλά το encore τελικά με το «Forsaker» μας υπενθύμισε γιατί τους λατρεύουμε και γιατί θα είμαστε εκεί κάθε φορά που θα έρχονται.

Σε εκτελεστικό επίπεδο δεν μπορούμε να πούμε πολλά. Εξαιρετική απόδοση των κομματιών (μεγάλη συνεισφορά του νέου Sebastian Svalland), αρκετή ένταση πάνω στη σκηνή από τους μουσικούς, ακόμα και από τον Jonas Renkse που είχε κέφια. Βέβαια πλέον η φωνή του δεν είναι όπως παλιά. Παραμένει η ίδια ζεστασιά, το ίδιο γρέζι, το ίδιο χαρακτηριστικό ηχόχρωμα αλλά το εύρος έχει περιοριστεί αισθητά τόσο όσο χρειάζεται ώστε να βγαίνει ένα set 70-80 λεπτών με άνεση. Ο φωτισμός και εδώ εξαιρετικός ενώ τα video που προβάλλονταν στο video wall έδιναν πόντους στο συνολικό θέαμα.

Setlist

1. Thrice
2. Atrium
3. Rein
4. The Liquid Eye
5. Austerity
6. Consternation
7. Dead Letters
8. Wind Of No Change
9. The Longest Year
10. Old Heart Falls
11. July
12. Lethean
13. No Beacon to Illuminate Our Fall
14. In the White
15. In the Event of
16. Forsaker (encore)

Μπορεί η συγκεκριμένη εμφάνιση να μην συγκαταλέγεται στις κορυφαίες των KATATONIA στη χώρα μας, ούτε η μπάντα να θυμίζει απόλυτα εκείνη των προηγούμενων δεκαετιών. Ωστόσο, ο συναισθηματικός δεσμός που έχουν χτίσει με το ελληνικό κοινό παραμένει ακλόνητος — και η φωνή του Jonas Renkse εξακολουθεί να συγκινεί με την ίδια αφοπλιστική αμεσότητα.

Ανταπόκριση: Κώστας Μπουντούκος

Φωτογραφίες: Κατερίνα Στεφάνου