30/9/1983 – Νταλάρας

3/10/1988 – Bruce Springsteen κ.α.

27/9/2008 – Madonna

28/5/2009 – AC/DC

3/9/2010 – U2

8+9/6/2024 Coldplay

Και πλέον….

9/5/2026 – Metallica

Οι παραπάνω είναι κάποιες από τις συναυλίες που έχουν γράψει τη δική τους ιστορία στα μουσικά δρώμενα της χώρας μας με δεκάδες χιλιάδες θεατών να παρακολουθούν τους αγαπημένους τους καλλιτέχνες από όλα τα μουσικά είδη. Το Σάββατο, 9 Μαΐου περίπου 90.000 τυχεροί (όπως ανακοίνωσε το ίδιο το συγκρότημα) ζήσαμε μία ιστορική στιγμή καθώς γίναμε μάρτυρες της ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗΣ συναυλίας όλων των εποχών. Απλά, λιτά και απέριττα. Αντικειμενικά, χωρίς να χωράει αμφισβήτηση και «ναι, μεν…αλλά».

Το Ο.Α.Κ.Α. ή καλύτερα ολόκληρη η Αθήνα την ημέρα της συναυλίας αλλά και τις προηγούμενες είχε πλημμυρίσει με κάτι παρεξηγημένους τύπους, με μαύρα ρούχα και δυσοίωνες στάμπες στα μπλουζάκια τους που απλά περίμεναν να περάσει η ώρα και να φτάσει η 9^η Μαΐου, εκεί γύρω στις 18:00 για να ξεκινήσει η συναυλία.

Και λέω 18:00 γιατί η φιλοσοφία μου σε τέτοιες περιπτώσεις είναι, στο μέτρο του εφικτού πάντα, να βλέπουμε όλες τις μπάντες που παίζουν σε ένα live από σεβασμό στους καλλιτέχνες αλλά και στους ίδιους μας τους εαυτούς. Φτάνοντας στα πέριξ του Ο.Α.Κ.Α. ελαφρώς καθυστερημένος λίγο πριν τις 18:00 φοβόμουν ότι θα υπήρχαν καθυστερήσεις στην είσοδο αλλά τελικά μπήκαμε αέρα και πήραμε τις θέσεις μας έχοντας χάσει απλά τα πρώτα τραγούδια των KNOCKED LOOSE. Για να είμαι ειλικρινής, ό,τι ήξερα για τους Αμερικανούς hardocreάδες ήταν από λίγα τραγούδια που είχα ακούσει το τελευταίο διάστημα, τα οποία δεν με κέρδισαν ποτέ. Βέβαια, μια γρήγορη αναζήτηση στο διαδίκτυο μου έλυσε την απορία του πώς οι KNOCKED LOOSE κατάφεραν να τρυπώσουν σε ένα Line up με τους METALLICA και τους νέους METALLICA (aka GOJIRA). Με τα 3 ολοκληρωμένα τους άλμπουμ, οι KNOCKED LOOSE έχουν ήδη μεγάλη εμπορική επιτυχία κυρίως στις Η.Π.Α., κορυφαίες θέσεις στα σχετικά charts και μία υποψηφιότητα για Grammy το 2025.

Το έργο τους ήταν εξαιρετικά δύσκολο. Ο κόσμος ακόμα έμπαινε στο στάδιο ή απλά χρονοτριβούσε έξω από αυτό, ο ήλιος ήταν ακόμα ψηλά, ο ήχος μέτριος, η μουσική τους ούτως ή άλλως ελαφρώς χαοτική για τόσο μέτριο ήχο και η σκηνή υπερβολικά μεγάλη για το μέγεθός τους. Παρόλα αυτά, δε νομίζω ότι πτοήθηκαν αφού αναμφισβήτητα έβγαλαν απίστευτη ενέργεια πάνω στη σκηνή, τρέχοντας πάνω – κάτω τρελαμένοι και μάλιστα προς το τέλος είδαμε και τα πρώτα, μικρά pits να ανοίγουν σε 2-3 σημεία στην αρένα.

Παρένθεση… επέλεξα να δω τη συναυλία από το πάνω διάζωμα ακριβώς στο κέντρο του γηπέδου (στη σέντρα με λίγα λόγια) γνωρίζοντας ότι θα χάσω σε παλμό αλλά θα κερδίσω στο οπτικό κομμάτι αφού έβλεπα πανοραμικά ό,τι γινόταν στην αρένα και πάνω στη σκηνή. Κλείνει η παρένθεση…

Στα 40 λεπτά που είχαν στη διάθεσή τους έπαιξαν 11 τραγούδια με έμφαση στο τελευταίο τους άλμπουμ, «You Won’t Go Before You’re Supposed To» που κυκλοφόρησε το 2024 αλλά και με αναφορές στα πρώτα τους βήματα. Άλλωστε δεν είναι πρωτάρηδες αφού μετράνε ήδη κοντά μια 15ετία καριέρας και αναμφισβήτητα η συμμετοχή τους στην περιοδεία των METALLICA θα τους ανεβάσει ακόμα περισσότερο εμπορικά. Μάλιστα, ίσως σε ένα club ή σε ένα πιο μαζεμένο φεστιβάλ θα μπορούσε να εκτιμηθεί καλύτερα η μουσική τους.

Setlist

1. Blinding Faith
2. Don’t Reach for Me
3. Mistakes Like Fractures
4. Piece By Piece
5. Moss Covers All
6. Take Me Home
7. Hive Mind
8. Suffocate
9. Counting Worms
10. Deep in the Willow
11. Everything is Quiet Now

Μετά από ένα σύντομο διάλειμμα, είχε έρθει η ώρα για τους τεράστιους GOJIRA. Νομίζω ότι η συμμετοχή τους ως support στη συγκεκριμένη συναυλία δεν πήρε την αξία που της έπρεπε μάλλον επειδή τους είχαμε απολαύσει ως headliners στο Release μόλις μερικούς μήνες πριν. Εδώ και 30 χρόνια, οι GOJIRA ανεβαίνουν αργά αλλά σταθερά προς την κορυφή της Metal μουσικής αλλά επειδή η μοίρα τους χρωστούσε, έφερε στο δρόμο του συγκροτήματος τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισίου και τους εκτόξευσε στην κορυφή. Πολλοί υποστηρίζουν ότι οι GOJIRA είναι οι METALLICA της εποχής μας. Τηρουμένων πάντα των αναλογιών αλλά και των εποχών που έχουν αλλάξει θα συμφωνήσω ότι τουλάχιστον είναι στις βασικές υποψήφιες μπάντες για να τους απονεμηθεί αυτό το παράσημο.

Τα αδέρφια Duplantier έχουν δημιουργήσει ένα brand που συνδυάζει άρτιες μουσικές δεξιότητες, εξαιρετικές συνθέσεις και κοινωνικό αποτύπωμα. Άλλωστε, θεωρώ τον Mario Duplantier έναν από τους καλύτερους ντράμερ της γενιάς του και το απέδειξε ακόμα και στο αχανές Ο.Α.Κ.Α. Το set τους περιελάβανε δείγματα από όλη την καριέρα τους. Η έναρξη και η λήξη της συναυλίας τους έγιναν με τα «Born for One Thing» και «Amazonia» αντίστοιχα από το τελευταίο τους άλμπουμ, «Fortitude», ένα άλμπουμ που χαλάει το αφήγημα των συμπαθών πρωτοδισκάκιδων ενώ προκάλεσαν και τον πρώτο σεισμό με επίκεντρο την Καλογρέζα με το, προσωπικό αγαπημένο, «Flying Whales» κάπου στη μέση του set. Δεν έλειπε φυσικά το τραγούδι που τους έκανε mainstream (έτσι για να τσιγκλήσω λίγο και τους υποστηρικτές της θεωρίας ότι οι METALLICA έχουν ξεπουληθεί) που δεν είναι άλλο από την διασκευή του παραδοσιακού «Mea Culpa (Ah! Ça ira!» από την εμφάνισή τους στους Ολυμπιακούς του Παρισίου. Στο ενδιάμεσο βέβαια έχουμε και τα πρώτα σοβαρά pits σε διάφορα σημεία της αρένας που από πάνω φαίνονται σαν δίνες, έτοιμες να ρουφήξουν στα σπλάχνα τους όποιον τολμήσει να τις πλησιάσει. Μετά από περίπου 1 ώρα, οι GOJIRA θα ολοκληρώσουν ακόμα μία εμφάνισή τους στη χώρα μας έχοντας ζεστάνει για τα καλά το κοινό που πλέον είχε γεμίσει σχεδόν το στάδιο.

Setlist

1. Born for One Thing
2. Backbone
3. Stranded
4. The Cell
5. Flying Whales
6. Love (“Remembrance” outro)
7. Mea Culpa (Ah! Ça ira!)
8. Another World
9. Silvera
10. L’enfant sauvage
11. Amazonia

Περίπου στις 20:45, 5.676 ημέρες μετά την τελευταία φορά που ο James, o Lars, ο Robert και ο Kirk είχαν πατήσει το πόδι τους σε ελληνική σκηνή είχε έρθει η ώρα που περίμεναν οι 85.000 θεατές (και μερικές ακόμα εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες έξω από το στάδιο). Το «It’s A Long Way to the Top» των AC/DC ήχησε στον Αττικό ουρανό μαζί με μια συντονισμένη κραυγή από τους θεατές. Το «Ecstasy of Gold» του Ennio Morricone απλά ανέβασε λίγο ακόμα τους παλμούς για να σκάσουν στα μούτρα μας 2 ύμνοι από τα βάθη της δισκογραφίας τους, το «Creeping Death» και το «For Whom The Bell Tolls» από το «Ride The Lightning» του μακρινού 1983. Από την αρχή λοιπόν, καταλαβαίνει ο καθένας ότι οι METALLICA δεν αστειεύονται. Δεν ήρθαν για να δώσουν μία απλή συναυλία προώθησης του «72 Season» όπως χλευαστικά έλεγαν και ενδόμυχα πιθανώς να εύχονταν πολλοί. Για την ακρίβεια, το τελευταίο τους άλμπουμ εκπροσωπήθηκε μόνο από το «Lux Aeterna» απλά για να μας θυμίσει ότι οι METALLICA είναι ακόμα εδώ και βγάζουν μουσική. Οι 4 μουσικοί ξεκίνησαν με φόρα σε όλους τους τομείς. Μέχρι που ο τρελός Robert Trujillo κατεβαίνει από τη σκηνή και στήνεται δίπλα στον κόσμο που τον αγκαλιάζει κυριολεκτικά.

Η συνέχεια είχε ολίγη από «Hardwired…to Self-Destruct» με το καλύτερο τραγούδι που έχουν γράψει τα τελευταία χρόνια, «Moth Into Flame», ιδανικό να παίζεται σε αρένες. Δε θα ξεχάσω την εντυπωσιακή του παρουσίαση το 2018 στο κλειστό μπάσκετ της Μπολόνια με τα δεκάδες drones πάνω από τη σκηνή. Εδώ είχαμε περίσσευμα από φλόγες τόσο πραγματικές όσο και ψηφιακές στις τεράστιες οθόνες που ήταν σα να κρέμονταν από το στέγαστρο Καλατράβα. Το παρεξηγημένο «Load» βρήκε τον χώρο του με το «King Nothing» που έγινε δεκτό με ενθουσιασμό ενώ το πρώτο μέρος του live έκλεισε με το «Lux Aeterna» και δύο εκ διαμέτρου αντίθετα τραγούδια που όμως αντιπροσωπεύουν τις δύο όψεις του συγκροτήματος. Τα δάκρυα συγκίνησης και οι τρυφερές αγκαλιές στο «The Unforgiven» έδωσαν γρήγορα και σχεδόν σαδιστικά τη θέση τους στο ανελέητο κοπάνημα του «Fuel»… και κάπου εκεί ήδη αισθανόσουν σαν την Marie Antoinette στο γνωστό performance των GOJIRA όπου το κεφάλι έχει φύγει από τη θέση του και το έχεις πάρει παραμάσχαλα.

Περίπου στα μισά του set είχε έρθει η ώρα για τους Kirk και Rob να βγουν στο προσκήνιο και να δώσουν ανάσες στον Lars που έχει ήδη χάσει 5-6 κιλά ιδρώτα αλλά και στον James που έγραψε χιλιόμετρα πάνω κάτω στη σκηνή. Αρχικά ο Kirk μας συγκίνησε και μας θύμισε ότι οι πρόγονοί μας έμειναν στη ιστορία όχι για ομορφιές όπως ο ΟΠΕΚΕΠΕ και τα δεκάδες σκάνδαλα του παρόντος αλλά για την διαχρονική συνεισφορά τους στη μουσική (μεταξύ άλλων). Και στη συνέχεια οι δυο τους έκαναν το αδιανόητο…εκτέλεσαν τον κλασικό και αναμενόμενο Ζορμπά αλλά και το «Δε Χωράς Πουθενά» από ΤΡΥΠΕΣ τραγουδώντας μάλιστα κανονικά το ρεφρέν με το κοινό να παραληρεί και να σιγοντάρει εκστασιασμένο.

Το «Ride The Lightning» είχε την τιμητική του και στο δεύτερο μέρος της συναυλίας με το «Fade To Black» και τον James να μας θυμίζει ότι όλοι είμαστε μέλη της μεγάλης οικογένειας των METALLICA και κανείς δεν είναι μόνος του. Η τριάδα που ακολούθησε από το «Black Album» επιβεβαίωσε γιατί το συγκεκριμένο άλμπουμ αποτέλεσε σταθμό στην καριέρα τους αλλά και στο Metal γενικότερα. «Whenever I May Roam», «Nothing Else Matters» και «Sad But True». Στο ενδιάμεσο ο James απευθύνθηκε στον μικρό Σπύρο ο οποίος βρέθηκε με την οικογένειά του στη συναυλία χάρη στο Make A Wish και πολεμάει με τον καρκίνο, δίνοντάς του θάρρος με το κοινό να φωνάζει «Σπύρος, Σπύρος». Στο «Nothing Else Matters» βγήκαν οι αναπτήρες (οκ, τα κινητά αλλά ακούγεται πιο ρομαντικό με τους αναπτήρες) ενώ το «Sad But True» μας τίναξε από τις θέσεις μας στις οποίες δεν ξανακαθίσαμε βέβαια για την τελευταία ονειρική τετράδα. Το «One» είναι ίσως το πιο αναγνωρίσιμο τραγούδι των METALLICA με το αντιπολεμικό του μήνυμα πιο επίκαιρο από ποτέ. Στο «Seek & Destroy» είχαμε την πιο τρανταχτή συμμετοχή του κοινού ενώ κάπου εκεί η αρένα γέμισε από τεράστιες μπάλες στα χρώματα της περιοδείας που έκαναν ακόμα πιο εντυπωσιακό το θέαμα από ψηλά. Το επικό άλμπουμ «Master of Puppets» τιμήθηκε δεόντος με το ομώνυμο τραγούδι με τον κόσμο μάλλον αντιλαμβανόμενος ότι το όνειρο τελειώνει σε λίγο να δίνει όλο και περισσότερη ορμή ενώ η βραδιά έκλεισε θριαμβευτικά με το σιγουράκι «Enter Sandman» με την μπάντα να μένει αρκετά λεπτά μετά στη σκηνή για να αποθεωθεί και να μιλήσει ο κάθε ένας από τους 4 μουσικούς.

Setlist

1. It’s a Long Way to the Top (If You Wanna Rock ‘n’ Roll) (tape)
2. The Ecstasy of Gold (tape)
3. Creeping Death
4. For Whom the Bell Tolls
5. Moth Into Flame
6. King Nothing
7. Lux Aeterna
8. The Unforgiven
9. Fuel
10. Kirk & Rob Doodle (Συρτάκι Ζορμπά/Δεν Χωράς Πουθενά -Τρύπες cover)
11. Fade to Black
12. Wherever I May Roam
13. Nothing Else Matters
14. Sad But True
15. One
16. Seek and Destroy
17. Master of Puppets
18. Enter Sandman

Οι METALLICA στην έναρξη της φετινή τους περιοδείας απέδειξαν ότι είναι ακόμα ζωντανοί και ικανοί να δημιουργήσουν νέες γενιές μεταλλάδων. Μπορεί το set τους να είναι μικρότερο σε σχέση με πριν 15-20 χρόνια αλλά τα συναισθήματα που προκαλούν παραμένουν το ίδιο δυνατά. Τα όποια τεχνικά ή παικτικά λάθη ουδόλως ενόχλησαν τους περισσότερους πλην αυτών που ψάχνουν απλά κάτι να πουν. Άλλωστε είναι ίδιον του λαού μας να μην ικανοποιείται με τίποτα σε ότι έχει να κάνει όμως με τον απέναντι και ποτέ με τον ίδιο μας τον εαυτό.

Το show που έδωσαν ήταν μεγαλειώδες και ρυθμισμένο μέχρι και στην τελευταία του λεπτομέρεια. Ο ήχος, δεδομένων των συνθηκών (ανοιχτό στάδιο, ηχεία με προσανατολισμό 360^Ο κτλ), ήταν αρκετά καλός και όσο περνούσε η ώρα γινόταν καλύτερος. Και οι 3 μπάντες είχαν τρομερή ενέργεια και ενθουσιασμό ενώ και ο κόσμος συμμετείχε σε μεγάλο βαθμό.

Ας κρατήσουμε λοιπόν, αυτές τις ιστορικές στιγμές όσο ψηλά αξίζει γιατί το πιθανότερο είναι ότι δεν θα τις ξαναζήσουμε στην Ελλάδα εκτός αν ο James και η παρέα του μας επιφυλάσσουν κάποια έκπληξη στο μέλλον. Και μόνο το γεγονός ότι στο τέλος έβλεπες στα πρόσωπα τω ανθρώπων όχι τόσο την ένταση και τον ενθουσιασμό της στιγμής αλλά μια έκφραση αγαλλίασης και υπέρτατης ικανοποίησης νομίζω φτάνει και περισσεύει.  

Ανταπόκριση: Κώστας Μπουντούκος