🎶 Draconian
🌎Säffle, Σουηδία
📀 In Somnolent Ruin
® Napalm Records
📅 08/05/2026
Η ανακοίνωση των Draconian για το νέο τους άλμπουμ, σε συνδυασμό με την κυκλοφορία του πρώτου single, ήρθε απρόσμενα αλλά ευχάριστα, λειτουργώντας σαν ένα δώρο για τους φίλους της μπάντας. Η επιστροφή της Lisa Johansson αποτελεί ένα από τα πιο καθοριστικά στοιχεία αυτής της νέας εποχής, χωρίς ωστόσο να μειώνεται η συνεισφορά της Heike Langhans στα προηγούμενα χρόνια — γεγονός που αναδεικνύει τη σπάνια πολυτέλεια μιας μπάντας με δύο εξίσου ξεχωριστές φωνές στην ιστορία της.
Έξι χρόνια μετά τον προκάτοχό του, το όγδοο άλμπουμ των Σουηδών έρχεται να επιβεβαιώσει τη σταθερότητα και τη συνέπεια της καλλιτεχνικής τους ταυτότητας. Το «In Somnolent Ruin» συγκεντρώνει όλα τα χαρακτηριστικά που έχουν καθιερώσει τον ήχο τους: βαριά, επιβλητική ατμόσφαιρα, μελωδικές γραμμές και έντονη συναισθηματική φόρτιση που κινείται ανάμεσα στη μελαγχολία, την απόγνωση αλλά και την ελπίδα.
Το «I Welcome Thy Arrow» με τις καμπάνες να ηχούν στην εισαγωγή του και την αγγελική φωνή της Johansson να αντηχεί στα αυτιά μας θέτει τον τόνο με ένα σχεδόν τελετουργικό σκηνικό πριν τα growls του Anders σε συνδυασμό με τα βαριά riffs ενισχύσουν τη δραματικότητα.
Hand me thy poisonous chalice
With arms outstretched
Come here;
This is thy prey!
Αντιθέτως, στο «The Monochrome Blade» οι ρόλοι αντιστρέφονται και το τραγούδι μπαίνει με μεγαλύτερη ορμή καθώς ο Anders παίρνει τα ηνία. Ακόμα και τα καθαρά φωνητικά της Lisa παρουσιάζουν μεγαλύτερη ορμή έχοντας ως αποτέλεσμα ένα πιο επιθετικό και κινηματογραφικό αποτέλεσμα.
With a downcast face
and tears aligned
We’re leaving this place
to reclaim the divine
Ένα από τα πιο ιδιαίτερα τραγούδια του άλμπουμ είναι αναμφίβολα το «Anima» λόγω της συμμετοχής του Daniel Anghebe με τα καθαρά αντρικά φωνητικά του που δένουν εξαιρετικά με αυτά της Lisa. Στο δεύτερο μισό, σε αυτόν τον ερμηνευτικό διάλογο μπαίνει και ο Anders για να αλλάξει το τέμπο του τραγουδιού κάτι σύνηθες σε ολόκληρο το «In Somnolent Ruin».
I lie awake with the rustlings
in the attic of my mind
The harrowing trauma
paints the shadow that walks beside me
Το «The Face of God» αγγίζει περισσότερο από ποτέ τα όρια του doom και post metal ήχου και μας χαρίζει μερικούς από τους πιο δυνατούς και συναισθηματικά φορτισμένους στίχους…
I saw the face of God
And it was weeping
The spirit of Man
Fitfully Sleeping
Επιπλέον, το μπάσο δίνει το απαραίτητο βάθος, τα ντραμς ορίζουν τον αργόσυρτο ρυθμό και τα κιθαριστικά σημεία του δίνουν μια μοναδική δυναμική.
Στο «I Gave you Wings» αυτό που ξεχωρίζει είναι τα spoken parts αλλά και οι εναλλαγές στον ρυθμό που συνοδεύουν την έντονη αλληλεπίδραση μεταξύ του Anders και της Lisa στην ερμηνεία.
You gave me wings
I gave you death
I gave you life
And you were blessed
Η συνέχεια περιλαμβάνει το σύντομο «Asteria Beneath The Tranquil Sea» που αποτελεί ουσιαστικά μια μουσική γέφυρα μεταξύ του «I Gave you Wings» και του «Cold Heavens» που ακολουθεί. Μία απλή, ατμοσφαιρική μελωδία που παραπέμπει στην απόλυτη ηρεμία της ανοιχτής θάλασσας.
Something’s always wrong
Even when I’m sleeping
So, I cracked the moon
and sang along
Η ηρεμία διαταράσσεται με το «Cold Heavens», το πρώτο single που κυκλοφόρησε η μπάντα. Η επιλογή ήταν ίσως η πιο εύστοχη που θα μπορούσαν να κάνουν. Ένα από τα καλύτερα τραγούδια του άλμπουμ και ίσως το πιο άμεσο και προσιτό από τα συνολικά 9 τραγούδια. Μάλιστα όπως ο ίδιος ο Ericson έχει αναφέρει, αυτός ακριβώς ήταν και ο σκοπός του. Να δημιουργηθεί ένα πιο ραδιοφωνικό τραγούδι που θα ισορροπεί κάπως τις υπόλοιπες μεγάλες συνθέσεις.
With any raging storm some bitter funeral
How dreadfully cold must the heavens be
A land of misery bestowed on me
I see no saving grace in your master’s face
Το προτελευταίο τραγούδι του άλμπουμ είναι και το δεύτερο (και τελευταίο) single με τίτλο «Misanthrope River». Σαφώς πιο ατμοσφαιρικό, πιο εσωτερικό, πιο συναισθηματικό, ξεκινάει με την αφήγηση από τον Simon Bibby για να πάρει τη σκυτάλη η Lisa και ο Anders σε ένα από τα πιο gothic, post metal τραγούδια του άλμπουμ με στίχους που προκαλούν ανατριχίλα λες και νιώθεις στο κορμί σου το κρύο ρεύμα του «misanthrope river».
Cleansing our souls
down the misanthrope river
And cold is the shiver
with a brushing stroke of winter
Cold, cold is the shiver
As I’m moving upstream
down the misanthrope river…
Αυτό το μουσικό ταξίδι κλείνει με το «Lethe» και καθώς το ποτάμι της λήθης («lethe») μας έχει παρασύρει στα δυνατά του ρεύματα απολαμβάνουμε την αιθέρια Johansson να μας αποχαιρετά με την βαθιά και τόσο εκφραστική φωνή της.
An Archon waits by the river
The Archon waits for me
Watching myself dissolve
I’m stuck inside this dream
Σαν σε όνειρο, το «Lethe» αντί να μας επαναφέρει σταδιακά στην πραγματικότητα ή ακόμα και να λειτουργεί ως κάθαρση, μας βυθίζει ακόμα περισσότερο σε αυτό το συναισθηματικό rollercoaster σαν να μας καλεί να επαναλάβουμε το ταξίδι ξανά και ξανά. Μάλιστα, αν κάποιος ακούσει μετά το «Lethe» κατευθείαν ξανά το «I Welcome Thy Arrow» θα διαπιστώσει μία συνέχεια, μία σύνδεση σαν ένας ατέρμονος, φαύλος κύκλος όπως η αλληλουχία συναισθημάτων που μας κατακλύζουν καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μας.
Οι DRACONIAN επέστρεψαν δυναμικά, ανανεωμένοι με την επιστροφή της Lisa Johansson, χωρίς να έχουν χάσει ούτε στιγμή τον δρόμο τους. Το «In Somnolent Ruin» είναι ένα άλμπουμ που μπορεί να σταθεί επάξια δίπλα στα παλιότερα άλμπουμ της μπάντας, όχι αντιγράφοντάς τα αλλά συνεχίζοντας και προσθέτοντας στην μεγάλη κληρονομιά των αγαπημένων μας Σουηδών.
★ 8,5/10
✍🏻 Κώστας Μπουντούκος
